«Παντού υπάρχει ένας μύθος...»

«Και Θεός να γεννηθείς, δε γίνεται αλλιώς. Από μωρό θα ξεκινήσεις. Ένα ζαρωμένο μωρό, που θα βγει στον κόσμο γεμάτο πανάδες και κοκκινίλες, θα ξεφωνίζει σαν καραμουζάκι μέχρι που την πρώτη στιγμή να τρομάζει κι η ίδια του η μάνα. «Εγώ τον γέννησα τούτο το Ζερζεβούλη;»
Μόνο ο μπαμπάς καμαρώνει στους καφενέδες και λέει: «Να δείτε, ρε παιδιά, έναν αγόραρο, τέσσερα κιλά το άτιμο!» Γιατί το παν δεν είναι να κάνεις παιδί. Είναι να το βγάλεις κι αγόρι. Αμέ; Έτσι μας έμαθε η Γραφή. «Ο αποκτών υιόν μηδέποτε αποθνήσκει». Τις κοπέλες; Τις έχουνε σε δεύτερη μοίρα. Κει πέρα στην Ασία ήτανε μπελάς και εμπόρευμα. Σε μας μονάχα μπελάς… «Ο υιός ο συνεχίζων την γενεάν...» Τρίχες. Κι άμα δεν κάνουμε κορίτσια με ποιους θα συνεχιστεί η γενεά; Μόνοι μας θα τα γεννάμε;...
[...]
Γεννιέται λοιπόν το παιδί, έστω και Θεός, τα φτιάνει απάνω του, βρομίζεται, ξερνάει, σιχασές πράματα. Κι αν είναι το παιδί κανενός μεροκαματιάρη, κανένας δεν του δίνει σημασία, «πφ! χαρά στο κουτάβι». Αν είναι όμως κάνα γαλαζοαίματο, χαλάει ο κόσμος. «Ο πρίγκηψ Ευγένιος Βονιφάτιος, Ριχάρδος, Φραγκίσκος, Αύγουστος, Μαρία, Εγεράρδος Φον Καθοίκεν», μέχρι που του κοτσάρουνε και παράσημο γιατί μας έκανε τη μεγάλην εύνοια να γεννηθεί... Άσχετο αν ο Φον Τέτοιος βγαίνει ένας σκατέας που δεν αξίζει δεκάρα και, περιπλανάται στον κόσμο «άχθος» με όλα του τα ονόματα και, από την άλλη μεριά, το παιδί του μεροκαματιάρη μπορεί να λέγεται Νεύτωνας, Φρόυντ, Πασκάλ, Παστέρ, Αϊνστάιν... Να γεννηθείς είν’ εύκολο να γίνεις είναι μια δυσκολία...
Με τον Δία τα πράματα ήτανε κομμάτι διαφορετικά. Αν και Θεός, ο «μέγιστος», δεν πέσανε κεραυνοί εορταστικοί και δεν ανοίχτηκε βιβλίο συγχαρητηρίων στ’ ανάκτορα του Ολύμπου. Διότι το παιδί γεννήθηκε μυστικά.
[...] ο μπαμπάς Κρόνος (Χρόνος) τα ‘τρωγε τα παιδιά κι η μαμά του Ρέα πήγε στην Κρήτη και γέννησε μυστικά τον πιτσιρίκο… Σήμερα είναι κοπέλες που πάνε το πρωί στον γυναικολόγο για μια «κρυφούλα επέμβαση» και το βράδυ πάνε στο κλαμπ και χορεύουνε... Κι εφόσον οι κοινές κοπέλες κάνουνε τέτοια, δεν ήτανε δύσκολο και στη Ρέα να τα μπουρμπουδιάσει τα πράματα. Ξεπέταξε τον Μπέμπη, και το εσπέρας γύρισε στον άντρα της.
– Γεννήσατε;
– Βεβαίως.
– Το μωρό. Πεινάω.
Του ‘δωσε την πέτρα τυλιγμένη, την κατάπιε ο Κρόνος κι ησύχασε.[...]
Μόλις γεννήθηκε ο Ζεύς, να ΄σου και κατεβήκανε κάτι Νύμφες από το βουνό. Τη Δίκτη της Κρήτης.
[...]
– Να το φροντίσουμε εμείς, μια και σεις πάτε στον κύριο σας;
– Θα με υποχρεώσετε.
[...] Νύμφες και βασιλοπούλες το παραλάβανε και το φροντίσανε το παιδί. Θεός από δω, βασιλιάς από κει, είχε πολλές γκουβερνάντες. Τι; Οικονομίες θα κάνουμε;... Οικονομίες γίνονται άμα και είναι να τα πληρώσεις από την τσέπη σου. Άμα τα πληρώνει ο καλός λαός των πιστών σου, βάρα του στο δοξαπατρί...
Κείνη την εποχή δεν είχανε ανακαλυφθεί ακόμα οι παιδικές τροφές που παίρνουν το καλαμπόκι και το κάνουν αλεύρι και το διαφημίζουν άνθος Τάδε ή Δείνα... Τα παιδιά τρώγανε γάλα κι οι Θεοί των Ελλήνων ήτανε κι αυτοί πλάι στις ανθρώπινες αδυναμίες και στην ανθρώπινη ανάγκη (αυτό άλλωστε ήταν και το Μεγαλείο τους.) Στην Αίγυπτο, ο Όσιρις έδινε να φάει ο κόσμος. Στην Ελλάδα, ο κόσμος έδινε να φάει ο Θεός...
[...]
Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν στο πεινασμένο θεόπουλο. [...] Το σύνθημα ρίχτηκε από τις Νύμφες...
«Γάλα για τον Μπέμπη».
Ήτανε μια κατσίκα που τη λέγανε Αμάλθεια... Κόρη του Ήλιου και τρομερή να τη βλέπεις. Χειρότερη από κάτι κατσίκες που πάνε στα καλλιστεία να γίνουνε «μις». Τόσο φριχτό ήτανε τούτο το ζώο, που μήτε οι Τιτάνες δεν μπορούσανε να το βλέπουνε. Πήγανε στη Γη και την παρακαλέσανε:
– Αμάν, κρύφ’ τηνε, μας θυμίζει την πεθερά μας.
Κι η Γαία την έκρυψε μέσα σε μια σπηλιά, στην Κρήτη. Όμως το γάλα της ήτανε πρώτης τάξεως κι η κατσίκα μ’ όλη της την ασκήμια στοργική... (Όσο φριχτή κι αν είναι η μάνα που σε βυζαίνει, η στοργή δεν της απολείπει.) Βύζαξε τον δράκο και τον μεγάλωσε.
Η Αμάλθεια είναι αληθινά ένα σύμβολο. Να μερικά από τα αγαθά της:
Πρώτα το κέρας της. Το κέρατό της. Μια μέρα το ΄σπασε απάνω σ’ ένα δέντρο και οι κόρες του Μέλισσου το πήρανε και το τυλίξανε σε φύλλα και το πήγανε στο παιδί. Ο Θεός τούς το χάρισε και το ‘κανε μαγικό. Άμα έλεγες μια ευχή, ότι κάτι επιθυμείς, το κέρατο γέμιζε με κείνο που ζήταγες και σ’ το έδινε αμέσως.
Ήτανε, να πούμε, ο μισθός που έδωσε ο Ζευς στις γκουβερνάντες του. Το περίφημο «κέρας της Αμαλθείας».
Μετά, το τομάρι της. Όταν ψόφησε η αιξ, το πήρε ο Ζευς και το έριξε επάνω του. Άμα το φόραγε, τίποτα δεν τον πέρναγε. Είναι η περίφημη «αιγίς» –η προστασία– [...]
Αργότερα που ήρθε στα πράματα ο Ζευς, ευγνωμοσύνης ένεκεν, τοποθέτησε την Αμάλθεια και το κέρας στον ουρανό και τα ‘κανε αστερισμούς. Γιατί και τους Θεούς ακόμα όσοι τους δίνουνε και τρώνε, τους κολακεύουνε και μπαίνουνε εκ δεξιών και δεν τραβάνε των παθών τους τον τάραχο, ως ημείς οι γελοίοι, που γκρινιάζουμε έτσι και φάνε λιγάκι παραπάνω από τον ιδρώτα μας...»

