Εφτά τραγούδια θα σας πω...

μια αγάπη για το καλοκαίρι...*

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙ το αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Εκείνη. Φορούσε ένα κοντό φορεματάκι με βολάν δαντελίτσα και φρουφρού. Στα ολόξανθα μαλλιά της δέσποζε ένας μεγάλος φιόγκος. Λαμέ.
Εκείνος. Είχε το μαλλί μπον μπον. Όταν την είδε ένοιωσε κάτι έντονο μέσα του σαν σκίρτημα. Πολύ θα ήθελε εκείνη τη στιγμή να της δώσει ένα χαστούκι, να της τραβήξει τα μαλλιά ή να της χώσει μια κλωτσιά στο καλάμι, για να της κερδίσει την προσοχή. Κι όταν εκείνη θα άρχιζε να κλαίει, να την αγκαλιάσει τρυφερά και να της πει «μη, σταμάτα, εγώ σ’ αγαπάω». Απ’ την άλλη όμως, αυτή τη μέθοδο, όσες φορές την είχε δοκιμάσει, μόνο μπελάδες του είχε φέρει.
Τελικά να που δεν χρειάστηκε να εφαρμόσει τίποτα απ’ τα δυναμικά κόλπα του.
Εκείνη ήλθε μόνη της προς το μέρος του, τον γυρόφερε αναγνωριστικά δυο-τρεις φορές και τον ρώτησε:
– Παιδάκι θέλεις να παίξουμε;
Αν ήθελε λέει;
– Το δικό μου ποδήλατο τρέχει σαν το αυτοκίνητο του μπαμπά μου!
Άσχετον!
Κανόνας. Όλα τα αρσενικά από τεσσάρων έως ενενήντα τεσσάρων ετών, η πρώτη φράση που λένε σε μια γυναίκα που τους ενδιαφέρει, είναι μια άσχετη φανφαρόνικη μπαρούφα.
Ωστόσο έλαμψε το πρόσωπό του.
Έβρισκε πάνω της αυτό το κάτι που δεν το είχαν όλες οι γυναίκες που συνάντησε στην μέχρι τώρα πολυτάραχη ζωή του, ως τα πέντε του χρόνια, δηλαδή.
Ήταν τόσο όμορφο κορίτσι που τον είχε θαμπώσει η ομορφιά της. Και προπαντός το νάζι της.
Η τσαχπίνα και ο μπόμπιρας.
– Πώς σε λένε;
– Θεανώ. Εσένα;
– Αχιλλέα.
– Ένα θείο μου τον λένε Αχιλλέα, του είπε κι έκανε μια τσαχπινιά.
Αυτός σαν κάτι να θυμήθηκε ξαφνικά, έβγαλε από την τσέπη του διάφορες κάρτες με κάτι τρομερούς εξολοθρευτές και της τις έδειξε γεμάτος ενθουσιασμό.
Αυτή ωστόσο δεν φάνηκε να εντυπωσιάστηκε καθόλου.
Απογοήτευση.
– Αχιλλέα, πάμε γύρω-γύρω από το συντριβάνι με τα ποδήλατά μας;
– Φύγαμε! Όποιος πάει πρώτος θα είναι ο νικητής! Εεεεεε!
– Να προσέχεις μην πέσεις! Ακούστηκε η φωνή της μαμάς του Αχιλλέα που τον καταδίωκε ακόμη και τώρα, σ’ αυτή την πρωτόγνωρη ευτυχισμένη στιγμή του μ’ ένα «να» κι ένα «μη».
Α στην οργή πια, αυτοί οι μεγάλοι τίποτα δεν καταλαβαίνουν!
