ΤΟ ΚΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Παμ’ πλατεία;;;

2011-09-22T15:45:00.015+03:00

Ανάμεσα στην πλατεία Συντάγματος και την πλατεία Ομόνοιας, βρίσκεται η πλατεία Κλαυθμώνος. Μια από τις κεντρικές πλατείες της Αθήνας,(click it) ευρύχωρη και με μεγάλο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον καθώς περιβάλλεται από εντυπωσιακά νεοκλασικά κτίρια όπως το κτίριο του Υπουργείου Εσωτερικών, το κτίριο του πρώην Υπουργείου Ναυτικών, το Μέγαρο Βούρου(click it) κ. α..

Την πλατεία Κλαυθμώνος διασχίζει μία από τις κεντρικότερες οδικές αρτηρίες της Αθήνας, η οδός Σταδίου (αρχικά ονομαζόταν οδός Φειδίου και αργότερα μετονομάστηκε σε οδό Ακακιών. Το σημερινό της όνομα –Σταδίου- οφείλει στο γεγονός ότι υπήρχε πρόβλεψη να φτάνει μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο. Το σχέδιο όμως αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ) και είναι ο πρώτος χώρος που δεντροφυτεύτηκε στην Αθήνα, από τον Βαυαρό γεωπόνο Smarat (απεσταλμένο του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου, πατέρα του Όθωνα, ο οποίος, εκτός από την πλατεία Κλαυθμώνος, δενδροφύτευσε επίσης τον Εθνικό Κήπο, τον κήπο στο Θησείο και τις λεωφόρους Αμαλίας, Πανεπιστημίου, Κηφισίας, Πατησίων, Λιοσίων κ.α.).

Η επίσημη ονομασία της πλατείας Κλαυθμώνος πέρασε πολλές περιπέτειες. Στο αρχικό σχέδιο της πόλης των Αθηνών (του von Klentze) αναφερόταν ως «Πλατεία Αισχύλου». Ονομάστηκε «Πλατεία Νομισματοκοπείου», από το κτίριο του Νομισματοκοπείου που βρισκόταν εκεί και στη συνέχεια και για πολλά χρόνια, ονομαζόταν «Πλατεία 25ης Μαρτίου». Κατόπιν μετονομάστηκε σε «Πλατεία Δημοκρατίας» και αργότερα πήρε και επίσημα πια το όνομα με το οποίο ήταν πάντοτε γνωστή, «Πλατεία Κλαυθμώνος». Το όνομα αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, στην περίοδο πριν το 1909, οι δημόσιοι υπάλληλοι, που δεν ήταν μόνιμοι και απολύονταν σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης, συγκεντρώνονταν συχνά στην πλατεία, μπροστά στο κτίριο του Υπουργείου Εσωτερικών και παρακαλούσαν με θρήνους (κλαυθμούς) να τους ξαναπροσλάβουν. Ανάδοχος της ονομασίας ήταν ο συγγραφέας και κατόπιν ακαδημαϊκός Δημ. Γρ. Καμπούρογλου, που πρώτος ονόμασε την πλατεία «Κλαυθμώνος» σε ένα χρονογράφημα του στην «Εστία» το 1878.

Τον Ιούνιο του 1989 και με αφορμή τα αποκαλυπτήρια του ιμπρεσιονιστικού μπρούτζινου αγάλματος, που συμβολίζει την «Εθνική Συμφιλίωση» (ένα ιδιαίτερα μεγάλο σε μέγεθος μνημείο, που φιλοτεχνήθηκε από τον ιμπρεσιονιστή γλύπτη Βασίλη Δωρόπουλο και απεικονίζει τρεις ανθρωπόμορφες φιγούρες να αγκαλιάζονται, σε ένδειξη συμφιλίωσης), μετονομάτηκε σε «Πλατεία Εθνικής Συμφιλίωσης».

Σήμερα η «Πλατεία Κλαυθμώνος» αναβιώνει. . . (click it)

ΠΗΓΕΣ:
www.chgeorge.gr
www.datacomm.gr
www.istorikathemata.com

Η Παναγιά μαζί μας!!!

2011-08-14T18:52:00.003+03:00

Μέρα που είναι σήμερα,
για να μη σας ζαλίσω,
τσ' Αμάλθειας τα κιτάπια
είπα να ξεφυλλίσω...

και βρήκα μιαν ανάρτηση
με αξία κλασική,
ή όπως αλλιώς θα λέγαμε,
πάντα διαχρονική!

Αφού τηνε «ξαράχνιασα»
σας την παρουσιάζω
και σας υπενθυμίζω
ότι δεν εορτάζω!

Αλλά σε όλους κι όλες
που 'χετε τη γιορτή σας,
εύχομαι υγεία πάντα
κι η Παναγιά μαζί σας!

Eδώ (δεν) είναι Βαλκάνια...!

2011-07-21T10:21:00.002+03:00

Πενία τέχνας κατεργάζεται...

2011-06-30T06:37:00.006+03:00

Αφού σας «εγκατέλειψα»
για μια, σχεδόν, χρονιά
στον «τόπο του εγκλήματος»
γυρνώ σαν το φονιά!

Λόγοι πολλοί, δυσάρεστοι
με κράτησαν μακριά σας
μα δεν θ’ απασχολήσω σήμερα
με δυσάρεστα τα μάτια & τ’ αυτιά σας!

Γιατί λόγους μου δώσατε
να ‘ρθω και ότι γίνει,
Κούκε, Σκρουτζάκο, Άγρυπνε,
Πεταλουδίτσα, Ειρήνη!

Ευχαριστώ κι ομολογώ
ότι κι εσείς μου λείψατε...
κι οι μπλογκογειτονιές κι εκείνες
οι μεγάλες γλαρένιες αγκαλιές!

Κι ετούτο μόνο θα σας πω:
«Χαίρομαι που γυρίζω
με αστειολογήματα πάλι να σας ζαλίζω»!

Αυτό κι αν είναι ΑΠΕΙΛΗ!
Το άκουσες Σοφάκι;
Με άσχημες διαθέσεις
γυρνά το τερατάκι!

Τελειώνω με τον πρόλογο ποιητική αδεία
να πούμε και καμιά καθημερνή “αηδία”!

****

Στα πρόθυρα βρισκόμαστε του μήνα Ιουλίου,
περί ου νέα “ευχάριστα” εδώ σας παραθέτω,
εκ του φατσο-βιβλίου:

Sotiris Kanellopoulos
Αυτή τη χρονιά, ο Ιούλιος έχει 5 Παρασκευές, 5 Σάββατα και 5 Κυριακές! Αυτό συμβαίνει μία φορά στα 823 χρόνια. Το αποκαλούν ''Σάκοι με λεφτά''!
Έτσι λοιπόν, κάν' το αντιγραφή-επικόλληση στην κατάστασή σου και θα σου έρθουν λεφτά μέσα σε 4 μέρες!!!
Βασίζεται στην Κινέζικη Φιλοσοφία του Feng Shui. Αυτοί που θα το διαβάσουν και θα το αγνοήσουν θα μείνουν χωρίς λεφτά!!! Γι' αυτό ας το δοκιμάσουμε όλοι!

Κι εγώ που τον Σωτήρη τα μάλα εκτιμώ,
μόλις το είδα, διόλου δεν έχασα καιρό,
έκανα copy – paste(!!!)...

Μαριάνθη Αλέξη
Αυτή τη χρονιά, ο Ιούλιος έχει 5 Παρασκευές, 5 Σάββατα και 5 Κυριακές! Αυτό συμβαίνει μία φορά στα 823 χρόνια. Το αποκαλούν ''Σάκοι με λεφτά''! Έτσι λοιπόν, κάν' το αντιγραφή-επικόλληση στην κατάστασή σου και θα σου έρθουν λεφτά μέσα σε 4 μέρες!!!
Βασίζεται στην Κινέζικη Φιλοσοφία του Feng Shui. Αυτοί που θα το διαβάσουν και θα το αγνοήσουν θα μείνουν χωρίς λεφτά!!!

...κι άρχισα με τη σκέψη μου να κατασπαταλώ
του χρήματος, που έρχεται, το μέγα πακτωλό:

Και τώρα η σειρά σας!
Θα έρθω να ελέγξω αν το ‘χετε “κρεμάσει”,
γιατί όποιος δεν το κάνει, χάνει κάθε δικαίωμα
για τούτη την κυβέρνηση τη γνώμη του να εκφράσει!

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ λέμε και να η ευκαιρία
να βάλουμε όλοι ρεφενέ
για να ξαναγεμίσουμε τα άδεια μας ταμεία!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

&

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
στους/ις εορτάζοντες/ουσες!!

Υ.Γ.1: Ευχαριστώ πολύ τον Σωτήρη που μου ενέπνευσε την παρούσα ανάρτηση και μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφία του προφίλ του, για την παρουσίασή της.

Υ. Γ.2: …δεν πρέπει να ξεχνιόμαστε: «Πάντα κάνουμε click στα υπογραμμισμένα, γιατί υπάρχουν link».

Αν υπάρχει λόγος...

2011-06-22T10:24:00.009+03:00

θα γυρίσω!!!

Εφτά τραγούδια θα σας πω...

2010-11-20T09:50:00.006+02:00

Ψήφος γένους θηλυκού...

2010-10-16T08:45:00.006+03:00

Στα 1887 - 1888 ακούγεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνθημα: "Ψήφος στη Γυναίκα". Αυτό το, αρκετά θαρραλέο για την εποχή του, σύνθημα αποδίδεται στο έντυπο η "Εφημερίδα των Κυρίων", του "Συλλόγου Κυριών". Αρκετά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 28 Μαρτίου του 1921, ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης, παρευρισκόμενος στο συνέδριο του Λυκείου Ελληνίδων που έγινε στις 28 του Μάρτη του 1921, υπόσχεται ψήφο στις γυναίκες και υποβάλλει αμέσως ανάλογη πρόταση στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση. Η πρόταση όμως αυτή, όχι μόνο δεν συγκεντρώνει την απαιτούμενη πλειοψηφία της Βουλής αλλά, προκαλεί βίαιες συζητήσεις καθώς οι αντιρρήσεις των ανδρών εκπροσώπων είναι ακόμα πολύ ισχυρές.

Το 1924, η πρώτη Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ελλάδας εισηγείται στην Εθνοσυνέλευση αλλαγή της Νομοθεσίας περί Δήμων και Κοινοτήτων αλλά η Εθνοσυνέλευση αναγκάζει την Κυβέρνηση να αποσύρει την πρότασή της. Η συζήτηση επαναλαμβάνεται αργότερα και αποφασίζεται να δοθεί, μετά από πέντε έτη, δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες για τις δημοτικές εκλογές και με την προϋπόθεση ότι δεν θα μπορούν να εκλέγονται παρά μόνο να εκλέγουν εφόσον έχουν συμπληρώσει το τριακοστό έτος της ηλικίας τους και γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση. Μετά την τροποποίηση της νομοθεσίας, περί δήμων και κοινοτήτων, οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν στις Δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 1934. Οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες στην ιστορία της Ελλάδας που οι γυναίκες, έστω και υπό όρους, έχουν δικαίωμα ψήφου. Στους πρώτους εκλογικούς καταλόγους, με πολλές δυσκολίες λόγω των κοινωνικών αντιλήψεων, είχαν εγγραφεί 14.000 γυναίκες και στις εκλογές του Φεβρουαρίου ψήφισαν 12.000 περίπου εκ των οποίων οι 2.336 στην Αθήνα σε 6 εκλογικά τμήματα και περί τις 9.500 στην επαρχία.

Το 1945, το ανώτερο όργανο της πρώτης λαϊκής εξουσίας στην Ελλάδα (ΠΕΕΑ) αναγνωρίζει τυπικά και ουσιαστικά την ισότητα της γυναίκας. Το ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου των Κορυσχάδων λέει ρητά: «Όλοι οι Έλληνες άνδρες και γυναίκες έχουν τα ίδια πολιτικά και αστικά δικαιώματα». Το ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου, που έχει χαρακτήρα προσωρινού συνταγματικού χάρτη, αναγνωρίζει για πρώτη φορά τα ίσα πολιτικά δικαιώματα των δύο φύλων. Οι γυναίκες ψηφίζουν ισότιμα και εκλέγονται στο Εθνικό Συμβούλιο. Ενώ το 1952 με το νόμο 2159, κατοχυρώνεται το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο λίγες γυναίκες ψηφίζουν τον Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς που γίνονται εκλογές επειδή δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι.

ΣΗΜ.: Τα παραπάνω στοιχεία ανακάλυψα εδώ!!

Y.Γ.: Επειδή... «άρχισαν τα όργανα», εύχομαι: καλό βόλι κορίτσια!