(Το κείμενο είναι, μικρό, απόσπασμα από την Ελληνική Μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Με τούτη την ανάρτηση
που άσχετη, ίσως, μοιάζει
στον ΣΚΡΟΥΤΖ
ανταποκρίνομαι για να
μη μου... «γκρινιάζει»!

Μα θα μου πείτε: «Άσματα
σου ζήτησε ο JKOK,
τι έγινε ο οίστρος σου;
Δεν έχει άλλα; Γιοκ;
Για λύσε μας, λοιπόν,
τέρας την απορία...
έχεις να καταθέσεις
τραγούδια με "ιστορία";»

Θα σας τη λύσω πάραυτα
με το «Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ»,
που λέει πως «δένονται» οι ζωές
μέσα απ' τα παρα-μύθια!

Το διάλεξα και, σ’ όλους σας,
μ’ αγάπη το χαρίζω
γιατί τη σχέση* μου, με σας,
σ’ αυτό αναγνωρίζω!

*[Προσωπικό μου στοίχημα,
με την τεχνολογία,
ήτανε αρχικά...
μα κέρδισα σε γνώσεις,
όσο και σε αισθήματα,
πιότερο τελικά!]

Στην Φοίβη
το ανάρτησα...
κάντε της ένα click!
Ανάρτηση στο Κέρας,
γίνεται δίχως link?

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

ΣΚΡΟΥΤΖΑΚΟ ΜΟΥ Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ
ΚΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ
ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΑ... ΛΙΓΑΚΙ?!

ΜΊΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΚΡΑΤΑΩ ΣΤΟ "ΣΥΡΤΑΡΙ"
ΠΟΥ, ΕΝ ΕΥΘΕΤΩ ΧΡΟΝΩ,
ΑΠΟΚΡΙΣΗ ΘΑ ΠΑΡΕΙ!!

ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΑΙ ΛΕΩ, ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ
ΦΡΕΣΚΟ, ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΩ...
ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ(?) ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΣ!!!

«Εκτός τόπου & Χρόνου...»

Ο τέταρτος μήνας του Αττικού ημερολογίου ήταν ο Οκτώβριος και ονομαζόταν Πυανεψίων από την εορτή προς τιμήν του Απόλλωνα, τα ιερά Πυανέψια.
Ο Οκτώβριος του 2008 ήταν για μένα ο δυσκολότερος μήνας ενός, από πολλές απόψεις, δύσκολου χρόνου. Αυτόν ακριβώς το μήνα δέχτηκα τις περισσότερες προσκλήσεις, τέσσερις (4) παρακαλώ, για συμμετοχή σε μπλογκοπαίγνια. Αλλά που καιρός και διάθεση...! Παρ’ όλα αυτά υποσχέθηκα να ανταποκριθώ και δεν μ’ αρέσει να αθετώ τις υποσχέσεις μου.