[...]
Η αυγουστιάτικη πανσέληνος έμοιαζε με ένα τεράστιο ολόχρυσο μεταγιόν κατάστηθα στον ουρανό.
Όλα, μα όλα, αυτό το υπέροχο βράδυ, θαρρείς ότι ήταν ένα παραμυθένιο σκηνικό που στήθηκε μόνο και μόνο για να ενώσει δύο ανθρώπους.
Ο Αχιλλέας με τη Θεανώ έκαναν μερικές φορές το γύρο του συντριβανιού.
Τα δέντρα και τα λουλούδια εκεί τριγύρω έστελναν τις ευωδιές τους τις μεθυστικές. Πάντα το γιασεμί και το αγιόκλημα κάνουν ακόμα και το πιο συνηθισμένο αλσάκι, κάπου στης Ακρόπολης τα μέρη, να γίνεται σωστός παράδεισος ένα βράδυ του Αυγούστου.
[...]
– Αχιλλέα, θέλεις να τα φτιάξουμε; ρώτησε η Θεανώ καθώς κολλούσε τα αυτοκόλλητα στο ροζ ποδηλατάκι της.
– Ποια; Τα αυτοκόλλητα; ρώτησε όλο αθωότητα κι αφέλεια ο Αχιλλέας.
– Όχι βρε χαζούλη! Σου λέω να γίνεις τ’ αγόρι μου!
Εκείνος έπεσε σε βαθιές σκέψεις.
Η Θεανώ έδειχνε αποφασιστική. Ίσως σ’ αυτό βοήθησε και μια ευωδιαστή ριπή από ένα αγιόκλημα.
– Έλα βρε να τα φτιάξουμε. Δεν θέλεις να είμαι το κορίτσι σου;
Το τελευταίο το είπε με νάζι. Πολύ νάζι.
– Θα χωρίσω με την Αγγελική, δεν την αγαπάω... δήλωσε κατηγορηματικά ο Αχιλλέας.
– Εγώ χώρισα με το Δημήτρη. Ουφ πια! Όλο χωρίζουμε μ’ αυτόν τον κύριο! Είπε η Θεανώ.
[...]
Το αυγουστιάτικο βραδινό έφτασε στην κορύφωση της ομορφιάς. Τα έντομα οργίαζαν διονυσιακά γύρω από τα φώτα. Τα μελτεμάκια ανακάτευαν τα γυναικεία πατσουλιά, τις ευωδιές των πεύκων, των λουλουδιών και τις τσίκνες των υπαίθριων ψησταριών κι έκαναν ένα κοκτέιλ μεθυστικής καλοκαιριάτικης πανδαισίας.
– Θέλεις να κάνουμε κοιλίτσα-κοιλίτσα; πήρε την πρωτοβουλία αυτή τη φορά ο Αχιλλέας.
– Τι είναι αυτό;
– Το κάνουμε στο νηπιαγωγείο... Αγοράκια με κοριτσάκια... Σηκώνω εγώ την μπλούζα μου, σηκώνεις εσύ την μπλούζα σου και κολλάμε κοιλίτσα-κοιλίτσα.
– Είναι κακό αυτό, η κοιλίτσα-κοιλίτσα;
– Ου είναι ωραίο!
Προχώρησαν πίσω από μια συστάδα θάμνων. Κι ένοιωσαν μια γλυκιά ζεστούλα και τα δυο τους που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει.
Ξεθάρρεψαν πολύ. Μίλησαν για όλα. Ακόμα και για κάποιες ανατομικές λεπτομέρειες. Ένα τέτοιο βράδυ του Αυγούστου, όλα επιτρέπονται.
[...]
Της απάγγειλε μέχρι και ποίηση. Το ποίημα δηλαδή που είπε φέτος στην αποχαιρετιστήρια γιορτή στο μικρό νηπιαγωγείο.