λα, λα,...

2010-09-13T05:08:00.005+03:00

«Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα.
Θέλει να παίξει ακόμα με τ'άστρα τ' ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου...»

...λόλα!(click it)

μια αγάπη για το καλοκαίρι...*

2010-08-31T15:25:00.010+03:00

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙ το αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Εκείνη. Φορούσε ένα κοντό φορεματάκι με βολάν δαντελίτσα και φρουφρού. Στα ολόξανθα μαλλιά της δέσποζε ένας μεγάλος φιόγκος. Λαμέ.
Εκείνος. Είχε το μαλλί μπον μπον. Όταν την είδε ένοιωσε κάτι έντονο μέσα του σαν σκίρτημα. Πολύ θα ήθελε εκείνη τη στιγμή να της δώσει ένα χαστούκι, να της τραβήξει τα μαλλιά ή να της χώσει μια κλωτσιά στο καλάμι, για να της κερδίσει την προσοχή. Κι όταν εκείνη θα άρχιζε να κλαίει, να την αγκαλιάσει τρυφερά και να της πει «μη, σταμάτα, εγώ σ’ αγαπάω». Απ’ την άλλη όμως, αυτή τη μέθοδο, όσες φορές την είχε δοκιμάσει, μόνο μπελάδες του είχε φέρει.
Τελικά να που δεν χρειάστηκε να εφαρμόσει τίποτα απ’ τα δυναμικά κόλπα του.
Εκείνη ήλθε μόνη της προς το μέρος του, τον γυρόφερε αναγνωριστικά δυο-τρεις φορές και τον ρώτησε:
– Παιδάκι θέλεις να παίξουμε;
Αν ήθελε λέει;
– Το δικό μου ποδήλατο τρέχει σαν το αυτοκίνητο του μπαμπά μου!
Άσχετον!
Κανόνας. Όλα τα αρσενικά από τεσσάρων έως ενενήντα τεσσάρων ετών, η πρώτη φράση που λένε σε μια γυναίκα που τους ενδιαφέρει, είναι μια άσχετη φανφαρόνικη μπαρούφα.
Ωστόσο έλαμψε το πρόσωπό του.
Έβρισκε πάνω της αυτό το κάτι που δεν το είχαν όλες οι γυναίκες που συνάντησε στην μέχρι τώρα πολυτάραχη ζωή του, ως τα πέντε του χρόνια, δηλαδή.
Ήταν τόσο όμορφο κορίτσι που τον είχε θαμπώσει η ομορφιά της. Και προπαντός το νάζι της.
Η τσαχπίνα και ο μπόμπιρας.
– Πώς σε λένε;
– Θεανώ. Εσένα;
– Αχιλλέα.
– Ένα θείο μου τον λένε Αχιλλέα, του είπε κι έκανε μια τσαχπινιά.
Αυτός σαν κάτι να θυμήθηκε ξαφνικά, έβγαλε από την τσέπη του διάφορες κάρτες με κάτι τρομερούς εξολοθρευτές και της τις έδειξε γεμάτος ενθουσιασμό.
Αυτή ωστόσο δεν φάνηκε να εντυπωσιάστηκε καθόλου.
Απογοήτευση.
– Αχιλλέα, πάμε γύρω-γύρω από το συντριβάνι με τα ποδήλατά μας;
– Φύγαμε! Όποιος πάει πρώτος θα είναι ο νικητής! Εεεεεε!
– Να προσέχεις μην πέσεις! Ακούστηκε η φωνή της μαμάς του Αχιλλέα που τον καταδίωκε ακόμη και τώρα, σ’ αυτή την πρωτόγνωρη ευτυχισμένη στιγμή του μ’ ένα «να» κι ένα «μη».
Α στην οργή πια, αυτοί οι μεγάλοι τίποτα δεν καταλαβαίνουν!
[...]
Η αυγουστιάτικη πανσέληνος έμοιαζε με ένα τεράστιο ολόχρυσο μεταγιόν κατάστηθα στον ουρανό.
Όλα, μα όλα, αυτό το υπέροχο βράδυ, θαρρείς ότι ήταν ένα παραμυθένιο σκηνικό που στήθηκε μόνο και μόνο για να ενώσει δύο ανθρώπους.
Ο Αχιλλέας με τη Θεανώ έκαναν μερικές φορές το γύρο του συντριβανιού.
Τα δέντρα και τα λουλούδια εκεί τριγύρω έστελναν τις ευωδιές τους τις μεθυστικές. Πάντα το γιασεμί και το αγιόκλημα κάνουν ακόμα και το πιο συνηθισμένο αλσάκι, κάπου στης Ακρόπολης τα μέρη, να γίνεται σωστός παράδεισος ένα βράδυ του Αυγούστου.
[...]
– Αχιλλέα, θέλεις να τα φτιάξουμε; ρώτησε η Θεανώ καθώς κολλούσε τα αυτοκόλλητα στο ροζ ποδηλατάκι της.
– Ποια; Τα αυτοκόλλητα; ρώτησε όλο αθωότητα κι αφέλεια ο Αχιλλέας.
– Όχι βρε χαζούλη! Σου λέω να γίνεις τ’ αγόρι μου!
Εκείνος έπεσε σε βαθιές σκέψεις.
Η Θεανώ έδειχνε αποφασιστική. Ίσως σ’ αυτό βοήθησε και μια ευωδιαστή ριπή από ένα αγιόκλημα.
– Έλα βρε να τα φτιάξουμε. Δεν θέλεις να είμαι το κορίτσι σου;
Το τελευταίο το είπε με νάζι. Πολύ νάζι.
– Θα χωρίσω με την Αγγελική, δεν την αγαπάω... δήλωσε κατηγορηματικά ο Αχιλλέας.
– Εγώ χώρισα με το Δημήτρη. Ουφ πια! Όλο χωρίζουμε μ’ αυτόν τον κύριο! Είπε η Θεανώ.
[...]
Το αυγουστιάτικο βραδινό έφτασε στην κορύφωση της ομορφιάς. Τα έντομα οργίαζαν διονυσιακά γύρω από τα φώτα. Τα μελτεμάκια ανακάτευαν τα γυναικεία πατσουλιά, τις ευωδιές των πεύκων, των λουλουδιών και τις τσίκνες των υπαίθριων ψησταριών κι έκαναν ένα κοκτέιλ μεθυστικής καλοκαιριάτικης πανδαισίας.
– Θέλεις να κάνουμε κοιλίτσα-κοιλίτσα; πήρε την πρωτοβουλία αυτή τη φορά ο Αχιλλέας.
– Τι είναι αυτό;
– Το κάνουμε στο νηπιαγωγείο... Αγοράκια με κοριτσάκια... Σηκώνω εγώ την μπλούζα μου, σηκώνεις εσύ την μπλούζα σου και κολλάμε κοιλίτσα-κοιλίτσα.
– Είναι κακό αυτό, η κοιλίτσα-κοιλίτσα;
– Ου είναι ωραίο!
Προχώρησαν πίσω από μια συστάδα θάμνων. Κι ένοιωσαν μια γλυκιά ζεστούλα και τα δυο τους που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει.
Ξεθάρρεψαν πολύ. Μίλησαν για όλα. Ακόμα και για κάποιες ανατομικές λεπτομέρειες. Ένα τέτοιο βράδυ του Αυγούστου, όλα επιτρέπονται.
[...]
Της απάγγειλε μέχρι και ποίηση. Το ποίημα δηλαδή που είπε φέτος στην αποχαιρετιστήρια γιορτή στο μικρό νηπιαγωγείο.

Ένας ποντικός, αισθηματικός
νεαρός με δίχως πείρα,
τι τρελά που ‘ναι τα νιάτα
έτσι τα΄φερε η μοίρα
κι ερωτεύτηκε μια γάτα.

Μπλέξιμο κακό για τον ποντικό.
Απ’ την τρύπα του κρυμμένος
καμαρώνει την Γκριζέτα
κι ονειρεύετ’ ο καημένος
άσπρα πέπλα και κουφέτα.

Ώσπου μια βραδιά, αχ μικρά παιδιά!
Ξεθαρρεύει και ζυγώνει
την ιδανική του νύφη
μα εκείνη τον γραπώνει
και τον τρώει τον ερίφη!

Αχ βρε ποντικέ, αισθηματικέ.
Το χαμό σου όλοι κλαίμε...
μέγα πλήγμα ο θάνατός σου
μα εδώ πέρα που τα λέμε...
τα ‘θελε κι ο απαυτός σου!

* * *

Εκείνη γέλασε με την καρδιά της. Κι η βουλίτσα στο μαγουλάκι της φάνηκε έντονα πολύ.
Εκείνος προτίμησε από τον ενθουσιασμό του να κάνει δυο τρεις φιγούρες.
[...]
– θέλεις να σε φιλήσω στο στόμα;
– Εγώ τι θα κάνω;
– Το έχω δει στην τηλεόραση πολλές φορές και η μαμά μου με τον μπαμπά μου το κάνουν…
– Δείξε μου, έλα τώρα…
– Λοιπόν. Τα μάτια μας πρέπει να είναι κλειστά.
– Και πώς θα βλέπουμε μωρέ;
– Ε, αφού έτσι κάνουν οι μεγάλοι σου λέω! Τους έχω δει. Όταν φιλιούνται στο στόμα έχουν κλειστά τα μάτια.
– Να, έτσι;
– Μη τα σφίγγεις βρε παιδάκι μου. Κλειστά, όπως κοιμάσαι.
– Έτσι;
– Ναι. Μετά κρατάμε την ανάσα μας, ύστερα σουφρώνουμε τα χείλη μας και κολλάμε τα στόματά μας, ανοιχτά.
– Θα σκάσω.
– Αφού έτσι, σου λέω, κάνουν οι μεγάλοι!...
Τελικά... Κανένα φιλί ποτέ στον κόσμο, δεν είχε τόσο όμορφο διάκοσμο. Όσο αυτό! Το παραδεισένιο σκηνικό της πιο γόησσας νύχτας.
Το πιο όμορφο φιλί!
– Θεανώ...
– Τι;
– Κατάπια την τσίχλα!
– Κι εγώ!
Ίσως τη δεύτερη φορά να είναι καλύτερα.
– Και μη ξεχνάς. Πρώτα κλείνεις τα μάτια, μετά κρατάς την ανάσα, σουφρώνεις τα χείλη και κολλάς το στόμα.
Αν δεν ανακάλυπτε ο έρωτας τους ανθρώπους, σίγουρα, θα τον ανακάλυπταν αυτοί!
[...]
Ένας φιόγκος υπέκυψε στο νόμο της βαρύτητας κι έπεσε στο χώμα.
– Χιχι! Μη σφίγγεις τα μάτια σου μωρέ, λες και σου κάνουν εμβόλιο.
– Μμ. Έτσι;
– Μμ! Έτσι!
Εκείνη ακριβώς, την πιο όμορφη και παραδεισένια στιγμή, μια φωνή σκίζει όλο αυτό το θείο σκηνικό, σαν χαρτί.
– Αχιλλέα! Που είσαι παιδί μου; Έλα εδώ γιατί φεύγουμε!
Ένα δροσερό αεράκι σηκώθηκε, σαν να συμφώνησε λέγοντας σε κάπως αυστηρό τόνο.
– Αρκετά!

* * *

Σε λίγο οι πλατείες και τα αλσάκια θα ερημώσουν. Τα πρωτοβρόχια θα λούζουν τους θάμνους και μαζί θα βρέχεται πίσω από κείνο το θαμνάκι ένας τεράστιος λαμέ φιόγκος. Χωρίς ποτέ κανείς να μάθει το πώς βρέθηκε εκεί.
Καληνύχτα αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Γεια σου όμορφο καλοκαιράκι!
Αντίο βιαστικέ πρώτε μου έρωτα!

*Αλέκος Σακελλάριος–Δήμος Λεβιθόπουλος «Κάνε πως γελάς, μας βλέπουν!», εκδ. ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ, ΑΘΗΝΑ 2007.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε...

2010-08-24T13:53:00.012+03:00

...κι όλα τα ίδια μένουν!? (click it)

H σιωπή δεν είναι πάντοτε χρυσός...

2010-07-23T17:22:00.013+03:00

Δεν γνωρίζω την Κωνσταντίνα! Καλά, καλά δεν γνωρίζω ούτε την Χριστίνα! Αλλά διαβάζοντας το σχόλιο της και επισκεπτόμενη το blog της αισθάνθηκα την ανάγκη να αναδημοσιεύσω το άρθρο της Λένας Διβάνη που ακολουθεί...