Η πρώτη πρόσκληση είναι από τον Άλλο ρε...!
Με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού, πρέπει να αναρτήσω ένα κείμενο, βίντεο, στίχο ή τραγούδι που μου προκαλεί συγκίνηση, χωρίς απαραίτητα να εξηγήσω το λόγο.

Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να με χαρακτηρίσει ευσυγκίνητο άτομο, υπάρχει όμως ένα «κείμενο» το οποίο διαβάζω άπαξ ετησίως και μου προκαλεί την ίδια, μέχρι δακρύων, συγκίνηση κάθε φορά. Πρόκειται για το παραμύθι του Hans Christian Andersen «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα».
Ευτυχώς δηλαδή που οι κανόνες δεν επιβάλλουν να εξηγήσω το λόγο. Διότι πώς να εξηγήσω ότι, ακόμα και σ' αυτήν την ηλικία, κάθε χρόνο, παραμονές Πρωτοχρονιάς, διαβάζω το παραμύθι «μου» και... δακρύζω?

Οι άλλες τρεις προσκλήσεις είναι από την Artanis η οποία, χαράς το κουράγιο της εδώ που τα λέμε, αν και ευρισκόμενη «υπ’ ατμόν» δεν έχανε ευκαιρία για μπλογκοπαίγνιο.

Στην πρώτη πρόσκληση, οι κανόνες ζητούν να καλέσεις με τη σκέψη σου ένα φιλόσοφο, ένα μέντιουμ, ένα παιδί, έναν παλιό έρωτα και τον καθρέφτη σου και να τους απευθύνεις από ένα ερώτημα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

ΦΙΛΟΣΟΦΕ που έζησες μέσα σ’ ένα πιθάρι,
υφίσταται ο άνθρωπος που έψαχνες με φανάρι?

«Κοινή γαρ η τύχη, αγαπητό ΜΕΝΤΙΟΥΜ...
και το μέλλον? Αόρατο!»

Ποιον κόσμο να σου χαρίσω ΠΑΙΔΙ μου?

ΕΡΩΤΑ μου ΠΑΛΙΕ,
τι να λέμε τώρα...? Καλή Άνοιξη!

ΚΑΘΡΕΦΤΗ, καθρεφτάκι μου
«είμαστε ακόμα ζωντανοί...»?!

Σύμφωνα με τη δεύτερη πρόσκληση, αναφέρεις ένα ποίημα, ένα ρητό κι έναν πίνακα που, με κάποιο τρόπο, σημάδεψαν τη ζωή σου. Ευπειθώς αναφέρω:

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις
την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε, τουλάχιστον
όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντας την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σα μία ξένη φορτική.»
(Κωνσταντίνος Καβάφης)

ΤΟ ΡΗΤΟ
«Έν οίδα ότι ουδέν οίδα!» (Σωκράτης)

Ο «ΠΙΝΑΚΑΣ»
Με σημάδεψε... δεν το λες.
Μου 'βγαλε την πίστη... ΤΟ ΛΕΣ!

ΣΗΜ.: Το ποίημα και το ρητό είναι αναρτημένα στον πίνακα ανακοινώσεων του γραφείου μου.

Οι κανόνες στην τρίτη πρόσκληση της Artanis, θέλουν να γράψω στο blog μου 7 αλήθειες, κοινές ή περίεργες, για μένα.

Μέχρι σήμερα και με εξαίρεση ένα ψέμα στο πλαίσιο σχετικού παιχνιδιού, γράφω πάντα και μόνον αλήθειες για μένα, στο blog μου. Αλήθειες κοινές αν και «περίεργα», κάποιες φορές, διατυπωμένες.
Αυτή είναι η μία από τις 7. Τις άλλες έξι αλήθειες θα τις βρείτε(?) σκόρπιες... στα παραπάνω.

Άλλε φίλε μου, Artanis καλή μου
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Υ.Γ.: Kάντε click στα γαλάζια μου γράμματα. Mη λέμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια... μεγάλα παιδιά είστε πια!
Άντε, γιατί πολύ σοβαρό ύφος έχει τούτη η ανάρτηση και θα μου αφαιρέσουν την «άδεια» του ΑΣΤΕΙΟΛΟΓΙΟΥ... :Ρ

«Ου μπλέξεις»...!

Ο Σπίθας με προσκάλεσε, ποιητική (του) αδεία...
να γράψω ένα επίγραμμα. Αγάπης ελεγεία...!

Μα αισθάνομαι να στέρεψα. Δεν είμαι κι η Σαπφώ...
της Νικολακοπούλου στίχους θα «δανειστώ»,
απ' το τραγούδι-διασκευή με τίτλο: «Πριν το τέλος(?!)»...
γιατί νοιώθω ο οίστρος μου πως βάλτωσε σαν έλος…!

Τους στίχους της, ανάλογα θα τους «φωτογραφίσω»...
κι έτσι για την αγάπη, αν πρέπει(?) θα θρηνήσω…!

-Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο κι αχνό στον αέρα...

κάτω η θάλασσα μ' ένα φεγγάρι, το καράβι πιο πέρα!

-Σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι...

σε κρατούσα απ' το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει!

-Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ...

κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω...

κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά...

σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι,
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα,
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά…

κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ότι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία…

κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ...!

-Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω...!

-Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω...!

