Πέμπτη

Περί έρωτος & άλλων δαιμονίων!

Περί έρωτος...
(Απόσπασμα από το λόγο του Σωκράτη στο “Συμπόσιο” του Πλάτωνα που έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο ολοκληρωμένος δοξαστικός του Έρωτα)

«…Τον καιρόν λοιπόν που ήλθε στον κόσμο η Αφροδίτη, οι θεοί είχαν τραπέζι. Μαζί με τους άλλους ήταν και της Μήτιδος ο γιος, ο Πόρος.
Όταν απόφαγαν, ήλθε η Πενία να επαιτήσει, όπως ήταν φυσικό σε μία τόσο μεγάλη διασκέδαση. Στεκόταν λοιπόν εκεί στην είσοδο. Ο Πόρος τότε μεθυσμένος από το νέκταρ (κρασί δεν υπήρχε ακόμη) κατέβηκε, βγήκε έξω στον κήπο του Δία και με το κεφάλι βαρύ όπως ήταν, έπεσε και αποκοιμήθηκε.
Η Πενία τότε μέσα στην απορία της συνέλαβε το σχέδιο ν' αποκτήσει παιδί από τον Πόρο. Πηγαίνει λοιπόν και πλαγιάζει κοντά του. Έτσι απέκτησε τον Έρωτα. Γι' αυτό το λόγο έγινε ο Έρως της Αφροδίτης συνοδός και υπηρέτης, επειδή γεννήθηκε στα γενέθλιά της και συγχρόνως επειδή έμφυτα είν’ ερωτευμένος με το ωραίο, η δε Αφροδίτη είναι ωραία.
Ως γιός λοιπόν του Πόρου και της Πενίας που είναι ο Έρως, συμβαίνει ώστε η κατάστασή του να είναι η εξής: Πρώτα πρώτα είναι αιωνίως φτωχός και κάθε άλλο παρά απαλός και ωραίος, όπως τον φαντάζεται ο κόσμος. Αντίθετα είναι τραχύς και απεριποίητος και ανυπόδητος και άστεγος. Πλαγιάζει πάντοτε χάμω και χωρίς στρώματα, κοιμάται στο ύπαιθρο, στα κατώφλια και τους δρόμους, έχει της μητέρας του το φυσικό, επομένως διαρκή σύντροφο την στέρηση.
Αφ' ετέρου κατά του πατέρα του το φυσικό, είναι παγιδευτής πανούργος των ωραίων και των εκλεκτών, είναι γενναίος και ριψοκίνδυνος και ενεργητικός, κυνηγός φοβερός, που εξυφαίνει διαρκώς σχέδια, επιθυμεί την σύνεση και είναι επινοητικός, αναζητητής της γνώσης για τη ζωή, τρομερός στο να μαγεύει με γοητείες, με βότανα, με λόγια ωραία. Δεν είναι όμοιος στην φύση του με αθάνατο ούτε με θνητό, αλλά μέσα σε μια και την αυτή ημέρα, πότε ανθεί και ζει, όταν βρει ευπορία, πότε πεθαίνει και πάλι ξαναζωντανεύει, χάρις στην πατρική του φύση, και πάλι ότι αποκτά κάθε φορά, του φεύγει διαρκώς μες από τα δάκτυλα. Έτσι ούτε άπορος ποτέ τελείως είναι ο Έρως ούτε πλούσιος σε μέσα. Και πάλι, ευρίσκεται στο μέσον μεταξύ σοφίας και μωρίας…»




& άλλων...
(Ν. Γύζης "Νύμφη και Έρως" - Λεπτομέρεια)
LANGUEUR D' AMOUR
(Ναπολέων Λαπαθιώτης Ι)
Αχ, να φιλούσα τα δυό χείλη σου,
τα πορφυρά σου χείλη τόσο,
τόσο τρελά και τόσο αχόρταγα,
που απ' τα φιλιά να τα ματώσω...

Να τα ματώσω τα δυό χείλη σου!
Τα χέρια να σου πλέξω γύρω
και μες στα βάθη τα ολοσκότεινα
των μαύρων ίσκιων να σε σύρω...

Και να μου λες: "Μη τα χειλάκια μου!
Μην τα ματώνης, τι σου φταίνε;
Αχ, μου πονέσαν τα χειλάκια μου!
Σώνει, γλυκέ μου αγαπημένε!..."