Ένας ποντικός, αισθηματικός
νεαρός με δίχως πείρα,
τι τρελά που ‘ναι τα νιάτα
έτσι τα΄φερε η μοίρα
κι ερωτεύτηκε μια γάτα.

Μπλέξιμο κακό για τον ποντικό.
Απ’ την τρύπα του κρυμμένος
καμαρώνει την Γκριζέτα
κι ονειρεύετ’ ο καημένος
άσπρα πέπλα και κουφέτα.

Ώσπου μια βραδιά, αχ μικρά παιδιά!
Ξεθαρρεύει και ζυγώνει
την ιδανική του νύφη
μα εκείνη τον γραπώνει
και τον τρώει τον ερίφη!

Αχ βρε ποντικέ, αισθηματικέ.
Το χαμό σου όλοι κλαίμε...
μέγα πλήγμα ο θάνατός σου
μα εδώ πέρα που τα λέμε...
τα ‘θελε κι ο απαυτός σου!

* * *

Εκείνη γέλασε με την καρδιά της. Κι η βουλίτσα στο μαγουλάκι της φάνηκε έντονα πολύ.
Εκείνος προτίμησε από τον ενθουσιασμό του να κάνει δυο τρεις φιγούρες.
[...]
– θέλεις να σε φιλήσω στο στόμα;
– Εγώ τι θα κάνω;
– Το έχω δει στην τηλεόραση πολλές φορές και η μαμά μου με τον μπαμπά μου το κάνουν…
– Δείξε μου, έλα τώρα…
– Λοιπόν. Τα μάτια μας πρέπει να είναι κλειστά.
– Και πώς θα βλέπουμε μωρέ;
– Ε, αφού έτσι κάνουν οι μεγάλοι σου λέω! Τους έχω δει. Όταν φιλιούνται στο στόμα έχουν κλειστά τα μάτια.
– Να, έτσι;
– Μη τα σφίγγεις βρε παιδάκι μου. Κλειστά, όπως κοιμάσαι.
– Έτσι;
– Ναι. Μετά κρατάμε την ανάσα μας, ύστερα σουφρώνουμε τα χείλη μας και κολλάμε τα στόματά μας, ανοιχτά.
– Θα σκάσω.
– Αφού έτσι, σου λέω, κάνουν οι μεγάλοι!...
Τελικά... Κανένα φιλί ποτέ στον κόσμο, δεν είχε τόσο όμορφο διάκοσμο. Όσο αυτό! Το παραδεισένιο σκηνικό της πιο γόησσας νύχτας.
Το πιο όμορφο φιλί!
– Θεανώ...
– Τι;
– Κατάπια την τσίχλα!
– Κι εγώ!
Ίσως τη δεύτερη φορά να είναι καλύτερα.
– Και μη ξεχνάς. Πρώτα κλείνεις τα μάτια, μετά κρατάς την ανάσα, σουφρώνεις τα χείλη και κολλάς το στόμα.
Αν δεν ανακάλυπτε ο έρωτας τους ανθρώπους, σίγουρα, θα τον ανακάλυπταν αυτοί!
[...]
Ένας φιόγκος υπέκυψε στο νόμο της βαρύτητας κι έπεσε στο χώμα.
– Χιχι! Μη σφίγγεις τα μάτια σου μωρέ, λες και σου κάνουν εμβόλιο.
– Μμ. Έτσι;
– Μμ! Έτσι!
Εκείνη ακριβώς, την πιο όμορφη και παραδεισένια στιγμή, μια φωνή σκίζει όλο αυτό το θείο σκηνικό, σαν χαρτί.
– Αχιλλέα! Που είσαι παιδί μου; Έλα εδώ γιατί φεύγουμε!
Ένα δροσερό αεράκι σηκώθηκε, σαν να συμφώνησε λέγοντας σε κάπως αυστηρό τόνο.
– Αρκετά!

* * *

Σε λίγο οι πλατείες και τα αλσάκια θα ερημώσουν. Τα πρωτοβρόχια θα λούζουν τους θάμνους και μαζί θα βρέχεται πίσω από κείνο το θαμνάκι ένας τεράστιος λαμέ φιόγκος. Χωρίς ποτέ κανείς να μάθει το πώς βρέθηκε εκεί.
Καληνύχτα αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Γεια σου όμορφο καλοκαιράκι!
Αντίο βιαστικέ πρώτε μου έρωτα!