Υ.Γ. Το τραγουδάκι βρίσκεται εδώ αναρτημένο. Κάντε ένα click κι ακούστε το. Είναι αγαπημένο...!
Κάντε επίσης ένα click, στις θαλασσιές τις λέξεις. Γιατί με τ(κ)έρας τελικά, είν' όπως λεν...: «Ου μπλέξεις»...! ;)

Να το πάρει το ποτάμι...?

Νομίζω κράτησε αρκετά αυτή η «αγωνία»,
καιρός είναι το ψέμα μου να βάλω στη… γωνία!
Θα γράψω τις αλήθειες μου, ώστε το ψεματάκι, (click it)
να «τρέξει» όπως το νερό… μέσα στο ποταμάκι!

1) Το 1989 έλαβα μέρος στο τηλεοπτικό παιχνίδι «Ομιλείτε Ελληνικά»!*

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου.
… στα στούντιο της Παιανίας περιμένοντας να αρχίσει το γύρισμα, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχα κληρωθεί να συμμετέχω…!
Όταν, 2-3 εβδομάδες νωρίτερα, μου είχαν τηλεφωνήσει από την παραγωγή, νόμιζα ότι η κολλητή μου, που ήξερε ότι ήθελα διακαώς να λάβω μέρος και είχα δηλώσει συμμετοχή, μου έκανε πλάκα…!
Όλοι στις θέσεις μας. Απέναντι από μένα και τον συμπαίκτη μου, οι ηθοποιοί Τάσος Χαλκιάς, Χρήστος Βαλαβανίδης και Μίνα Αδαμάκη. Ο καθηγητής κος Μπαμπινιώτης έδινε κάποιες τελευταίες οδηγίες στην παρουσιάστρια, Λιάνα Κανέλλη.
Ξαφνικά από το βάθος ακούγονται συνομιλίες… μια περίεργη αναταραχή! Κάποιοι πλησιάζουν. Κοιτάω προς τα κει… 3 άντρες. Οι 2 γύρω στα τριάντα, ψηλοί και γεροδεμένοι κι ανάμεσα τους ένας, ηλικιακά μεγαλύτερος και αρκετά πιο κοντός, ασπρομάλλης με γυαλιά…!
Που τον ξέρω μωρέ, που τον ξέρω…? (αναρωτιέμαι) Από κάπου ακούγεται… «ο υπουργός…!» (click it)
Ένα νεύμα, του κοντού και ασπρομάλλη με γυαλιά υπουργού, προς την παρουσιάστρια, που σηκώνεται γρήγορα από τη θέση της και τον πλησιάζει.
Για λίγα λεπτά (που μου φάνηκαν αιώνας – κάτι το τρακ, κάτι οι προβολείς… ίδρωνα και ξεΐδρωνα) συζητάνε…!
Το θέμα τους θα πρέπει να ήταν πολύ σημαντικό και, κρίνοντας από την ανησυχία στα πρόσωπά τους, μάλλον δυσάρεστο.
Ξαφνικά προχωρούν όλοι μαζί, «επισκέπτες» και παρουσιάστρια προς την έξοδο.
Πριν προλάβω να σκεφτώ «τι έγινε ρε παιδιά;», εμφανίζεται ο διευθυντής παραγωγής, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι για λόγους ανωτέρας βίας (?!) η κα Κανέλλη έπρεπε να αποχωρήσει…! Μας ζήτησε συγνώμη για την αναστάτωση και μας πήρε, εμένα και τον συμπαίχτη μου, στο γραφείο του, να κανονίσουμε τα διαδικαστικά, ώστε να επανέλθουμε, την επόμενη εβδομάδα, για το γύρισμα. Αφού κανονίστηκε η νέα ημερομηνία, πήρα ταξί κι έφυγα από το στούντιο. Ο ταξιτζής είχε το ραδιόφωνο στη διαπασών…!
«Δελτίο ειδήσεων: Νεκρός έπεσε σήμερα το πρωί, στην είσοδο της πολυκατοικίας, της οδού Ομήρου, όπου στεγαζόταν το γραφείο του ο βουλευτής Ευρυτανίας, της Νέας Δημοκρατίας, Παύλος Μπακογιάννης...»!!! (click it)

*(ΕΤ1, 1986-1989). Επιμορφωτική εκπομπή που προβαλλόταν κάθε Τετάρτη πριν από το δελτίο ειδήσεων των εννέα και είχε στόχο τη βελτίωση της σχέσης του Έλληνα με τη γλώσσα του. Την εκπομπή παρουσίαζε η Λιάνα Κανέλλη. Η αρχική ιδέα ανήκε στη Νούλα Κουτέλα, η οποία ήταν και η παραγωγός της εκπομπής, ενώ με την επιμέλειά της ήταν επιφορτισμένος ο γνωστός καθηγητής της Γλωσσολογίας Γιώργος Μπαμπινιώτης. Η μορφή παιχνιδιού που τελικά δόθηκε στην εκπομπή αποτέλεσε τον σημαντικότερο ίσως λόγο της επιτυχίας της. Η ΕΤ1 προτού εγκρίνει την εκπομπή κρατούσε τον πιλότο στα συρτάρια για δύο χρόνια περίπου. Τελικά η εκπομπή δεν «κόπηκε» αλλά ουσιαστικά αποσύρθηκε από την ίδια την εταιρεία παραγωγής για οικονομικούς λόγους.