Και να περνάνε τα μεσάνυχτα,
οι αυγούλες, οι βραδιές, οι χρόνοι
και να σου λ'έω: "Ακόμα, αγάπη μου,
ακόμα, αγάπη μου... Δε σώνει!..."



ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ (Ναπολέων Λαπαθιώτης ΙΙ)
(μελοποιημένο, εδώ, απ' το Δημήτρη Κανελόπουλο)


Get your own playlist at snapdrive.net!

δαιμονίων!

Get your own playlist at snapdrive.net!


Εν κατακλείδι...

Get your own playlist at snapdrive.net!

16 σχόλια:

Κούκος είπε...

Ζήσε τις στιγμές σου Αμάλθεια, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό.
Αν και είμαι εναντίον των εισαγόμενων σαχλογιορτών πρέπει να ομολογήσω οτι είναι υπέροχο ποστ.

akrat είπε...

φοβερό το ποιήμα και πανέμορφο το κείμενον..
καλημέρα σας

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

κουκος

Καλώς τονε! (Χωρίς Τεχνική Παρατήρηση...) :Ρ

Στον εαυτό μου πρέπει να δώσω, για να μου "επιτρέψει" να τις ζήσω...!
Και το ποστ σε κόντρα των εισαγόμενων σαχλογιορτών αναρτήθηκε...

Σ΄ευχαριστώ! :)

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

arkat

Κλασσικά και τα δυό!!

Χαίρετε!

Ανασα του Βορρα είπε...

Γρήγορα η ώρα πέρασε μεσάνυχτα κοντεύουν
πάει το φεγγάρι πάει κι Πούλια βασιλέψανε
και μόνο εγώ κείτομαι εδώ μοναχή κι έρημη
Ο Έρωτας που βάσανα μοιράζει ο Έρωτας
που παραμύθια πλάθει άρπαξε την ψυχή μου
και την τράνταξε ίδια καθώς αγέρας απ' τα βουνά
χυμάει χτυπάει μέσα στους δρυς φυσομανώντας

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

ανασα του βορρα

"Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται" Άσχετο...!?

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Αμά(λ)θειά μου, εξαιρετική ανάρτηση.
Πέρασες την αναφορά σου στη σημερινή ξενόφερτη και με μεγάλη πέραση στα ελληνικά δρώμενα γιορτή, μέσα από την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού που με ιδιαίτερο ενδιαφέρο παρακολουθώ τούτο το διάστημα.

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

φυρδην-μιγδην

Αυτός ήταν κι ο στόχος... στο πλαίσιο της ημέρας μεν, λόγω της μεγάλης πέρασης όπως λες, προσαρμοσμένα στα δικά μας, κλασσικά αριστουργήματα, δε. :)

Ανώνυμος είπε...

....έρως κάτι μου θυμίζει,αλλά δε μπορώ να θυμιθώ!
....μήπως ......

Roadartist είπε...

Καλησπερα σου!
Πολυ ωραια ιδεα το αποσπασμα απο το Συμποσιο..
Και ολο το ποστ όμορφο :)
Να εχεις ενα ομορφο απογευμα :)

νατασσάκι είπε...

Εξαιρετικό
και το κείμενο, και τα τραγούδια
(Μ' αρέσει που δεν είμαστε του "γλυκανάλατου" καρδουλίτσες και λουλουδάκια!
:) )

Και τελικά, ναι -ότι αξίζει είναι οι στιγμές, έτσι κι αλλιώς στη ζωή μας
Και στον έρωτα!

Φιλιά πολλά, τέρας! ;)

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

ανώνυμος

Σφίξου λίγο ακόμα... :)

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

roadartist

Καλησπέρα! :)

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

νατασσακι

Καρδουλίτσες;; Λουλουδάκια;;
ΜΠΛΙΑΞ!!!

χα χα χα φιλάκια πολλάααααα

prasino liker είπε...

Forever I will dance
in the warmth of your soul
and the light of your love.
Eνταξει δεν το ειπε ο Σωκρατης εις την Αγγλικη αλλα αυτο εννοουσε.

«ΤΟ ΤΈΡΑΣ TΗΣ ΑΜΆΘΕΙΑΣ» είπε...

prasino liker

Σαν κεντρική ιδέα? Γιατί όχι?

ΚΑΛΗΜΕΡΑ! :)