*Αλέκος Σακελλάριος–Δήμος Λεβιθόπουλος «Κάνε πως γελάς, μας βλέπουν!», εκδ. ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ, ΑΘΗΝΑ 2007.

Τις σιωπές μου θα μετράω...

θα σε θυμάμαι όταν πονάω!


Τις νύχτες όταν μένω μόνη...


θα σε θυμάμαι να μου λες:


«Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες.»

Σερεντίπιτυ!

«Πολλές φορές σου μίλησα
με χρώματα στο στόμα
στο είπα, όσα έμαθα
τα έμαθα με το σώμα!» (click it)
*Οδυσσέας Ιωάννου*

Στα είπα όλα...!? (CLICK IT)

uPdAtE

miss you!

15+...

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές (click it)
κι ήταν η σχέση μας αυτές,
χάιδεψε τες αν τις δεις ποτέ...

κι έπειτα τον χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω,
από εμένα πόσα δεν μπορώ.(click it)

***
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες(click it)
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές,
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ... εσένα!

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό(click it)
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό,
ένα να λες σα να 'ναι χτες
πώς μ' αγαπάς χίλιες φορές!

***
Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω(click it)
να μην μπορώ να τ' ανεχτώ
και δε βρήκα ούτε ένα...

κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν' τα λάθη μου εδώ(click it)
και δεν έλειπε κανένα.

***
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές,(click it)
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ... εσένα!

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό,(click it)
ένα να λες σα να 'ναι χτες
πώς μ' αγαπάς χίλιες φορές!



Να μ' αγαπάς χίλιες φορές...(click it)

κι εγώ εσένα!(click it)

Η ζωή είναι ωραία...

UPDATE 01.05.2009



KAΛΟ ΜΗΝΑ!

********************

Smile, without a reason why
love, as if you were a child
smile, no matter what they tell you
don't listen to a word they say
cause life is beautiful that way!

****
Tears, a tidal wave of tears
light, it's slowly disappears
wait, before you close the curtain
there's still another game to play
and life is beautiful that way!

****
Here with these eyes forevermore
I will always be as close
as you remember from before...

now that you're out there on your own
remember what is real and
what we dream is love alone!

****
Keep the laughter in your eyes
soon you 're long awaited prize
we'll forget about our sorrows
and think about a brighter day
cause life is beautiful that way!

****
We'll forget about our sorrows
and think about a brighter day,
cause life is beautiful that way
there's still another game to play
and life is beautiful that way!

Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια...

Με κοιτάς μεσ' στα μάτια
μα ποτέ σου δεν είδες,
τα σβησμένα μου φώτα
τις χαμένες μου ελπίδες.

Το μηδέν του Σαββάτου
της αυγής το γαμώτο,
με κοιτάς και σωπαίνεις
κι η σιωπή κάνει κρότο.

Με κοιτάς λες και είμαι
τρύπιο πάνω σου ρούχο,
μου ζητάς να σκοτώσω
την αγάπη που σου 'χω.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.
Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Με κοιτάς μες τα μάτια
κι απορείς που δεν κλαίνε
η αγάπη δε φεύγει
είναι μέσα μας λένε.

Κάπου αλλού ταξιδεύεις
κι όμως πλάι μου είσαι,
μεσ’ στην τρέλα του κόσμου
μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.

Με κοιτάς μες τα μάτια
και η μέρα τελειώνει,
σαν τον ήλιο που φεύγει
με κοιτάς και νυχτώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.
Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Ω, γλυκύ μου Έαρ!

Τα καινούρια χελιδόνια μου το είπαν
πώς την Άνοιξη(click it) θα ‘ρθεις,
τα καινούρια χελιδόνια ήρθαν πιο νωρίς
γι αυτό εσύ αργείς!

Μιαν Άνοιξη θα ‘ρθεις
κι αν τόσα χρόνια φύγαν,
θα ζήσουμε μαζί ως το φθινόπωρο!