2) Έγραψα στίχους για το θεατρικό έργο «ο μπαμπάς ο πόλεμος»** του Ιάκωβου Καμπανέλλη!(click it)
**Επί σκηνής η Ρόδος του 305 π.Χ. με όλο τον τουριστικό της ευδαιμονισμό. Ξάφνου ο κίνδυνος της πιθανής εισβολής ενός τυραννίσκου, διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου, του Δημητρίου Πολιορκητή, ο οποίος ανατρέπει τα δεδομένα ενός ειρηνικού εμπορίου. Η ουδέτερη Ρόδος σηκώνει τείχη, αγοράζει όπλα, σπουδάζει τη στρατιωτική τέχνη και διδάσκεται την ιδεολογία του πολέμου. Ο Δημήτριος νικιέται. Ωστόσο, με τη συμφωνία που υπογράφει, αναδείχνει τους Ροδίτες σε διαδόχους του!
Στηριγμένος πάνω σε ιστορικά δεδομένα και συγκεκριμένα στην πολιορκία της Ρόδου, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραψε το 1952 το έργο του «Ο μπαμπάς ο πόλεμος». Πρόκειται για ένα είδος σάτιρας του πολέμου, επηρεασμένης από την ένταση της ψυχροπολεμικής περιόδου, η οποία συνοδευόταν από μεγάλες προσδοκίες.


ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Θέλω να ευχαριστήσω, μα πάρα πολύ, τη φίλη μου τη Δέσποινα (Λάμια η γυναίκα) γιατί χωρίς τη βοήθεια της δε θα είχα υλικό από την παράσταση της ΕΘΟΑΝ*** «ο μπαμπάς ο πόλεμος».
***ΕΘΟΑΝ: (Ερασιτεχνική Θεατρική Ομάδα Αγ. Νικολάου) περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση.


3) Έχω επισκεφτεί τις περισσότερες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες?

Όσο και αν προσπάθησα, δε γελαστήκατε όλοι...! Η μόνη που έχω επισκεφτεί ειναι η αιώνια πόλη! (click it)

4) Έλαβα μέρος δυο (2) φορές σε φεστιβάλ τραγουδιού! (click it)

Στα στοιχεία του παραπάνω site υπάρχει μια μικρή ανακρίβεια. Η γιορτή της σουλτανίνας είχε ξεκινήσει από το 1978.
Εκείνη τη χρονιά συμμετείχα για πρώτη φορά, στο φεστιβάλ τραγουδιού που γίνεται στο πλαίσιο της γιορτής, ως αοιδός(?!) και ουχί ως στιχουργός όπως ίσως φανταστήκατε...!
Ήμουν 16 ετών(!) αλλά δήλωσα δυο χρόνια μεγαλύτερη! Σ' αυτήν την ηλικία εύκολα προσθέτεις, η αφαίρεση αρχίζει αργότερα. Ο κανονισμός, βλέπετε, δεν επέτρεπε τη συμμετοχή κάτω των 18 κι εγώ ήθελα να συμμετέχω οπωσδήποτε. Τι να πεις, «χαζό παιδί χαρά γεμάτο!» Πήγα βέβαια «…με τον κηδεμόνα μου».
Τη βραδιά παρουσίαζε ο Ίακχος…! (click it)
Για δεύτερη φορά συμμετείχα σε ηλικία 23 ετών, όντας παντρεμένη πλέον και μητέρα ενός 11/μηνου κοριτσιού! Είναι αυτό που λένε στο χωριό μου:
«-Κουζουλός παπάς εγίνηκε! -Απ’ όταν ήτανε διάκος το ΄χει.» Και αυτή τη φορά με τον «κηδεμόνα» μου πήγα...! Κι αυτός όμως (για τον «κηδεμόνα» μου λέω...), ως άντρας και ως μεγαλύτερος, θα περίμενε κανείς να προβάλει μίαν αντίρρηση, κάτι τέλος πάντων...! Εδώ κολλάει το: «Αν δεν ταιριάζανε δε θα συμπεθεριάζανε»...
Αυτά με την καριέρα (!?) μου, ως αοιδού! Και για του λόγου το αληθές...

Εδώ του κόσμου, άδοντας, μετρώ τις αντοχές...

μα απ’ τη Χαρούλα ακούστε τις δυο συμμετοχές...!

Τελειώνοντας να συγχαρώ εκείνους που το βρήκαν…!
(Το βραβείο εντός)
Μα και πολύ ευχαριστώ, όσους να βρουν το ψέμα μου
και αν δεν τα κατάφεραν, σε ένα κόπο μπήκαν…!

Που είναι το ψέμα ΟεΟ?

Δυο φίλοι μου με κάλεσαν ψέματα να σας πω
κι ευθύνη δε θα φέρω για ότι γράψω εδώ…!
Εύκολο δε μου ήτανε, μα δε χαλώ χατίρι,
το φταίξιμο να «ρίξετε» σε Αrtanis και Σωτήρη…!
Ψέμα, μα και αλήθειες με λόγο πιο πεζό,
σε τέσσερεις προτάσεις σας παραθέτω εδώ…!

1) Το 1989 έλαβα μέρος στο τηλεοπτικό παιχνίδι «Ομιλείτε Ελληνικά».
2) Έγραψα στίχους για το θεατρικό έργο «ο μπαμπάς ο πόλεμος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
3) Έχω επισκεφτεί τις περισσότερες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
4) Έλαβα μέρος δύο (2) φορές σε φεστιβάλ τραγουδιού.

Στα παραπάνω επιμελώς το ψέμα έχει κρυφτεί…,
για «μειδιάστε» να σας δω ποιος πρώτος θα το βρει...?
Και για να μη νομίζετε πως μόνο εγώ είπα ψέμα,
ακούστε το Λαζόπουλο που λέει κι αυτός ένα...!