Η απόφαση της Κωνσταντίνας

15/06/2010 της Λένας Διβάνη

Πριν κάποιους μήνες πήγα στις γυναικείες φυλακές στον Ελαιώνα της Θήβας- ναι, καλά θυμόσαστε: αυτές που είχαν «καεί» από τις κρατούμενες όταν βρέθηκε νεκρή μια συγκρατούμενή τους που σήκωσε κεφάλι διαμαρτυρόμενη για τον απάνθρωπο τρόπο που έψαχναν μέσα στα γεννητικά τους όργανα για ναρκωτικά. Στις φυλακές αυτές βρέθηκαν μερικοί αγαπητικοί άνθρωποι όπως ο Κλήμης που ξεκίνησε μια λέσχη ανάγνωσης στο πλαίσιο του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας που λειτουργεί μέσα στις φυλακές. Με κάλεσαν και πήγα. Ήταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου. Μπήκα σε μια λαγότρυπα που μου άνοιξε ένα διάδρομο προς την σκοτεινή πλευρά της ζωής (που μοιάζει τρομακτικά με τη λεγόμενη φωτεινή, αλλά ανάποδα). Βρέθηκα σε ένα μακρύ τραπέζι περιτριγυρισμένη από πλάσματα ενός παράλληλου σύμπαντος όπου δε ρωτάς ποτέ γιατί και πως κατέληξαν εκεί. Η μοίρα τις σημάδεψε σα μοσχάρια στο κούτελο κι αυτό φτάνει. Άλλες είχαν κρατήσει τα σουσούμια της καθημερινότητας. Άλλες ήταν αιχμηρές σαν εκείνο το μαχαίρι του Καββαδία. Άλλες μωρά, εικοσάχρονα καταδικασμένα ισόβια, ΙΣΟΒΙΑ! Άλλες με δικά τους μωρά που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν μέσα στη φυλακή σαν κάτι φυτά σε ανήλιαγα μπαλκονάκια στα Πατήσια.
Άρχισαν κοιτάζοντάς με με μισό μάτι (τι θέλει αυτή τώρα; Να πουλήσει μούρη; Να πουλήσει βιβλία; Να πουλήσει λίγη φτηνή συμπόνια; Έχουν πήξει από φτηνή συμπόνια, δεν θέλουν άλλη). Μετά από δυο ώρες είχαμε πάρει όλες φωτιά. Οι λάμες στόμωσαν, τα μάτια μίλησαν πιο εύγλωττα από τα στόματα και αποφάνθηκαν. Είχαμε συνδεθεί κατά ένα τρόπο, αμετάκλητα. Δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο αλλά βρίσκουν τρόπο: Μου στέλνουν γραπτά, μου στέλνουν χαιρετίσματα, μου στέλνουν χαμόγελα. Τους στέλνω λίγο καθαρό αέρα απ' έξω. Τους στέλνω ευχαριστίες που με πήραν απ΄ το χέρι και με πήγαν μια βόλτα στα βαθιά. Τους στέλνω φράσεις. Δεν έχω άλλο όπλο.
Πριν από λίγες μέρες ήρθε στο γραφείο μου μια κοπέλα. Μου συστήθηκε (ήταν αδερφή κρατούμενης) και μου έδωσε ένα φάκελο. Έγραφε: Δεν ξέρω αν με θυμάσαι αλλά εγώ κρατώ στα χέρια μου το αποτύπωμά σου. Τη θυμόμουν, φυσικά τη θυμόμουν. Η κρατούμενη Γωγώ Παπαργυρίου 39 ετών, έγκλειστη 6 ετών, μια από τις γλυκύτερες φάτσες εκείνης της μάζωξης γύρω απ΄το τραπέζι. Κάντε κάτι, μου είπε η αδερφή της. Διαβάστε και κάντε κάτι, σας παρακαλεί. Όταν έφυγαν οι φοιτητές μου άνοιξα το γράμμα. Ήταν παχύ, πάνω από είκοσι σελίδες. Βροχή από λέξεις. Στη φυλακή έχεις χρόνο, ξέρετε πόσο φονικό είναι αυτό, οι διακοπές έχουν σκοτώσει πολύ κόσμο, φανταστείτε τα ισόβια. Άρχισα να διαβάζω περιμένοντας κάποιο δικό της αίτημα (ένα βιβλίο, μια εφημερίδα, ποιος ξέρει έλεγα, θα μπορώ να το βρω;) αλλά όχι. Ζητούσε βοήθεια για τη συγκρατούμενη της Κωνσταντίνα Σχίζα. «Έγκλειστη συνεχώς και χωρίς άδεια εξόδου επί 7,5 χρόνια», λέει. «Από τη πρώτη μέρα μου φώτισε τη ζωή», λέει η Γωγώ.
«Ευφυέστατη, πολυσπουδαγμένη, με αδαμάντινο χαρακτήρα (υπογραμμισμένο το αδαμάντινο, για να ξέρετε). Είναι αθώα», λέει. «Είχε δύο εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων και 15 καταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Μόνο αυτή καταδικάστηκε! Κανένας οικονομικός διευθυντής δεν είναι μέσα –ούτε ο αρμόδιος διαχείρισης κεφαλαίων. Η Κωνσταντίνα ζητούσε λυσσασμένα να ανοίξουν οι λογαριασμοί των υπαλλήλων της και οι δικοί της, να βρουν τη πορεία του χρήματος. Δεν έγινε καμιά έρευνα. Πήρε 17 καταδίκες σε μια μέρα, δεν πήρε ποτέ άδεια και τώρα που ετοιμάζεται να βγει, 17 νέες διώξεις ετοιμάζονται. Απελπίστηκε», λέει η Γωγώ. Κάποιος τη θέλει μέσα. Κάποιος ισχυρός τη θέλει ακυρωμένη. Η Κωνσταντίνα αγωνίστηκε σκληρά για το δίκιο της αλλά δεν μπορεί άλλο. Τις χαιρέτησε και σταμάτησε να τρώει. Δεν είναι απεργία πείνας, λέει η Γωγώ. Απλώς σταμάτησε να τρώει. Θα πεθάνει αλλά θα στείλει ένα σινιάλο στους ανθρώπους ότι δεν παρέδωσε την αξιοπρέπειά της. «Επιτέλους λευτερώθηκα κορίτσια», είπε. Είναι πάνω από 30 μέρες τώρα που δεν παίρνει τροφή. «Κάνε κάτι», παρακάλεσε η Γωγώ, «θα πεθάνει. Μην το κάνεις για μένα. Κάντο για σένα.»
Για μένα το κάνω Γωγώ. Μόνο που είναι λίγο. Λέξεις, λέξεις, κι άλλες λέξεις. Κι εγώ που τις νόμιζα πανίσχυρες τρώω κάθε τόσο μια χαστούκα απ΄την πραγματικότητα και προσγειώνομαι. Όχι δεν είναι πανίσχυρες. Αυτοί είναι. Και η Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή!

ΥΓ Δεν ξέρω αν η Κωνσταντίνα είναι ένοχη για όσα την κατηγορούν. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν δεν διαβάσει ολόκληρη τη δικογραφία της. Είναι αδύνατον όμως να μην ανοίξω το μπουκάλι με το γράμμα άμα φτάσει στην ακτή μου...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Μετά από τα παραπάνω τούτο μόνο έχω να πω:

"ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!"

Τις σιωπές μου θα μετράω...

2010-04-18T06:56:00.008+03:00

θα σε θυμάμαι όταν πονάω!

Τις νύχτες όταν μένω μόνη...

θα σε θυμάμαι να μου λες:

«Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες.»

Τραγούδι λέω δυνατά... (UPDATE)

2010-03-11T13:04:00.015+02:00

****03/04/2010****

Προς όλους τους πεντάμορφους
στέλνω μία ευχή!
«Ανάσταση να νοιώσετε
βαθιά μεσ' στην ψυχή!»

**************

...ν' ακούσουν όλα τα παιδιά,
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό,
παλιάτσοι άλλοι εκατό
να βγουν στην κοινωνία!

Κι έτσι όλοι μαζί κι αντάμα
να τραγουδάμε τα δίκια της ζωής,
να τραγουδάς κι εσύ απ' την πλατεία
να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις!

Η ζωή...

2010-03-07T17:02:00.006+02:00

«The Seven Ages of Woman»
Hans Baldung Grün (1480-1545)
Oil on oak-wood, 96.5 x 74 cm
Museum der Bildenden Künste, Leipzig

...είναι γυναίκα!(click it)

Th - th - that's all...

2010-03-02T08:23:00.014+02:00

folks!

ΣΗΜ.: Στις 3/3/2010, επ' ευκαιρία της ανακοίνωσης των οικονομικών μέτρων, έκανα μία μικρή αλλαγή στο Βίντεο της ανάρτησης...! Το συμπέρασμα πάντως παραμένει το ίδιο: «That's all folks!»

...κι από Μάρτη...

2010-03-01T05:38:00.003+02:00

...καλοκαίρι!(?)

Δια... την ἱστορίαν!

2010-02-21T09:01:00.011+02:00

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτόν το θίασο μόνο ως φαντάσματα.

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες,
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα ‘χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες.

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος,
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος.

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα,
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα.

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο,
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο.

Δια... λέξεις!

2010-02-06T17:39:00.011+02:00

Εφεύρεση του αμερικανού αρχιτέκτονα Άλφρεντ Μόσερ Μπατς, το Σκραμπλ είναι ένα από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια στον κόσμο και η ιστορία του ξεκινά πριν από πολλές δεκαετίες. Ο Άλφρεντ Μπατς, που αγαπούσε πολύ τα επιτραπέζια παιχνίδια, παρατήρησε ότι τα παιχνίδια δεξιοτήτων, όπως το σκάκι, ήταν αρκετά απαιτητικά για το μέσο παίκτη. Έτσι σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα νέο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι βασισμένο τόσο στις γνώσεις όσο και στην τύχη. Η κεντρική ιδέα του παιχνιδιού, που το ονόμασε αρχικά «Λέξικο», γεννήθηκε τέλη του 1931. Επρόκειτο για μια συλλογή γραμμάτων με τα οποία ο παίκτης έπρεπε να σχηματίσει λέξεις. Την αξία κάθε γράμματος έδωσε με βάση τη συχνότητα που αυτό εμφανίζονταν στο πρωτοσέλιδο των New York Times.
Το 1933, o Μπατς έκανε αίτηση για να κατοχυρώσει την εφεύρεσή του αλλά η αίτηση απορρίφθηκε ενώ και οι μεγάλοι κατασκευαστές παιχνιδιών, της εποχής, αρνήθηκαν να υλοποιήσουν την ιδέα του. Ο Μπατς αποφάσισε να κατασκευάσει μόνος του το παιχνίδι και μέχρι το 1938 είχε φτιάξει διακόσια, περίπου, αντίγραφα τα οποία διέθεσε σε φίλους και συγγενείς. Εκείνη τη χρονιά σκέφτηκε να προσθέσει στο παιχνίδι έναν πίνακα όπου θα τοποθετούνταν τα γράμματα όπως στο σταυρόλεξο και μετονόμασε το «Λέξικο» σε «Criss-Crosswords». Ούτε παραλλαγμένο όμως το παιχνίδι είχε καλύτερη τύχη. Ως το 1948, το παιχνίδι παρέμενε στο συρτάρι του Μπατς οπότε τον πλησίασε ο Τζέιμς Μπρουνότ, ένας από τους πρώτους παίχτες του παιχνιδιού, που πίστευε στην εμπορική του αξία. Προχωρώντας σε κάποιες παρεμβάσεις όπως απλούστευση των κανόνων, ανασχεδιασμό του πίνακα και μετονομασία του παιχνιδιού, ο Μπρουνότ παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το Scrabble και αναλαμβάνει τη μαζική του παραγωγή, εκχωρώντας στον Μπατς ποσοστό επί των πωλήσεων.
Το πρώτο εργαστήριο στήθηκε στο σαλόνι του σπιτιού του Μπρουνότ, στο Νιούταουν του Κονέκτικατ. Τα επιμέρους κομμάτια προμηθεύονταν από διάφορους κατασκευαστές. Στην αρχή και τυπώνοντας ένα - ένα τα γράμματα στα ξύλινα τετράγωνα, η παραγωγή έφτανε τα 18 παιχνίδια ημερησίως. Το 1949 πουλήθηκαν 2.251 παιχνίδια με συνολική ζημία 450 δολαρίων. Η ζημιά συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια με αποτέλεσμα το 1952 να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια. Εκείνη τη χρονιά, ο Τζακ Στράους, πρόεδρος του «Macy», ενός από τα μεγαλύτερα πολυκαταστήματα στον κόσμο, που είχε γνωρίσει το Σκραμπλ κι ενθουσιάστηκε, αποφάσισε να το προωθήσει. Το Σκραμπλ, εκείνη τη χρονιά, άρχισε να πουλά 6.000 κομμάτια εβδομαδιαίως. Ο Μπρουνότ μη μπορώντας, πλέον, να ανταποκριθεί στη ζήτηση πούλησε τα δικαιώματα στην εταιρία «Selchow and Righter» η οποία είχε, παλαιότερα, απορρίψει το παιχνίδι. Το 1953, η τρέλα του Σκραμπλ «κυρίευσε» την Αυστραλία όπου καθιερώθηκε από την «J.W. Spear & Sons». Το 1968, η αυστραλιανή εταιρία αγόρασε τα δικαιώματα για όλο τον κόσμο ενώ από το 1994 βρίσκονται στην κατοχή της «Mattel Inc.».
Το πρώτο Πρωτάθλημα Σκραμπλ διοργανώθηκε το 1991 στο Λονδίνο. Ο Τζέιμς Μπρουνότ, που είχε πεθάνει τον Οκτώβριο του 1984, δεν μπόρεσε να πάρει αυτή την ικανοποίηση. Ο Άλφρεντ Μπατς όμως, που έφυγε από τη ζωή τον Απρίλιο του 1993, απολάμβανε ως τα βαθιά γεράματά του το παιχνίδι που ο ίδιος είχε εφεύρει.