Την Άνοιξη θα ‘ρθεις
σαν χελιδόνια(click it) να με βρεις...
γιατί αργείς, γιατί αργείς
είμαι μόνη μου!



Τα καινούρια χελιδόνια(click it)
μου το είπαν πώς την Άνοιξη θα ‘ρθεις,
τα καινούρια χελιδόνια ήρθαν πιο νωρίς
γιατί εσύ αργείς?

Σε ποια πελάγη να πετάς?
Σε ποια στεριά φωλιά ζητάς?
Γιατί αργείς?

Φύγαν έτσι τόσα χρόνια
κι η αγάπη μας δεν βρήκε μια φωλιά,
ίσως τ’ άλλα χελιδόνια
να σε φέρουν(click it) μα φοβάμαι θα ‘ναι αργά!

Εδώ... στο νότο!

Νύχτα σα ναρκοπέδιο
λάστιχα δίχως φρένα.
Εσύ ο μελλοθάνατος
και γύρω σου η αρένα.

Χιλιόμετρα στο πουθενά
κι η σκέψη θολωμένη.
Εκείνη που σ’ αγάπαγε,
φεύγει σαν να ‘ταν ξένη.

Μισός αγάπη, μισός πηλός,
σταματημένος στο φανάρι της ζωής.
O δρόμος πίσω και μπροστά σου σιωπηλός...
ν’ αναρωτιέσαι πότε πήγε πάλι τρεις!
Νύχτα σα ναρκοπέδιο
σε λίγο θα χαράξει.
Εσύ μονάχος στη σκηνή
στην τελευταία πράξη.

Σειρήνες που σε κυνηγούν
κι ο δρόμος να γλιστράει.
Μπουκάλι άδειο η ζωή
στα πόδια σου κυλάει.

Μισός αγάπη, μισός πηλός
διακόσια είκοσι να δείχνει το κοντέρ σου.
Kούρσα θανάτου με ταχύτητα φωτός...
πορεία σύγκρουσης κι ο θάνατος σοφέρ σου!(Δ.Ν.)

********

Δεν ειν’ ο χρόνος

με το μέρος κανενός,

τις συμπληγάδες του

περνά καθένας μόνος.

Bάλε σημάδια μες στη νύχτα μη χαθείς.

Eίναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις!

Εν μέρει... όπως A(n) Merry...

(Νικηφόρος Λύτρας - Κάλαντα)

na (ta) pei kaneis i
na min (ta) pei...? (click it)

ChRIstMAs!* (click it)

I'm alive...

mmmm... mmmm...
I get wings to fly
Oh, oh... I'm alive... Yeah

When you call on me
When I hear you breathe
I get wings to fly
I feel that I'm alive

When you look at me
I can touch the sky
I know that I'm alive

When you bless the day
I just drift away
All my worries die
I'm glad that I'm alive

You've set my heart on fire
Filled me with love
Made me a woman on clouds above


Couldn't [I can] get much higher
My spirit takes flight
'Cause I am alive

When you call on me
(When you call on me)
When I hear you breathe
(When I hear you breathe)
I get wings to fly
I feel that I'm alive
(I am alive)

When you reach for me
(When you reach for me)
Raising spirits high
God knows that...

That I'll be the one
Standing by through good and
through trying times (click it)


And it's only begun (click it)
I can't wait for the rest of my life

When you call on me
(When you call on me)
When you reach for me
(When you reach for me)
I get wings to fly
I feel that...

When you bless the day
(When you bless, you bless the day)
I just drift away
(I just drift away)
All my worries die
I know that I'm alive!

I get wings to fly
God knows that I'm alive

Ώσπου...

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια.

Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά.

Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί.

Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,

θα σ' αγαπώ!

Ώσπου στα μάτια σου να δω φωτιές.

Ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις.

Ώσπου να πάψει η ανατολή.

Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ,

θα σ' αγαπώ!

Θα σ' αγαπώ

όσο κανείς δεν αγαπάει,

θα σ' αγαπώ...