Σπίθα, Σοφία, Αδαή για πάρτε τη σκυτάλη…,
να παίξετε σας προ(σ)καλώ αν δεν το κάναν άλλοι...!

Παιχνίδια του μυαλού και... «του χεριού μου»!

Παιχνίδι με παιχνίδι ετούτη τη φορά
καθότι η πρόσκληση διπλή…!
Από την butterfly κι από τη ζαφορά!!

Έτσι λοιπόν εσκέφτηκα να σας παρουσιάσω,
γραπτό απ’ τα χεράκια μου για να σας καλοπιάσω!
Δε θα το κάνω έτσι απλά, μα μ’ έναν άλλον τρόπο,
ώστε αυτή η ανάρτηση ν’ αξίζει και τον κόπο!!

Μέσα από άλλο παίγνιον παλιό κι αγαπημένο,
που όπως δια-πίστωσα δεν είναι ξεχασμένο!
«Πέτρα – Ψαλίδι & Χαρτί» το λέγαμε…! Θυμάστε?
Πως σήμερα εξελίχτηκε μέσα απ’ τα links* θαυμάστε(?)!

Εδώ για πέτρα διάλεξα βράχια από την Πάργα,
που πρόσφατα επισκέφτηκα κι ας ήτανε αλάργα!!

Και για να φτάσω πέρασα τη γέφυρα στο Ρίο,
που με ψαλίδι (?!) μου έμοιαζε και μάλιστα θηρίο!!

Την ιστορία του χαρτιού διαβάσετε εδώ!
Eγώ με δυό τραγούδια** σας «αποχαιρετώ»...

* Οι γαλάζιες λέξεις.
** Από το δίσκο του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα «Το διάλειμμα κρατάει δυό ζωές».

«Tραβάτε με κι ας κλαίω...!»

Aπ' τα «σαράντα κύματα» με πέρασε... η artanis .
Με τόσα ερωτήματα ήντα να πρωτοκάνεις?
Μα πάλι, όι να τση πω δε σκέφτηκα. Το λέω:
Με τα παιχνίδια είμαι κι εγώ, «τραβάτε με κι ας κλαίω...!»
Τελειώνω με τον πρόλογο, «ποιητική αδεία»...(?)
Οι απαντήσεις έπονται!! Κι όλες, μία προς μία,
σ' έναν μονάχα αφορούν...εμένα την ιδία...!
1. Όνομα:

2. Γενέθλια:
Στις 14 Ιανουαρίου αλλά δέχομαι δώρα όλο το χρόνο…
3. Ζώδιο:
Βόδι!!!
4. Χρώμα μαλλιών:
Κατακόκκινο! (Wella Νο 745-045-6646)
5. Χρώμα ματιών:
Καστανό, μελί.
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ?
Πότε?
7. Είδος μουσικής που ακούς:
Όλα τα είδη που «χαϊδεύουν» τ’ αυτιά μου!
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross:
Chip & Dale.
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?
Αυτός/ή που δε γνώρισα ακόμα.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Καφέ, καφέ, καφέ…
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:12. Τι έχεις στον τοίχο σου?
Δες στο sidebar ΕΝΤΟΣ.
13. Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?
Την ηλεκτρική σκούπα… (δε χώραγε αλλού)
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες?
Ότι και με παρέα… (θα μάζευα τα σπασμένα)
15. Αγαπημένος αριθμός:
7
16. Αγαπημένο όνομα:
Ναβουχοδονόσωρ!!!!
17. Τα χόμπι σου:
«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει.»
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?
Που να τρέχω τώρα…!?
19. Μια ευχή για το μέλλον:
Να μη συμβεί ότι δεν μπορούμε να αντέξουμε!
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Τι να αφήσω?
22. Αγαπημένο λουλούδι:
Τουλίπα.
23. Αγαπημένη σειρά:
Κυριακή, Θεοφάνης, Ιωάννης!
24. Αγαπημένη ταινία:
«La vita e bella».
25. Αγαπημένο τραγούδι:
Το τραγούδι της ερήμου…
26. Αγαπημένο βιβλίο:
The Bridges Of Madison County
27. Αγαπημένο ζώο:
28. Αγαπημένο ρούχο:
Το καθαρό!
29. Αγαπημένος/η καλλιτέχνης/ιδα:
«Του δρόμου»...
30. Αγαπημένο χρώμα:
Των μαλλιών μου...
31. Αγαπημένο φαγητό:
Γαύρος μαρινάτος & brownies with vanilla ice cream.
(Άσχετα αλλά μ’ αρέσουν...!)
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?33. Κακή συνήθεια:
Ουκ έστιν αριθμός…!
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Το χιούμορ μου!
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Το χιούμορ μου!
36. Συνηθισμένη ατάκα:
«Σωστό κι αυτό!»
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:
Να κάάάάθομαι...!
38. Μεγαλύτερος φόβος:
Αυτός που φυλάει τα έρημα.
39. Η καλύτερη pizza:
Η Special.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
Γι αυτούς που τα προσέχουν!
*****

Ουφ...! Ήτανε μπόλικα! Απέφυγα τα link,
γι αυτό στις απαντήσεις μου δεν «απαιτείται»...click!!!
Αλήθεια ποιός έχει σειρά να πάρει τη σκυτάλη???
...κι εκείνοι δεν απήντησαν! Τους κάλεσαν οι άλλοι!
Α! Πριν να ΜΕΙΔΙΆΣΕΤΕ...?!, ακούστε τη Βανδή!
Εδώ το αγαπημένο μου τραγούδι, τραγουδεί!