ΠΗΓΗ: www.sansimera.gr

A long, long time ago...

2010-02-03T06:25:00.008+02:00

...I can still remember
How that music used to make me smile.
And I knew if I had my chance
That I could make those people dance
And, maybe, they'd be happy for a while.

But February made me shiver
With every paper I'd deliver.
Bad news on the doorstep;
I couldn't take one more step.

I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride,
But something touched me deep inside
The day the music died.

So bye-bye, miss american pie.
Drove my chivy to the levee,
But the levee was dry.
And them good old boys were
drinkin' whiskey and rye
Singin', "this'll be the day that I die.
"this'll be the day that I die."
................................

Βλέπε, άκου...

2010-01-31T12:56:00.017+02:00

...μίλα!

Σερεντίπιτυ!

2010-01-23T08:16:00.007+02:00

«Πολλές φορές σου μίλησα
με χρώματα στο στόμα
στο είπα, όσα έμαθα
τα έμαθα με το σώμα!» (click it)
*Οδυσσέας Ιωάννου*

Στα είπα όλα...!? (CLICK IT)

Αξίζει να το δεις...

2010-01-17T08:55:00.004+02:00

*****

ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΛΕΩ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ...

2010-01-14T04:43:00.008+02:00

Στο γυαλί δροσιά ξεπροβάλει,
φυσικός χυμός πορτοκάλι!

Αχ, πορτοκάλι
γυρεύω ενέργεια κι
είμαι μεγάλη
για να σωθώ!

Ότι γουστάρω
ζάλη και παρενέργεια.
Η ζωή! Το σεξ! Το τσιγάρο!

Ραντεβού, δουλειές, βιταμίνες
δυνατά κορμιά σ’ έξι μήνες!
Αχ, πορτοκάλι γυρεύω ενέργεια
κι είμαι μεγάλη για να σωθώ!

Ότι γουστάρω
ζάλη και

παρενέργεια.

Η ζωή!

Το σεξ!

Το τσιγάρο!

...ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ!!!

Οὗτοι εἰσιν οἱ υἱοί μου οἱ ἀγαπητοί...:

2010-01-02T11:07:00.014+02:00

1. o Θεοφάνης
που, πριν τελειώσει το Εννιά,

εγίνηκε... νονός!

***
2. o Ιωάννης
που, να φωτογραφίζεται, αρνείται

...προφανώς!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Στα δυο μου παλληκάρια
το ποστ αφιερώνω διότι,
αυτές τις μέρες,
έχουν τιμητική.

Μα και για την...
Kυριακή,
επίσης, καμαρώνω που
πρώτη εγεννήθηκε
κι είναι καλό παιδί...!

Ho! Ho! Ho!

2009-12-30T05:21:00.009+02:00

Happy...

New Year!!!

scripta manent...

2009-12-20T05:13:00.019+02:00

Καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν (δεν) είναι ορισμός σας,
αξία αντικειμενική
παίρνει το σπιτικό σας!

Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεέμ τη πόλει,
μα πώς να το γιορτάσουμε
με άδειο πορτοφόλι!

Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων.
O Βασιλεύς των Ουρανών,
στη γη των παραλόγων!

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι
το «Δόξα εν Υψίστοις»,
πλήθος και τα προβλήματα
και άντε συ να ζήσεις!

Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μάγοι με τα δώρα,
αλλά δεν σώζει τίποτα
αυτήν εδώ τη χώρα!

...verba volant!

χρόνια πολλά

με

υγεία

και

αγάπη

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Τα... «κάλαντα» τα έγραψα το ’93
για μία σχετική εκπομπή του 9,23!

Βρέθηκαν στα κιτάπια μου και, λόγω της ημέρας,
σκέφτηκα να τα «ψάλλω» και από 'δω το τέρας!

Διότι όπως διαπίστωσα, αν και περάσαν χρόνια,
δεν έχει ξεθυμάνει καθόλου η... «κολόνια»!

Αφού κι εσείς τα ψάλλετε λοιπόν,
κάνετε CLICK στις λέξεις τις μεγάλες.
Έχω κρυμμένα LINK!

NxHy

2009-12-14T05:52:00.006+02:00

Το ακρωνύμιο HxNy καθιερώθηκε, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), προκειμένου να χαρακτηριστούν αλλά και να διαφοροποιηθούν, μεταξύ τους, τα στελέχη του ιού της γρίπης.(click it) Τα γράμματα H & N δηλώνουν δύο γλυκοπρωτεΐνες που βρίσκονται στην επιφάνεια του ιού. Πιο συγκεκριμένα το H δηλώνει την αιμαγλουτινίνη (Hemagglutinin) και το N τη νευραμινιδάση (Neuraminidase). Οι αριθμοί x & y δηλώνουν τον (υπο-)τύπο των πρωτεϊνών αυτών. Η γρίπη H3N2, παραδείγματος χάριν, είναι το στέλεχος του ιού της γρίπης τύπου Α που έχει στην επιφάνειά του, την αιμαγλουτινίνη τύπου 3 και την νευραμινιδάση τύπου 2.
Μέχρι στιγμής, και για τον ιό της γρίπης τύπου Α, έχουν εντοπιστεί και μελετηθεί 15 διαφορετικοί (υπο-)τύποι αιμαγλουτινίνης (H1-H15) και 9 διαφορετικοί (υπο-)τύποι νευραμινιδάσης (N1-N9). Από αυτούς, οι τύποι H1-H3 και N1-N2 συναντώνται συχνότερα στα στελέχη του ιού τα οποία προσβάλουν τον άνθρωπο.*

ΤΕΡΑΣ:
ΑΑΨOΥOΥ...(click it)

ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΟΣ:
γείτσες!(click it)

ΤΕΡΑΣ:
‘ΣΤΩ!!!

*ΠΗΓΕΣ:
1. http://el.wikipedia.org
2. http://www.gr.european-lung-foundation.org

FO(u)R.... SEASON(s)!

2009-12-01T05:41:00.009+02:00

καλό μήνα (click it)

&

καλό χειμώνα!(click it2)

uPdAtE

2009-11-23T06:22:00.011+02:00

miss you!

E. M. Π.

2009-11-16T13:03:00.021+02:00

Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ένα από τα αρχαιότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας, προήλθε από το Σχολείο των Τεχνιτών το οποίο ιδρύθηκε με την έκδοση, το 1836, σχετικού Βασιλικού Διατάγματος.
Το 1837, το Σχολείο των Τεχνιτών ξεκίνησε τη λειτουργία του σε εβδομαδιαία βάση -λειτουργούσε μόνο Κυριακή- με τον τίτλο «Βασιλικό Σχολείο των Τεχνών» και ήταν σχολή κατάρτισης τεχνιτών για μαστόρους, οικοδόμους, αρχιμαστόρους.
Με την αρχική του μορφή λειτούργησε μέχρι το 1843, οπότε και διαμορφώθηκε, συνταγματικά, σε ίδρυμα. Έκτοτε ονομάστηκε «Πολυτεχνείο», χωρίστηκε στα τμήματα βιομηχανικών και καλών τεχνών και η παράδοση μαθημάτων έγινε καθημερινή.
Το 1863 ήταν μια χρονιά σταθμός στην εξέλιξη του ιδρύματος, καθώς τότε πραγματοποιήθηκε η ριζικότερη οργάνωση του.
Η πρώτη σκέψη για την κατασκευή του κτηριακού συγκροτήματος της οδού Πατησίων, όπου στεγάζεται σήμερα, ήταν του Ν. Στουρνάρη και είναι έργο του αρχιτέκτονα Λύσανδρου Καυταντζόγλου. Το αρχικό σχέδιο εκπονήθηκε το 1859. Το 1861 συμπληρώθηκε η μελέτη και το 1862 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος.
Η μετεγκατάσταση του ιδρύματος, στο νεοανεγερθέν κτήριο, έγινε το 1873 οπότε και, λόγω της καταγωγής των ευεργετών του (Γ. Aβέρωφ, N. Στουρνάρης, E. Tοσίτσας), ονομάστηκε «Μετσόβιο Πολυτεχνείο».
Το 1887 προάγεται σε Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα ενώ το 1914 μετονομάζεται σε «Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο» και περιλαμβάνει τις σχολές πολιτικών μηχανικών, μηχανολόγων, ηλεκτρολόγων και τηλεγραφομηχανικών.
Το 1917 η σχολή τηλεγραφομηχανικών καταργείται και ιδρύονται οι σχολές αρχιτεκτόνων, χημικών μηχανικών και τοπογράφων-αγρονόμων μηχανικών, ενώ οι σχολές μηχανολόγων και ηλεκτρολόγων ενοποιούνται. Η σχολή ναυπηγών μηχανικών ιδρύθηκε αρκετά αργότερα.
Το Πολυτεχνείο αποτελεί σταθμό και σύμβολο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας καθώς, το Νοέμβρη του 1973, αποτέλεσε το επίκεντρο των διαδηλώσεων που οργάνωσαν, ενάντια στην Χούντα των Συνταγματαρχών, οι σπουδαστές.

ΠΗΓΕΣ:
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: http://www.arch.ntua.gr
ΚΕΙΜΕΝΟ: http://el.wikipedia.org & http://www.asprilexi.gr
ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Από το άλμπουμ "Τολμηρή Επικοινωνία". Τίτλος: "Στο Πολυτεχνείο" (στίχοι: Δημήτρης Βάρος, μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος, ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης).

Όταν η λήγουσα είναι μακρά...

2009-11-09T17:43:00.013+02:00

Ο μεγάλος φιλόσοφος και ιδρυτής της επιστημονικής λεξικογραφίας, Αριστοφάνης ο Βυζάντιος (257–180 π.Χ.), επινόησε τους τόνους [οξεία (΄), βαρεία (`) & περισπωμένη (~)] και τα πνεύματα [δασεία (‛) & ψιλή (’)] προκειμένου να βοηθηθούν οι ξένοι μελετητές, της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, στη σωστή ανάγνωση και προφορά της, καθώς η αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν μουσική και τονική.
Οι βυζαντινοί μελετητές, όταν γενικεύτηκε η χρήση της μικρογράμματης γραφής (περ. 800–850 μ.Χ.), έκριναν σκόπιμο να χρησιμοποιήσουν το τονικό αυτό σύστημα, παρά το γεγονός ότι δεν είχε πρακτική σημασία, για τα βυζαντινά και νέα ελληνικά.
Έτσι κληρονόμησαν οι Νεοέλληνες το πολυτονικό σύστημα τη χρήση του οποίου, για αιώνες, θεωρούσαν επιβεβλημένη.
Το αίτημα, για απλοποίηση του τονικού συστήματος, εντοπίζεται ήδη από το 18ο και το 19ο αι., καθώς οι τόνοι και τα πνεύματα προκαλούσαν, συχνά, την έντονη αντιπαράθεση μεταξύ των οπαδών της δημοτικής και της καθαρεύουσας.
Πρωτοπόρος, της κατάργησής τους, ήταν ο Νικόλαος Φαρδύς ο οποίος, το 1884, σε κείμενό του επιχειρεί να απαλλάξει την καθαρεύουσα από τους τόνους και τα πνεύματα. Σε ανάλογες κινήσεις προβαίνουν ο Ισίδωρος Σκυλίτσης, ο Αλέξανδρος Πάλλης και πολλοί άλλοι γλωσσολόγοι και λογοτέχνες της εποχής, όπως ο Γεώργιος Χατζιδάκις που, αν και ένθερμος αντίπαλος του δημοτικισμού, προτείνει το 1911 την απλοποίηση του τονισμού στα σχολεία λόγω των προβλημάτων που διαπίστωσε ότι αντιμετώπιζαν οι μικροί μαθητές. Θερμός υποστηρικτής, της απλοποίησης του τονικού συστήματος, ήταν και ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης ο οποίος, το 1913, πρότεινε ένα ριζοσπαστικό τονικό σύστημα που ο ίδιος, όμως, δεν επιχείρησε ποτέ να χρησιμοποιήσει στα κείμενα του.