με μιαν αγάπη

που ο νους σου δεν χωράει,

θα σ' αγαπώ!

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια.

Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά.

Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί.

Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,

θα σ' αγαπώ!


Ώσπου στα μάτια σου να δω φωτιές.

Ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις.

Ώσπου να πάψει η ανατολή.

Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ,

θα σ' αγαπώ!

Θα σ' αγαπώ

όσο κανείς δεν αγαπάει,

θα σ' αγαπώ...

με μιαν αγάπη

που ο νους σου δεν χωράει,

θα σ' αγαπώ!

Πέρα από κει που φτάνει η αντοχή.

Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ.

Μέχρι το θάνατο και πιο μακριά.

Μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια,

θα σ' αγαπώ!

«Όσα η αγάπη ονειρεύεται»

Αφιερωμένο...

Φοράει η νύχτα απόψε τ’ άρωμά σου,

μπροστά μου γδύνεται και...

Θε μου πώς σου μοιάζει!!!

Λες και φορούσε λίγο πριν το φόρεμά σου

και τώρα στ’ άδεια χέρια μου κουρνιάζει.


Στις κρύες νύχτες έμαθα να σ’ αγαπάω

και σε ναούς νυχτερινούς να σε λατρεύω!!!

Πάνω από θάλασσες στον ύπνο μου πετάω,

μα πάντα στ’ άδειο μου κρεβάτι σε γυρεύω.


Κι όσα μου στέρησαν οι νύχτες τόσα χρόνια

μπροστά μου τώρα θα σταθούν στο φως της μέρας!!!

Θάχουν το σχήμα του κορμιού σου τα σεντόνια,

τη ζεστασιά της πρωινής σου καλημέρας.(Δ.Ν.)


από καρδιάς!!!

!!!

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά,

να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά

γιατί μου πήρε πολλά το εφτά,

εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά...!


Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό

να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό,

στα μαξιλάρια και στο χαλί

να ξεχαστώ να μου λες πολύ

κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό...!


Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί

του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί,

τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν

και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν,

μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν...!


Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
(τα λάθη μου όλα...)

στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά,
(μ' αρέσουν όλα...)

δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός,

για το ταξίδι είναι δανεικός,

για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός...!


Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
(να με φιλάς...)

στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
(ως το πρωί...)

και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως

αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός,

θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή...!


Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού

κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου δίναν ραντεβού,

απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά

κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά,

συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού...!


Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά,

να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί

γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή,

παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί...!

«Ου μπλέξεις»...!

Ο Σπίθας με προσκάλεσε, ποιητική (του) αδεία...
να γράψω ένα επίγραμμα. Αγάπης ελεγεία...!

Μα αισθάνομαι να στέρεψα. Δεν είμαι κι η Σαπφώ...
της Νικολακοπούλου στίχους θα «δανειστώ»,
απ' το τραγούδι-διασκευή με τίτλο: «Πριν το τέλος(?!)»...
γιατί νοιώθω ο οίστρος μου πως βάλτωσε σαν έλος…!

Τους στίχους της, ανάλογα θα τους «φωτογραφίσω»...
κι έτσι για την αγάπη, αν πρέπει(?) θα θρηνήσω…!

-Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο κι αχνό στον αέρα...

κάτω η θάλασσα μ' ένα φεγγάρι, το καράβι πιο πέρα!

-Σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι...

σε κρατούσα απ' το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει!

-Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ...

κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω...

κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά...

σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι,
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα,
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά…

κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ότι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία…

κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ...!

-Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω...!

-Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω...!

Υ.Γ. Το τραγουδάκι βρίσκεται εδώ αναρτημένο. Κάντε ένα click κι ακούστε το. Είναι αγαπημένο...!
Κάντε επίσης ένα click, στις θαλασσιές τις λέξεις. Γιατί με τ(κ)έρας τελικά, είν' όπως λεν...: «Ου μπλέξεις»...! ;)