«Τι σου κάνω μάνα μου...?»

«Ερωτήσεις...!»
(Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της luthien)

Κατά το «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη».

Εδώ που τα λέμε όμως και για να σας εξομολογηθώ την «αμαρτία» μου, ποτέ δεν μπόρεσα να αρνηθώ στα παιδιά, το παιχνίδι! (click it)

1) Γιατί κλαις?
Δεν κλαίω...!
2) Γιατί δεν κλαις?
Γιατί μπήκε η Άνοιξη...!
3) Που είναι ο βάλτος?
Εδώ... γύρω!
4) Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Αυτός...! Εκεί...!
5) Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Στην ψυχή μου... ως ανθρώπου!
6) Περιφρονείς κάτι?
Τίποτα και κανέναν...!
7) Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Δ/Ξ – Δ/Α
8) Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"?
Επειδή, όπως λένε και στο χωριό μου... «για των πολλώ την όρεξη, δεν 'πομένει κρέας στο κασαπιό»...!
9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
Η τέχνη? Το επιτρέπει...?
10) Do you remember revolution?
«Do I?»
11) Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Έχω πιο σοβαρούς λόγους για να... «πάρω τα βουνά»!
12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο?
Όχι ρε τον παππού...!
13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?
Με τίποτα όμως…!
14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?
«Too much blood...!» Why?
15) ????
!!!!
16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Ούτε κατά διάνοια...!
17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?
Α! πα πα! Παχαίνουν...!
18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Να σου δείξω τ’ αστέρια καλύτερα...?
19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος/η?
H ζωή μου κύκλους κάνει...!

Υ.Γ. Α: Δεν ξέρω πως θα βαθμολογούσαν τις, ο Θεός να τις κάνει, απαντήσεις μου (κάντε τους click) και τι συμπεράσματα θα έβγαζαν - αν έβγαζαν - για μένα, οι υπερρεαλιστές (click it) αλλά εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα τι νόημα είχαν οι ερωτήσεις...!
Αν - λέω Αν - κάποιος από σας ανήκει στην Υπερρεαλιστική Ομάδα της Αθήνας (click it) η οποία μοίρασε το ανωτέρω ερωτηματολόγιο, στην Έκθεση «Φαντασία της Πραγματικότητας», πριν δυό χρόνια(?), ας μου εξηγήσει του τέρατος...!
Υ.Γ. Βου: Καλώ με τη σειρά μου και σύμφωνα με τους κανόνες, να λάβουν μέρος στο παίγνιον, τους:
adaeus to begin where I end,
island χωρίς λογαριασμό...,
Κούκος προς νέους «δρόμους» και...
«Γαία πυρί μιχθήτω»...! (click it)

Τι έγινε ρε παιδιά? Θέλετε και τραγούδια?

Kάντε click στις απαντήσεις λέμε...!

Με 2 "νότες"... σ' αγαπώ!

Εδώ και μερικές ημέρες... το μυαλό μου "κολλημένο"!
Εξ' ου και η προηγούμενη "κίνηση"...!
Xτες το απόγευμα, έτσι όπως "χάζευα" τα blogs, "όλων των καλών" πέφτω πάνω σ' ένα καινούριο "παιχνίδι"!!
Εμπνευστής του ο Εthan, κατά την Anna-Silia, από την οποία και "πήρα" την (ανοικτή) πρόσκληση...!
Η ιδέα μου φάνηκε περίφημη! Αφήστε που μου 'ρθε κουτί για να περάσω από τον "πόλεμο" στον "έρωτα" με τρόπο...! Μη με βρει και καμιά αδέσποτη!

Οι κανόνες του παιχνιδιού, έχουν ως εξής:

@ Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’ αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει.
@ Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά.
@ Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτέχνες ή γκρουπ. Επιλέγετε ότι σας εκφράζει περισσότερο.
@ Προσοχή, οι Prince και Mika θα θεωρηθούν γυναικείες φωνές οπότε αυτόματα η συμμετοχή σας κηρύσσεται άκυρη.
Τον τελευταίο κανόνα δεν τον πολυκατάλαβα, για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν έκατσα να σκάσω κιόλας διότι αφ ενός μεν έχω φοβερό πονοκέφαλο από το κρύωμα που με ταλαιπωρεί αυτόν τον καιρό, αφ ετέρου δε, δεν θα επέλεγα κανέναν από τους (ή μήπως τις...) παραπάνω!

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Anna-Silia (διότι αφ ενός μεν, δεν είμαι σε θέση κατεβάσω ιδέες - λόγω πονοκεφάλου λέμε - αφ ετέρου δε, μου άρεσε η "τοποθέτηση" της...!) επέλεξα 2 "νότες" για το Σ' ΑΓΑΠΩ!

Μια για μένα! Να το πω!(?)

Και μια για... μένα! Να το ακούσω!(!)

Όπως λέμε... "εγώ τα 'πα εγώ τ' άκουσα...!"

Για να δούμε... ποιος έχει σειρά? Παραδίδω τη "σκυτάλη" στις:

νατασσακι, φυρδην-μιγδην, ταξιτζού, roadartist
& luthien

ΠΑΜΕ ΚΟΠΕΛΕΣ...!