Το θέμα, εκτός από τους ανθρώπους του πνεύματος, απασχόλησε έντονα και την Πολιτεία.
Το 1931 ο υπουργός Παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου, απευθυνόμενος στις Φιλοσοφικές Σχολές Αθήνας και Θεσσαλονίκης και στην Ακαδημία Αθηνών, ζήτησε προτάσεις για τη μεταρρύθμιση του τονικού συστήματος. Από τις προτάσεις που έγιναν, όμως, καμιά δεν υπερίσχυσε, ώστε να κατατεθεί στο Υπουργείο Παιδείας και να αποτελέσει αφετηρία για μεταρρύθμιση.
«Το 1938 επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά, ο ίδιος ο δικτάτορας συγκρότησε μια επιτροπή, με επικεφαλής τον γλωσσολόγο Μανόλη Τριανταφυλλίδη, με σκοπό να συντάξει τη γραμματική της δημοτικής. Ο Μεταξάς, όμως, απέρριψε την πρόταση, για την απλοποίηση του τονικού συστήματος, με το αιτιολογικό ότι οι θέσεις των μελών της επιτροπής έρχονταν σε αντίθεση με τις θέσεις του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου.»
Το χειμώνα του 1941-1942, εν μέσω γερμανικής κατοχής, κάποιοι από τους παλιούς καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, έστειλαν στο Πειθαρχικό το νέο και προοδευτικό συνάδελφό τους Ιωάννη Θ. Κριαρίδη, επειδή έγραψε το βιβλίο του Ελληνική Κλασσική Παιδεία (εκδ. Νοέμβριος 1939) στη δημοτική και σε μονοτονικό σύστημα. «“Η Δίκη των τόνων”, που έγινε στο όνομα της “γλωσσικής ενότητας της ελληνικής φυλής”, ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 1941 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1942, με την απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Φιλοσοφικής Σχολής για δίμηνη παύση του Ι. Κριαρίδη.» Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης χαρακτήρισε την ενέργεια αυτή «πατριωτισμό της περισπωμένης».
Το 1976, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, η Πολιτεία προσπαθεί για τρίτη φορά να διευθετήσει το θέμα. «Ο τότε υπουργός Παιδείας Γεώργιος Ράλλης συγκρότησε μια επιτροπή στην οποία ανέθεσε την εξέταση της νέας γραμματικής. Η επιτροπή αυτή εξέτασε και το ζήτημα του τονισμού και, μετά από ομόφωνη απόφαση, εισηγήθηκε στην ηγεσία του υπουργείου την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος, αλλά η Πολιτεία δίστασε να προχωρήσει στην εφαρμογή της.»
Το 1981, όταν ήλθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, με την υπ’ αριθμό Φ 900.43/4/9/14145/2.12.1981 απόφαση, του τότε υπουργού Παιδείας Ελευθέριου Βερυβάκη, με θέμα: «Εισαγωγή του μονοτονικού στην Εκπαίδευση» συστήθηκε ειδική επιτροπή που ανέλαβε την επεξεργασία και υποβολή πρότασης, σχετικής με τον τρόπο τονισμού της ελληνικής γλώσσας. «Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, η επιτροπή υπέβαλε την πρόταση της στο Υπουργείο Παιδείας.»
Τη Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 1982, κοντά στα μεσάνυχτα και μετά την ολοκλήρωση, από τη Βουλή των Ελλήνων, της συζήτησης σχετικά με την «Εγγραφή των Μαθητών στα Γενικά, Τεχνικά και Επαγγελματικά Λύκεια», ο υπουργός Παιδείας, εντελώς ξαφνικά, εισηγήθηκε προς ψήφιση την 2η τροπολογία του νομοσχεδίου η οποία αφορούσε στον τρόπο διεξαγωγής των εισαγωγικών εξετάσεων και προέβλεπε καθιέρωση μονοτονικού συστήματος. Η καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος ψηφίστηκε γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα από τη συμπολίτευση και την ελάσσονα αντιπολίτευση. Η ΝΔ, με την αιτιολογία ότι ένα τόσο σημαντικό θέμα απαιτούσε περισσότερο χρόνο για συζήτηση, είχε αποχωρήσει από τη διαδικασία.
«Ωστόσο, ακόμα και στις μέρες μας, το θέμα επανέρχεται συχνά, στον συντηρητικό κυρίως Τύπο...»

και όχι μόνον! (CLICK IT)

ΠΗΓΗ: Ε.Ε.Δ.Ε., Το κόκκινο βιβλιαράκι του κειμενογράφου, Εκδ. ΠΕΔΙΟ, ΑΘΗΝΑ 2009.

Χάνομαι γιατί...

2009-10-28T06:06:00.015+02:00

...διαβάζω...

Πάμε...

2009-10-05T06:45:00.008+03:00

Έχει πανσέληνο απόψε...

2009-10-04T06:49:00.004+03:00

...κι είν' ωραία! (click it)

Στο παρά... τρία!

2009-10-01T03:35:00.013+03:00

Aνοίξτε τον player & κατόπιν
προχωρήστε στην ανάγνωση
των στίχων... μαλακά!

Θα πω ένα τραγούδι στο πιάνο
γι' αυτά που κανείς δεν τολμά
κι αν πω κατιτί παραπάνω
να μου φωνάξετε
μαλακά, πιο μαλακά
πες τα τουλάχιστον πιο μαλακά!

Ο πολιτικός στο μπαλκόνι
μιλάει και λέει πολλά
κι ο κόσμος που ακούει πελαγώνει
και λέει από μέσα του
μαλακά, πιο μαλακά
βγάλε το λόγο σου πιο μαλακά!

Μας είπανε ότι τα ράντζα
θα φύγουν απ' τις κλινικές
και θα 'χουν κρεβάτια καβάντζα
για να ξαπλώνουμε
μαλακά, πιο μαλακά
να μας ξαπλώνουνε πιο μαλακά!

Τα μέτρα περί δακτυλίου
τα βάλανε προσωρινά,
σου το 'παν την πρώτη Απριλίου
για να σε πιάσουνε
μαλακά, πιο μαλακά
για να σε πιάσουνε πιο μαλακά!

Μην τρέμεις για την εφορία
γιατί μόνο αυτή σ' αγαπά,
δωσ’ της λοιπόν τα στοιχεία
να σε γραπώσουνε
μαλακά, πιο μαλακά
καν' τις δηλώσεις σου πιο μαλακά!

Με λόγια και λόγια και λόγια
σε φέρανε τούμπα ξανά
κι ενώ σου την κάναν λαμόγια
πάλι τους πίστεψες
μαλακά, πιο μαλακά
πάλι τους πίστεψες πιο μαλακά!

Μου λες να σε ξαναψηφίσω
γιατί μου 'χεις φτιάξει πολλά,
την ψήφο μου για να τιμήσω
ειν' απαραίτητο μαλακά, πιο μαλακά
να σου τη ρίξω κι εγώ
ΜΑΛΑΚΑ! (DON'T click it)

**************

Πετάει, πετάει...
(η Ν)τώρα! (CLICK IT)

**************

Εύχομαι σ' εσάς έναν

Καλό Μήνα (DON'T click it)

& στους/τις φοιτητές/τριες του

Ε. Α. Π. (CLICK IT)

ανά την επικράτεια...

Καλή Χρονιά! (CLICK IT)

ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΝΕΙΘ...

2009-09-25T07:50:00.010+03:00

www.fotosearch.gr

«Η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις:
επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση.
Ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο
& καταλήγεις να... αλλάζεις κανάλια!» (click it)
"AΡΚΑΣ"

...Ή ΝΑ ΜΗ ΔΕΙ? (click it)

Good morning Mr. Gallup!

2009-09-19T00:01:00.009+03:00

Ο Γεώργιος Οράτιος Γκάλοπ (George Horace Gallup) γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1901, στο Τζέφερσον της Αϊόβα. (Πέθανε στις 27 Ιουλίου του 1984.)
O πατέρας του, πολύτεκνος κτηματομεσίτης, τον προέτρεψε να σπουδάσει δημοσιογραφία.
Τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας τον υποχρέωσαν να εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του στο πολιτειακό πανεπιστήμιο. Παρά τις δυσκολίες όμως κατάφερε να ξεχωρίσει και κέρδισε την αγάπη των καθηγητών του οι οποίοι, με το πέρας των σπουδών του, ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τους. (Το μεταπτυχιακό του στην ψυχολογία & το διδακτορικό του στη δημοσιογραφία ολοκληρώθηκαν με τη συμπαράστασή τους.)
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του και για μια πενταετία περίπου, όλα έδειχναν ότι θα σταδιοδρομούσε στην πανεπιστημιακή διδασκαλία. Πολύ γρήγορα, όμως, η φήμη του ξέφυγε από τον ακαδημαϊκό χώρο. Το δυνατό του σημείο ήταν η σχέση δημοσιογραφίας και μάρκετινγκ και η πρόταση της διαφημιστικής εταιρίας Γιάνγκ & Ρούμπικαμ, να αναλάβει επικεφαλής του τομέα μάρκετινγκ, έμελλε να δώσει νέα ώθηση στην καριέρα του.
Σε ηλικία 31 ετών, παντρεμένος και πατέρας δύο αγοριών, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη αναλαμβάνοντας μία από τις σημαντικότερες θέσεις στο χώρο της αμερικάνικης διαφήμισης, χωρίς όμως να αφήσει τη διδασκαλία αφού εντάχθηκε στο δυναμικό της φημισμένης δημοσιογραφικής σχολής του πανεπιστημίου Κολούμπια.
Εκτός από τη διορατικότητά και την ευφυΐα του, ο συνδυασμός της ταυτότητας του ακαδημαϊκού με αυτήν του διαφημιστή έκανε τον Τζορτζ Γκάλοπ πρωτοπόρο για την εποχή του, καθώς επρόκειτο για δύο τομείς που στο μέλλον θα αποτελούσαν ισοδύναμους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και ο ίδιος ήταν πολύ καλός γνώστης και των δύο.
Η ιδέα του, να χρησιμοποιήσει τις τηλεφωνικές συνεντεύξεις, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, προκειμένου να εντοπιστούν οι εφημερίδες και οι ραδιοσταθμοί που προτιμά το κοινό, ώστε οι πελάτες της διαφημιστικής εταιρίας να έχουν την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να οδηγηθεί η Γιάνγκ & Ρούμπικαμ στην κορυφή.
Με τη μέθοδο των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, το 1936, διενήργησε και την πρώτη πολιτική δημοσκόπηση στην ιστορία προβλέποντας, με την επεξεργασία 5.000 συνεντεύξεων, τη νίκη του Φραγκλίνου Ρούσβελτ στις προεδρικές εκλογές. Ο Ρούσβελτ δεν ήταν το «φαβορί» για τον Τύπο και η επιβεβαίωση της πρόβλεψης του Γκάλοπ προσέλκυσε μεγάλο ενδιαφέρον αλλάζοντας πλέον τον ρου της ιστορίας για τις πολιτικές εκστρατείες των κομμάτων και των υποψηφίων. Ακολούθησαν δύο ακόμα εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες η πρόβλεψη του νικητή, από τον Γκάλοπ, ήταν επιτυχείς με αποτέλεσμα να η μέθοδος του να μοιάζει αδιαμφισβήτητη.
Το 1948 νοιώθει έτοιμος να δημιουργήσει τη δική του εταιρία στην οποία και δίνει το όνομα του. Ήταν χρονιά εκλογών και οι μετρήσεις του Ινστιτούτου Κοινής Γνώμης Γκάλοπ προέβλεπαν ότι ο Τόμας Ντιούι θα αναλάμβανε την προεδρία, με ξεκάθαρη νίκη επί του Χάρι Τρούμαν.
Οι προβλέψεις όμως δεν επιβεβαιώθηκαν, αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα η πίστη της κοινής γνώμης στις δημοσκοπήσεις, που μέχρι τότε τις θεωρούσε αλάθητες, να ταλαντευτεί. Ο Γκάλοπ προβληματίστηκε αλλά γρήγορα βρήκε την αιτία της αποτυχίας. Θεωρώντας ότι ο Ντιούι είχε τη νίκη στο τσεπάκι, δεν έλαβε υπόψη του, το μεγάλο αριθμό των αναποφάσιστων και δεν έκανε καμία δημοσκόπηση τις δύο τελευταίες εβδομάδες πριν από την εκλογική αναμέτρηση.
Αυτό όμως δεν ήταν το μόνο λάθος–παράλειψη των προπολεμικών δημοσκοπήσεων. Η βασική παράλειψη τους, ήταν η παντελής απουσία από το ερωτηματολόγιο του «ΔΞ/ΔΑ». Ο ίδιος ο Γκάλοπ και πολλοί από τους δημοσκόπους της εποχής του, που ξεκίνησαν σχεδόν μαζί του, δεν είχε ποτέ περιλάβει την περίπτωση άγνοιας ή άρνησης συμμετοχής στις πιθανές απαντήσεις, μέχρι και μετά τον πόλεμο.

ΠΗΓΕΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ: www.skai.gr
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: www.uiowa.edu

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση.

ΓΙΑ ΤΗΝ αγΕΛΛΑΔΑ
ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ...!(click it)

Η κάλπη κι η λύρα...!!

2009-09-12T07:58:00.029+03:00

Με τη δημοσίευση του υπ’ αριθμόν 127/07-09-2009 Προεδρικού Διατάγματος, μπήκαμε και επίσημα (ανεπίσημα δεν βγήκαμε ποτέ...) στην προεκλογική περίοδο της 13ης εκλογικής αναμέτρησης μετά τη μεταπολίτευση.
Οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου θα διεξαχθούν σύμφωνα με το Ν. 3231/2004 που εισηγήθηκε ο Κώστας Σκανδαλίδης ως Υπουργός Εσωτερικών της τελευταίας κυβέρνησης Σημίτη. Ο εκλογικός αυτός νόμος δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τον Φεβρουάριο του 2004 και ίσχυσε για πρώτη φορά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, αφού σύμφωνα με το άρθρο 54 §1 του Συντάγματος ο εκλογικός νόμος «...ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός και αν προβλέπεται η ισχύς του άμεσα από τις επόμενες εκλογές με ρητή διάταξη που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών.» Ο συγκεκριμένος, όμως, νόμος δε συγκέντρωσε τέτοια πλειοψηφία. Οι μόνοι που τον ψήφισαν ήταν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (αυτό δα έλειπε...) και ο ανεξάρτητος (όσο μπορεί ένας βουλευτής να είναι...) Στέφανος Μάνος. Η ΝΔ τον καταψήφισε ως υπέρμετρα αναλογικό(?!) ενώ το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός τον καταψήφισαν ως μη αναλογικό.

Η κάλπη, όπως την ξέρουμε σήμερα, καθιερώθηκε στις ψηφοφορίες για την ανάδειξη των βουλευτών και των δημάρχων από το έτος 1920 αντικαθιστώντας τις τσίγκινες κάλπες και το σύστημα ψηφοφορίας με σφαιρίδια.
Στις εθνικές εκλογές του 2004 άρχισε η αντικατάσταση των ξύλινων καλπών με διαφανείς πλαστικές κάλπες, που ολοκληρώθηκε στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές του 2006.
Στο νεοελληνικό κράτος η κάλπη, όπως και η μυστική ψηφοφορία, θεωρείτο είδος εισαγωγής από τη Δύση. Στην πραγματικότητα όμως οι Aρχαίοι Eλληνες τα είχαν δοκιμάσει και χρησιμοποιήσει, κατά κάποιο τρόπο, και τα δύο. Mέχρι την έλευση των Bαυαρών, ο πατροπαράδοτος τρόπος ψηφοφορίας ήταν οι συνελεύσεις των ντόπιων, όπου γινόταν προφορική και φανερή ψηφοφορία. Mαζί με τον Όθωνα ήρθε το χειρόγραφο και μετά έντυπο ψηφοδέλτιο, ανώνυμο ή με υπογραφή, και τελικά η μυστική ψηφοφορία με σφαιρίδια... (από την οποία έμεινε και η φράση «καλό βόλι»).

Το σκίτσο είναι από το "Ρωμηό" του Γ. Σουρή, 1899.

Οι πρώτες εκλογές στην Ελλάδα με το σύστημα ψηφοφορίας με σφαιρίδια έγιναν το 1864. Οι τσίγκινες κάλπες, μία για κάθε υποψήφιο, ήταν εσωτερικά χωρισμένες σε δύο μέρη τα οποία εξωτερικά διακρίνονταν από δύο χρώματα. Το δεξιό μέρος που προοριζόταν για το ΝΑΙ ήταν λευκό και το αριστερό που προοριζόταν για το ΟΧΙ ήταν μαύρο. Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ ήταν γραμμένα με κεφαλαία γράμματα στο μέτωπο της κάλπης. Η διαδικασία σύμφωνα με την περιγραφή του ιστορικού Γρ. Δαφνή είχε ως εξής: «Tην ημέρα των εκλογών, ο ψηφοφόρος ελάμβανεν από τον προ της κάλπης ιστάμενον υπάλληλον ή από τον αντιπρόσωπον του υποψηφίου εν σφαιρίδιον. Mόλις το ελάμβανε, ύψωνε την χείρα διά να δείξη ότι ένα μόνο σφαιρίδιο εκράτει, αμέσως δε εν συνεχεία εισήγε την χείρα εις την κάλπη και εψήφιζε, ρίπτων το σφαιρίδιον είτε εις το NAI είτε εις το OXI. H ίδια διαδικασία επαναλαμβάνονταν μέχρις ότου ο ψηφοφόρος διήρχετο απ όλας τας κάλπας. O τρόπος αυτός της ψηφοφορίας, μοναδικός εις ολόκληρον τον κόσμον, παρείχεν εις τον εκλογέαν το δικαίωμα να ψηφίζη όποιον ήθελε εκ των υποψηφίων, ακόμη και όλους...».

Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε προεκλογική περίοδος και οι βουλευτές δεν έκαναν προεκλογική εκστρατεία. Η εκλογή των εκπροσώπων (βουλευτών) γινόταν με κλήρωση και ήταν τυχαία. Ως εκ τούτου ο διορισμός ημετέρων δεν περιλαμβάνονταν στα «καθήκοντα» των βουλευτών της εποχής.
Η διαδικασία της εκλογής τους, ήταν απλή. Σε μια υδρία τοποθετούνταν οι πλάκες πάνω στις οποίες ήταν χαραγμένα τα ονόματα των υποψηφίων. Σε μια άλλη υδρία έβαζαν, ισάριθμα με τις πλάκες κουκιά (από τη διαδικασία αυτή έμεινε και η φράση «μετρημένα κουκιά»). Τα κουκιά ήταν άσπρα και μαύρα. Αυτός που είχε οριστεί να κάνει την κλήρωση, τραβούσε μία πλάκα από τη μια υδρία και ένα κουκί από την άλλη. Αν το κουκί ήταν άσπρο, ο υποψήφιος εκλεγόταν και χαιρόταν! Αν το κουκί ήταν μαύρο, ο υποψήφιος τα έβαφε... ανάλογα!!

H λύρα, ανήκει στην οικογένεια των έγχορδων μουσικών οργάνων. Σύμφωνα με τη μυθολογία, εφευρέτης της θεωρείται ο θεός Ερμής, αν και γενικά πιστευόταν ότι την κατασκεύασε πρώτος ο θεός Απόλλωνας.
Η λύρα της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Κλασικής Αρχαιότητας συνόδευε την απαγγελία στίχων και έμοιαζε κάπως στην εμφάνιση με μικρή άρπα. Αποτελούνταν από το αντηχείο, τους δύο βραχίονες και το ζυγό. Παιζόταν με τα χέρια, με χρήση πένας, σαν κιθάρα ή σαντούρι. Ο ήχος της έμοιαζε με αυτόν της κιθάρας, αν και ήταν ξερός.

Eυλόγως αναρωτιέστε τώρα εσείς:
«Τι σχέση έχουν η κάλπη κι η λύρα...;»

@ Αστειολογώντας θα μπορούσα να σας πω ότι με τη δημοσίευση του υπ’ αριθμόν 127/07-09-2009 Προεδρικού Διατάγματος... «άρχισαν τα όργανα»!
@@ Σοβαρολογώντας όμως, σας λέω ότι έχουν ακριβώς την ίδια σχέση που έχουν μεταξύ τους, όλα όσα μας δείχνουν, κατά τη διάρκεια της επίσημης προεκλογικής περιόδου, με όλα όσα μας μπήχνουν, κατά τη διάρκεια της ανεπίσημης...!

ΠΗΓΕΣ
ΚΕΙΜΕΝΩΝ:
http://www.ekloges.gr
http://www.kazam.gr
http://www.imerisia.gr
http://el.wikipedia.org
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ:
Διάφοροι δικτυακοί τόποι και με την «εικαστική» παρέμβαση του τέρατος... ως συνήθως!
ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ:
Η δισκοθήκη μου και συγκεκριμένα:
1ο ΕΚΛΟΓΕΣ με τον Ορφέα Περίδη από το δίσκο "Αχ, ψυχή μου φαντασμένη".
2ο ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΚΟΙ & 4ο ΝΑ ΠΙΑΣΩ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙΣ με τον Λάκη Λαζόπουλο από το δίσκο "10 μικροί Μήτσοι".
3ο ΦΤΑΙΩ με τον Χάρυ Κλυν από το δίσκο "Γρανίτα από τζατζίκι".
5ο Μ' ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ ΣΤΗ ΛΥΡΑ με τον Νίκο Αλεφαντινό από το δίσκο "Σ' αυτό το δύσκολο καιρό".
Όποτε δε, μας κάνει τη χάρη το www.snapdrive.net θα μπορείτε, ακόμα και να τα ακούτε...

«Παντού υπάρχει ένας μύθος...»

2009-09-06T08:29:00.012+03:00

«Και Θεός να γεννηθείς, δε γίνεται αλλιώς. Από μωρό θα ξεκινήσεις. Ένα ζαρωμένο μωρό, που θα βγει στον κόσμο γεμάτο πανάδες και κοκκινίλες, θα ξεφωνίζει σαν καραμουζάκι μέχρι που την πρώτη στιγμή να τρομάζει κι η ίδια του η μάνα. «Εγώ τον γέννησα τούτο το Ζερζεβούλη;»
Μόνο ο μπαμπάς καμαρώνει στους καφενέδες και λέει: «Να δείτε, ρε παιδιά, έναν αγόραρο, τέσσερα κιλά το άτιμο!» Γιατί το παν δεν είναι να κάνεις παιδί. Είναι να το βγάλεις κι αγόρι. Αμέ; Έτσι μας έμαθε η Γραφή. «Ο αποκτών υιόν μηδέποτε αποθνήσκει». Τις κοπέλες; Τις έχουνε σε δεύτερη μοίρα. Κει πέρα στην Ασία ήτανε μπελάς και εμπόρευμα. Σε μας μονάχα μπελάς… «Ο υιός ο συνεχίζων την γενεάν...» Τρίχες. Κι άμα δεν κάνουμε κορίτσια με ποιους θα συνεχιστεί η γενεά; Μόνοι μας θα τα γεννάμε;...
[...]
Γεννιέται λοιπόν το παιδί, έστω και Θεός, τα φτιάνει απάνω του, βρομίζεται, ξερνάει, σιχασές πράματα. Κι αν είναι το παιδί κανενός μεροκαματιάρη, κανένας δεν του δίνει σημασία, «πφ! χαρά στο κουτάβι». Αν είναι όμως κάνα γαλαζοαίματο, χαλάει ο κόσμος. «Ο πρίγκηψ Ευγένιος Βονιφάτιος, Ριχάρδος, Φραγκίσκος, Αύγουστος, Μαρία, Εγεράρδος Φον Καθοίκεν», μέχρι που του κοτσάρουνε και παράσημο γιατί μας έκανε τη μεγάλην εύνοια να γεννηθεί... Άσχετο αν ο Φον Τέτοιος βγαίνει ένας σκατέας που δεν αξίζει δεκάρα και, περιπλανάται στον κόσμο «άχθος» με όλα του τα ονόματα και, από την άλλη μεριά, το παιδί του μεροκαματιάρη μπορεί να λέγεται Νεύτωνας, Φρόυντ, Πασκάλ, Παστέρ, Αϊνστάιν... Να γεννηθείς είν’ εύκολο να γίνεις είναι μια δυσκολία...
Με τον Δία τα πράματα ήτανε κομμάτι διαφορετικά. Αν και Θεός, ο «μέγιστος», δεν πέσανε κεραυνοί εορταστικοί και δεν ανοίχτηκε βιβλίο συγχαρητηρίων στ’ ανάκτορα του Ολύμπου. Διότι το παιδί γεννήθηκε μυστικά.
[...] ο μπαμπάς Κρόνος (Χρόνος) τα ‘τρωγε τα παιδιά κι η μαμά του Ρέα πήγε στην Κρήτη και γέννησε μυστικά τον πιτσιρίκο… Σήμερα είναι κοπέλες που πάνε το πρωί στον γυναικολόγο για μια «κρυφούλα επέμβαση» και το βράδυ πάνε στο κλαμπ και χορεύουνε... Κι εφόσον οι κοινές κοπέλες κάνουνε τέτοια, δεν ήτανε δύσκολο και στη Ρέα να τα μπουρμπουδιάσει τα πράματα. Ξεπέταξε τον Μπέμπη, και το εσπέρας γύρισε στον άντρα της.
– Γεννήσατε;
– Βεβαίως.
– Το μωρό. Πεινάω.
Του ‘δωσε την πέτρα τυλιγμένη, την κατάπιε ο Κρόνος κι ησύχασε.[...]
Μόλις γεννήθηκε ο Ζεύς, να ΄σου και κατεβήκανε κάτι Νύμφες από το βουνό. Τη Δίκτη της Κρήτης.
[...]
– Να το φροντίσουμε εμείς, μια και σεις πάτε στον κύριο σας;
– Θα με υποχρεώσετε.
[...] Νύμφες και βασιλοπούλες το παραλάβανε και το φροντίσανε το παιδί. Θεός από δω, βασιλιάς από κει, είχε πολλές γκουβερνάντες. Τι; Οικονομίες θα κάνουμε;... Οικονομίες γίνονται άμα και είναι να τα πληρώσεις από την τσέπη σου. Άμα τα πληρώνει ο καλός λαός των πιστών σου, βάρα του στο δοξαπατρί...
Κείνη την εποχή δεν είχανε ανακαλυφθεί ακόμα οι παιδικές τροφές που παίρνουν το καλαμπόκι και το κάνουν αλεύρι και το διαφημίζουν άνθος Τάδε ή Δείνα... Τα παιδιά τρώγανε γάλα κι οι Θεοί των Ελλήνων ήτανε κι αυτοί πλάι στις ανθρώπινες αδυναμίες και στην ανθρώπινη ανάγκη (αυτό άλλωστε ήταν και το Μεγαλείο τους.) Στην Αίγυπτο, ο Όσιρις έδινε να φάει ο κόσμος. Στην Ελλάδα, ο κόσμος έδινε να φάει ο Θεός...
[...]
Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν στο πεινασμένο θεόπουλο. [...] Το σύνθημα ρίχτηκε από τις Νύμφες...
«Γάλα για τον Μπέμπη».
Ήτανε μια κατσίκα που τη λέγανε Αμάλθεια... Κόρη του Ήλιου και τρομερή να τη βλέπεις. Χειρότερη από κάτι κατσίκες που πάνε στα καλλιστεία να γίνουνε «μις». Τόσο φριχτό ήτανε τούτο το ζώο, που μήτε οι Τιτάνες δεν μπορούσανε να το βλέπουνε. Πήγανε στη Γη και την παρακαλέσανε:
– Αμάν, κρύφ’ τηνε, μας θυμίζει την πεθερά μας.
Κι η Γαία την έκρυψε μέσα σε μια σπηλιά, στην Κρήτη. Όμως το γάλα της ήτανε πρώτης τάξεως κι η κατσίκα μ’ όλη της την ασκήμια στοργική... (Όσο φριχτή κι αν είναι η μάνα που σε βυζαίνει, η στοργή δεν της απολείπει.) Βύζαξε τον δράκο και τον μεγάλωσε.
Η Αμάλθεια είναι αληθινά ένα σύμβολο. Να μερικά από τα αγαθά της:
Πρώτα το κέρας της. Το κέρατό της. Μια μέρα το ΄σπασε απάνω σ’ ένα δέντρο και οι κόρες του Μέλισσου το πήρανε και το τυλίξανε σε φύλλα και το πήγανε στο παιδί. Ο Θεός τούς το χάρισε και το ‘κανε μαγικό. Άμα έλεγες μια ευχή, ότι κάτι επιθυμείς, το κέρατο γέμιζε με κείνο που ζήταγες και σ’ το έδινε αμέσως.
Ήτανε, να πούμε, ο μισθός που έδωσε ο Ζευς στις γκουβερνάντες του. Το περίφημο «κέρας της Αμαλθείας».
Μετά, το τομάρι της. Όταν ψόφησε η αιξ, το πήρε ο Ζευς και το έριξε επάνω του. Άμα το φόραγε, τίποτα δεν τον πέρναγε. Είναι η περίφημη «αιγίς» –η προστασία– [...]
Αργότερα που ήρθε στα πράματα ο Ζευς, ευγνωμοσύνης ένεκεν, τοποθέτησε την Αμάλθεια και το κέρας στον ουρανό και τα ‘κανε αστερισμούς. Γιατί και τους Θεούς ακόμα όσοι τους δίνουνε και τρώνε, τους κολακεύουνε και μπαίνουνε εκ δεξιών και δεν τραβάνε των παθών τους τον τάραχο, ως ημείς οι γελοίοι, που γκρινιάζουμε έτσι και φάνε λιγάκι παραπάνω από τον ιδρώτα μας...»

(Το κείμενο είναι, μικρό, απόσπασμα από την Ελληνική Μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Με τούτη την ανάρτηση
που άσχετη, ίσως, μοιάζει
στον ΣΚΡΟΥΤΖ
ανταποκρίνομαι για να
μη μου... «γκρινιάζει»!

Μα θα μου πείτε: «Άσματα
σου ζήτησε ο JKOK,
τι έγινε ο οίστρος σου;
Δεν έχει άλλα; Γιοκ;
Για λύσε μας, λοιπόν,
τέρας την απορία...
έχεις να καταθέσεις
τραγούδια με "ιστορία";»

Θα σας τη λύσω πάραυτα
με το «Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ»,
που λέει πως «δένονται» οι ζωές
μέσα απ' τα παρα-μύθια!

Το διάλεξα και, σ’ όλους σας,
μ’ αγάπη το χαρίζω
γιατί τη σχέση* μου, με σας,
σ’ αυτό αναγνωρίζω!

*[Προσωπικό μου στοίχημα,
με την τεχνολογία,
ήτανε αρχικά...
μα κέρδισα σε γνώσεις,
όσο και σε αισθήματα,
πιότερο τελικά!]

Στην Φοίβη
το ανάρτησα...
κάντε της ένα click!
Ανάρτηση στο Κέρας,
γίνεται δίχως link?

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

ΣΚΡΟΥΤΖΑΚΟ ΜΟΥ Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ
ΚΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ
ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΑ... ΛΙΓΑΚΙ?!

ΜΊΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΚΡΑΤΑΩ ΣΤΟ "ΣΥΡΤΑΡΙ"
ΠΟΥ, ΕΝ ΕΥΘΕΤΩ ΧΡΟΝΩ,
ΑΠΟΚΡΙΣΗ ΘΑ ΠΑΡΕΙ!!

ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΑΙ ΛΕΩ, ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ
ΦΡΕΣΚΟ, ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΩ...
ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ(?) ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΣ!!!

Ένας μήνας και κάτι...

2009-09-03T06:32:00.007+03:00

(Ε)

Άκρως Ε(χ)ορταστικόν!

2009-09-01T05:51:00.006+03:00

Στης καρδιάς μου το πρώτο σεργιάνι

εμπριμέ είχα βάλει φουστάνι

και σε βλέπω στην πρώτη γωνία

να μου ρίχνεις σαΐτες ματιές.

Της μαμάς μου ο γιoς ο ωραίος

από έξι παιδιά τελευταίος

είχα βγει στης αγάπης την πιάτσα

για να κάψω μωρό μου καρδιές.

Κι από τότε στρείδι μύδι

βάλαμε και δαχτυλίδι

κι όλοι λένε στην παρέα:

«Ο ωραίος κι η ωραία».

Κι από τότε χείλια, χείλια

σ' αγαπώ κι είμαι στην τσίλια

κι όλοι λένε στην παρέα:

«Ο ωραίος κι η ωραία».

Μ' ένα βλέμμα κουστούμι σου ράβω

σα λαμπάδα σε τάμα ανάβω

και σου στέλνω το σήμα μωρό μου

πως για σένα επί τόπου σκορπώ.

Βάζω ένα λουλούδι στο πέτο

και χαμόγελο σκέτο κουφέτο

αχ μια φούντωση έχω στα στήθια

και μετράω σφυγμούς εκατό.

Κι από τότε στρείδι μύδι

βάλαμε και δαχτυλίδι

κι όλοι λένε στην παρέα:

«Ο ωραίος κι η ωραία».

Κι από τότε χείλια, χείλια

σ' αγαπώ κι είμαι στην τσίλια

κι όλοι λένε στην παρέα:

«Ο ωραίος κι η ωραία»!!

**********************
Άκρως Εορταστικόν
τσ' Αμάλθειας το Κέρας...

γιορτάζουν, βλέπετε, ομού
πεντάμορφος
&
τέρας!!

Γι αυτό αφού «χορτάσετε»*
με σκετς και τραγουδάκια,
περάστε για ένα κέραςμα...
«φτιάχνουνε» μεζεδάκια?

Ποτά και αναψυκτικά
«προσφέρουν» αφειδώς
κι αν δεν τους «μειδιάσετε»...
δική σας η αιδώς!

* CLICK στις, μεγάλου μεγέθους,
έγχρωμες λέξεις & φράσεις.

Κατά παντός...

2009-08-28T18:44:00.013+03:00

...υπευθύνου.

*******
Kαλό Σαββατοκύριακο!

Pass the flame...

2009-08-24T06:23:00.007+03:00

15+...

2009-08-16T06:30:00.010+03:00

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές (click it)
κι ήταν η σχέση μας αυτές,
χάιδεψε τες αν τις δεις ποτέ...

κι έπειτα τον χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω,
από εμένα πόσα δεν μπορώ.(click it)

***
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες(click it)
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές,
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ... εσένα!

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό(click it)
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό,
ένα να λες σα να 'ναι χτες
πώς μ' αγαπάς χίλιες φορές!

***
Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω(click it)
να μην μπορώ να τ' ανεχτώ
και δε βρήκα ούτε ένα...

κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν' τα λάθη μου εδώ(click it)
και δεν έλειπε κανένα.

***
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές,(click it)
πως μ' αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ... εσένα!

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό,(click it)
ένα να λες σα να 'ναι χτες
πώς μ' αγαπάς χίλιες φορές!

Να μ' αγαπάς χίλιες φορές...(click it)

κι εγώ εσένα!(click it)

Τhe other side of the moon...

2009-08-09T09:56:00.014+03:00

N. Χατζηκυριάκος-Γκίκας «Στη χάση του φεγγαριού.»

Το φεγγάρι είναι στη χάση
φεγγαράκι χάσικο,(click it)
το μυαλό μου το 'χω χάσει
για τα σε μπαγάσικο!

Refrain
Πού σε βρήκα; Δεν σ' αλλάζω
κι ας γελάς αλάνικο,
στην καρδιά μου είσαι λάζο,
λάζο μαυρομάνικο!(δις)

Με του λουλακιού τη βάψη
έβαψες τα μάτια σου,
χίλιες νύχτες έχω κλάψει
μπρος στα σκαλοπάτια σου!

Refrain(το ίδιο)

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Βασίλης Κουμπής
Τραγούδι: Γιάννης Πουλόπουλος

The fool(*) moon...

2009-08-05T17:26:00.007+03:00

«...και έτερον oυδέν!» (click it)

(*) Σωστό κι αυτό. (click it)

Καλώς τον...

2009-07-31T09:56:00.007+03:00

Ο Αύγουστος ελούζονταν,
λούζονταν στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Αύγουστε μήνα,
μήνα και θεέ (click it)
σε σένα ορκιζόμαστε,
πάλι του χρόνου να μας βρεις
στο βράχο να φιλιόμαστε.

Απ' την Παρθένο στο Σκορπιό,
χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι ένα θαλασσινό σταυρό
στη χάρη σου ν' ανάψουμε.

Αύγουστε μήνα,
μήνα και θεέ (click it)
σε σένα ορκιζόμαστε,
πάλι του χρόνου να μας βρεις
στο βράχο να φιλιόμαστε.

Μα... που πήγαν όλοι;(click it)

Ο «στρατηγός άνεμος»!