Οι «κακές» συναναστροφές... ή 7Χ3=21

«Όποιος κάθεται μαργώνει* κι όποιος προπατεί** μαζώνει***», λέει μια παροιμία στο χωριό μου…!
Κάπως έτσι κι εγώ «περπατώντας» από blog σε blog μάζεψα 2-3 «προσκλήσεις» να ‘χω να πορεύομαι…
Με τη μία – για το διάβασμα λέω - κουτσά στραβά... «καθάρισα»…! Με τη δεύτερη, να δω πως θα «καθαρίσω»!«Γράφει» λοιπόν αυτή - η «πρόσκληση» ντε - ότι ΕΓΩ πρέπει να εκθέσω εδώ 7 ελαττώματα μου…!
Και που είναι το πρόβλημα θα μου πεις… δεν έχεις ελαττώματα? Μωρέ από ελαττώματα άλλο τίποτα...! Αυτό δεν είναι πρόβλημα… το πρόβλημα είναι ότι «πρόσκληση» έλαβα - ονομαστικά παρακαλώ - από την Φυρδην-μιγδην τη Silia και τον Sotiris k.
Κι εγώ τώρα πρέπει να «απαντήσω» ΚΑΙ στους τρεις, διότι δε λέει να απαντήσεις στον ένα και να αφήσεις τους άλλους… δεν είναι ευγενικό!
Από την άλλη όμως 7Χ3=21! Κι εγώ, τώρα, πρέπει να εκθέσω 21 ελαττώματα… για να μην τους «κακοκαρδίσω»! Αν όμως τα εκθέσω, θα «κόψουν ρόδα μυρωμένα»!
ΟΛΟΙ μαζί όμως...!
Διότι εδώ που τα λέμε ποιός θέλει στην «παρέα» μια «τύπισσα», αγνώστων λοιπών στοιχείων, με 21 ελαττώματα…?Εδώ που φτάσαμε όμως και «εν γνώσει των συνεπειών του νόμου»…!
Get your own playlist at snapdrive.net!Έχουμε και λέμε…
Τρελαίνομαι (απ' το φόβο μου) όταν ακούω βροντές…!
Απεχθάνομαι την υγρασία του χειμώνα…! (Αυτά για τον καιρό!)

ΕΙμαι ανυπόμονη γενικά…
Και απαιτώ από τους άλλους να εκπληρώνουν τις υποσχέσεις που μου δίνουν... ας πρόσεχαν όταν τις έδιναν...! («Κουζουλού κι αγίου μην τάξεις» λένε στο ("λαλίστατο") χωριό μου...!)
Οριακά ανέχομαι «μύγα το σπαθί μου»...!
Σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις και ανάλογα τη «μύγα»!
Ιδιαίτερα ανεκτική υπήρξα για πολλά χρόνια αλλά το έκοψα… γιατί με «χαλούσε»…!
ΕΝΑ μουσικό διάλλειμα χρειάζομαι ΤΩΡΑ…! Και ΔΕ θέλω αντιρρήσεις…!
Get your own playlist at snapdrive.net!Εδώ είστε ακόμα? ΦΤΟΥ! Ας είναι…! Συνεχίζω μιας και των ελαττωμάτων μου «ουκ έστιν αριθμός»…!
Λατρεύω τα ταξίδια κι αυτό είναι ελάττωμα, διότι «…δε φτάνουν τα μιστά!»
Αντιδρώ αυθόρμητα, τις περισσότερες φορές! (Έχω κάνει πατάτες...!)
Τις φοβίες μου αρνούμαι να τις καταπολεμήσω και
Τις αδυναμίες μου δε θέλω να τις κόψω διότι «έτσι μ’ αρέσει»…!
Ωραία ΔΕΝ είμαι…!
Μ’ αρέσει πολύ η σοκολάτα κι αυτό είναι ελάττωμα διότι παχαίνει…! Αλλά είμαι της θεωρίας… «τα πάχη μου τα κάλλη μου»!
Αν υποψιαστώ ότι γελάτε…! -
Το χιούμορ μου «σκοτώνει» κι αυτό είναι διασταυρωμένο…!
Ατέλειωτη είναι και τούτη η λίστα…!

Με χαλάνε οι ψυχικά μίζεροι άνθρωποι… ΕΝΤΕΛΩΣ όμως…!
Οργίζομαι, αλλά ΠΟΛΥ μιλάμε, με τους «φίλους»…! «Κόβονται» μαχαίρι λέμε!
Υστερα από τα παραπάνω αμφιβάλλω αν θα θέλετε να με «ξαναδείτε»…!
ΟΥΤΕ σε φωτογραφία...!
Get your own playlist at snapdrive.net!Πριν την «κάνετε» πάντως διαβάστε την ανάλυση του Ένατου Θεωρήματος της Marie Routchine Dupre', σύμφωνα με το οποίο: «Τα ελαττώματα είναι τα μέσα με τα οποία οι δυνάστες υποδουλώνουν τους δυναστευομένους και εκμηδενίζουν την προσωπικότητά τους»…! Κι αν καταφέρετε ΕΣΕΙΣ να διορθώσετε τα ελαττώματα σας, ΕΜΕΝΑ να με χε………! (πιπέρι)
Σειρά σας τώρα...!
Κι «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω!»

ΠΗΓΕΣ:
Φωτογραφίες: Από τη σειρά Αδιέξοδα του Αρκά.
Κείμενα: Από τον εσωτερικό μου «κόσμο»... εκεί να δείτε αδιέξοδα...!
Τραγούδια: Από τη δισκοθήκη μου…(κλασσικά!).

ΛΕΞΙΚΟ:
*μαργώνει = παγώνει
**προπατεί = περπατά
***μαζώνει = μαζεύει