2009-07-23T18:24:00.015+03:00

«Το μελτέμι, ή μελτέμια, είναι ετήσιος καλοκαιρινός τοπικός ημερήσιος άνεμος που εκδηλώνεται στις ελληνικές θάλασσες και κυρίως στο Αιγαίο. Η διεύθυνση των ανέμων αυτών στο βόρειο Αιγαίο είναι από ΒΔ. διευθύνσεις, στο κεντρικό από βόρειες και Β/Α, στο νότιο Αιγαίο και Κρητικό πέλαγος από ΒΔ., φθάνοντας μέχρι δυτικές διευθύνσεις κυρίως στη Ρόδο.
Στο Ιόνιο και την Αδριατική είναι μικρότερης έντασης και πνέουν κυρίως από ΒΔ. διευθύνσεις. Η ετυμολογία της λέξης είναι τουρκικής προέλευσης. Οι αρχαίοι Έλληνες τον ονόμαζαν Ετήσιο (Ἐτησίαι). Τα μελτέμια ανήκουν γενικά στη κατηγορία των εποχικών ανέμων.
Οι "ετησίες" πνέουν από βόρεια κατεύθυνση ως ψυχρή μάζα με συνέπεια να δροσίζουν ευχάριστα το καλοκαίρι. Δημιουργούνται από ένα μεγάλο σύστημα υψηλών πιέσεων στα Βαλκάνια, βόρεια της Ελλάδας, και ένα μεγάλο σύστημα χαμηλών πιέσεων στην Μικρά Ασία και ανατολικά στη Μεσόγειο. Το χαμηλό σύστημα πιέσεων οφείλεται κυρίως στα μεγάλα θερμικά ανοδικά ρεύματα πάνω από την Ινδία όπου καθιστούν ένα μεγάλο θερμικό ελάχιστο πίεσης που εκτείνεται στο μέσον του καλοκαιριού μέχρι και την ανατολική Μεσόγειο.
Κατά το Μάιο προς αρχές Ιουνίου σημειώνονται ελαφροί βόρειοι άνεμοι, οι λεγόμενοι πρόδρομοι διάρκειας 2-3 εβδομάδων. Στη συνέχεια διακόπτονται προσωρινά τον Ιούνιο. Στο διάστημα αυτό πνέουν κατά διαλείμματα βόρειοι άνεμοι -εξ ου και "διαλείπτοντες άνεμοι"- με μικρή ένταση. Μια βδομάδα αργότερα επαναρχίζουν τα λεγόμενα τότε μελτέμια που συνεχίζουν μέχρι τις αρχές του Οκτωβρίου, με μέση ένταση τα 6-7 μποφόρ.
Γενικά οι καιρικές συνθήκες που συνοδεύουν τους ετησίες ή μελτέμια είναι αίθριος ουρανός και κυματώδης θάλασσα. Αυτό επιβάλλει πολλές φορές τη διακοπή δρομολογίων μικρών σκαφών, ιδίως την ημέρα όπου και παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ένταση και μάλιστα κατά τις ώρες της μεγαλύτερης τιμής θερμοκρασίας.
Οι μάζες αέρος που κινεί το μελτέμι προέρχονται από την νότια Ρωσία. Με την πάροδό τους από την Ευρώπη ξηραίνονται και κάνουν αφενός τον ουρανό να φαίνεται καταγάλανος, αφετέρου δημιουργούν τις καλύτερες συνθήκες ορατότητας.»

ΠΗΓΗ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Χωρίς λόγια...

2009-07-18T10:25:00.009+03:00

Δίδυμα φεγγάρια!!

2009-07-06T15:42:00.013+03:00

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες:

«...την 27η Αυγούστου 2009, 30 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα, ο πλανήτης Άρης, αν και θα βρίσκεται 34,65 εκατομμύρια μίλια μακριά από τη γη, θα είναι πολύ λαμπερός και θα φαίνεται τόσο μεγάλος όσο και το φεγγάρι με αποτέλεσμα να τον βλέπουμε δια γυμνού οφθαλμού. Σαν... δίδυμο φεγγάρι!
Η επόμενη φορά που θα λάβει χώρα αυτό το γεγονός θα είναι το έτος 2287!!! »

3730/2008

2009-07-01T04:55:00.008+03:00

It's a matter of time...

2009-06-07T19:53:00.009+03:00

Each day I live
I want, to be a day to give the best of me
I'm only one, but not alone
my finest day is yet unknown!

I broke my heart for every gain,
to taste the sweet, I faced the pain
I rise and fall,
yet through it all this much remains!

I want one moment in time,
when I'm more than I thought I could be,
when all of my dreams
are a heartbeat away
and the answers are all up to me!

Give me one moment in time
when I'm racing with destiny,
when in that one moment of time
I will feel, I will feel eternity!

I've lived to be the very best
I want it all, no time for less
I've laid the plans
now lay the chance here in my hands!

Give me one moment in time
when I'm more than I thought I could be,
when all of my dreams
are a heartbeat away
and the answers are all up to me!

Give me one moment in time
when I'm racing with destiny,
then in that one moment of time
I will feel, I will feel eternity!

You're a winner for a lifetime
If you seize that one moment in time
make it shine!

Give me one moment in time
when I'm more than I thought I could be,
when all of my dreams
are a heartbeat away
and the answers are all up to me!

Give me one moment in time
when I'm racing with destiny
then in that one moment of time
I will be, I will be, I will be free!

I will be, I will be free...

al dEntE

2009-05-31T07:05:00.007+03:00

Στις εκλογές του μέλλοντος
εγώ λευκό θα ρίξω,
το σπιτικό μου μόνη μου πια
λέω να κυβερνήσω,

τα πιάτα με τους βουλευτές
και υπουργούς θα βάλω
και έτσι θα 'χω μάτια μου
κουζινικό μεγάλο.

Πια δεν αντέχω αρχηγούς
και λόγια μπερδεμένα,
ας κάνουνε κυβέρνηση
χμ, χωρίς εμένα

κι ας κυβερνήσουν το λαό
εάν υπάρχει ακόμα
κι αν δεν τον καταβρόχθισαν
κι αυτόν σε κάποιο κόμμα.

Κι ας λένε τις σοφίες τους
μες τη Βουλή και έξω,
αυτό το ανέκδοτο παιδιά
άλλο δε θα τ' αντέξω!(click it)

Ποιός μου δίνει τα κλειδιά της βασιλείας
στα παλάτια των ονείρων μου να μπω
κι απ' τα κύματα της ροζ πολυφωνίας
μες την άσπρη μου στολή ν' αναδυθώ.
Θα βάλω την καρό ποδιά
να φτιάξω μακαρόνια (click it)
και με δουλειές του σπιτικού
θα φεύγουνε τα χρόνια

και θα με παίρνουνε μαζί
σε άλλη γη και τόπους,
όπου δεν έχουνε λαό
αλλά μονάχα ανθρώπους.

Δεν έχουνε κυβέρνηση
ούτε και παρατάξεις
και βλέπεις φάτσες γελαστές
όπου και να κοιτάξεις,

ωχ, μη με ρωτήσετε
αν έχουνε πατρίδα,
εγώ σας λέω μόνο αυτά
που απ' τη κουζίνα είδα.

Και πόνεσα σα σκέφτηκα
τα χάλια μας Ελλάδα
και ήρθε και μου έγινε
τέλεια η μακαρονάδα!

Ποιός μου δίνει τα κλειδιά της βασιλείας
στα παλάτια των ονείρων μου να μπω
κι απ' τα κύματα της ροζ πολυφωνίας
μες την άσπρη μου στολή ν' αναδυθώ.

e-συχία...

2009-05-18T05:31:00.001+03:00

- Μάλα δεν αλλάζεις
συνέχεια διαβάζεις
ήθελα να ξέρω
δε νυστάζεις?
Μόνη μου βαριέμαι,
πώς στεναχωριέμαι,
μόνο τα βιβλία σου αγαπάς.

-Μη μιλάς.
-θα μιλάω.
-Μ’ ενοχλείς.
-Που να πάω?
-Ησυχία.
-Μάλα είσαι πολύ στριμμένη.

-Φτάνει πια.
-Τι εννοείς?
-Να μιλάς.
-Θα μιλάω.
-Ααα... θα τις φας.
-Μάλα είσαι πολύ κακιά.

-Τι να γίνει? Τι να κάνω?
Στα βιβλία την ώρα μου,
όλοι, μου λένε πώς χάνω,
μα έτσι είμαι ‘γω...!

Τι να γίνει? Τι να κάνω?
Τα βιβλία, μια μέρα, αν μου πάρουν
μπορεί να πεθάνω...
μα έτσι είμαι ‘γω,
τα βιβλία αγαπώ!

Ίσως, μια μέρα, όταν μεγαλώσω(?!)
σε κάποιο βιβλίο κι εγώ,
μπορεί να τρυπώσω...
χαρτί και μελάνι να γίνω,
για πάντα σε μια σκονισμένη γωνιά,
μαζί με τα βιβλία μου, να ζήσω!

Τι να γίνει? Τι να κάνω?
Τα βιβλία, μια μέρα, αν μου πάρουν
μπορεί να πεθάνω...
μα έτσι είμαι ‘γω,
τα βιβλία αγαπώ!

Λευκό μου σεντονάκι...

2009-05-13T08:01:00.011+03:00

Καραγκιόζη ξεχασμένε
συντροφιά μου παιδική,
γελωτοποιέ θλιμμένε
είσαι ίδια η ζωή!

Δεν ζητάω Παναγιά μου
να με κάνεις πλούσιο,
να ‘χω μόνο την υγειά μου
και τον επιούσιο!

Καραγκιόζη ταπεινέ
φίλε μας φτωχέ κι αγνέ,
τι αλήθειες που μας λες
όταν κάθεσαι και κλαις!

Από μίσος κι αδικία
φύλα το καλύβι μου,
να πλαγιάζω μ’ ευτυχία
στο φτωχό στρωσίδι μου!

Καραγκιόζη ταπεινέ
φίλε μας φτωχέ κι αγνέ,
τι αλήθειες που μας λες
όταν κάθεσαι και κλαις!

Καραγκιόζη ξεχασμένε
συντροφιά μου παιδική,
γελωτοποιέ θλιμμένε
είσαι ίδια η ζωή!

Από το δίσκο: ζει;
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας & χορωδία

Η ζωή είναι ωραία...

2009-04-22T06:15:00.007+03:00

UPDATE 01.05.2009

KAΛΟ ΜΗΝΑ!

********************

Smile, without a reason why
love, as if you were a child
smile, no matter what they tell you
don't listen to a word they say
cause life is beautiful that way!

****
Tears, a tidal wave of tears
light, it's slowly disappears
wait, before you close the curtain
there's still another game to play
and life is beautiful that way!

****
Here with these eyes forevermore
I will always be as close
as you remember from before...

now that you're out there on your own
remember what is real and
what we dream is love alone!

****
Keep the laughter in your eyes
soon you 're long awaited prize
we'll forget about our sorrows
and think about a brighter day
cause life is beautiful that way!

****
We'll forget about our sorrows
and think about a brighter day,
cause life is beautiful that way
there's still another game to play
and life is beautiful that way!

Αληθώς...

2009-04-18T09:24:00.011+03:00

Τώρα που είναι Πασχαλιά
κι αν η ευχή μου πιάνει,
το τέλος κάθε γολγοθά
εύχομαι να σημάνει!

...Χρόνια Πολλά!

«Ο Χριστός (δεν) ξανασταυρώνεται...»

2009-04-12T18:34:00.012+03:00

Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου που έτσι κι αλλιώς ξεσυνερίζεται το κέφι σου. Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό, σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό. Μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ’ όνειρό μου. Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς, πουθενά να μη την πεις.

– Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιείς,
συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.
Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες
κουρασμένο σε βλέπω πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ' τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις.

– Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές.

– Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πώς σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς,
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς.

– Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά,
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ' αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
Γι αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω,
μια προσευχή σ' ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω.

– Κι όμως μυρίζεις ουρανό και χώματα
κι αυτή την όμορφη δροσιά της σιωπής.

– Είναι που μ' έφεραν εδώ αλλόκοτα μαλώματα
άκου, λοιπόν, τι θα τους πεις:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ’ όνομα μου,
πες αναβάλλεται η γιορτή
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πες τους ο χρόνος πώς τρελάθηκε
δεν κάνει στάση Γολγοθά
πες ο παράξενος πώς χάθηκε
κι έφυγε οριστικά.

– Μπερδεμένα μου τα λες αλλά γουστάρω
πρέπει να σπούδασες την τέχνη του μυαλού
ή σαν κι μένα όταν με πιάνει και σαλτάρω
και πίνω εδώ, με πιάνει αλλού.

– Γι' αυτό και εγώ ήρθα εδώ και σε διάλεξα πιωμένο
για να μπορέσεις την αλήθεια να τους πεις,
κάτω από το φως το μέτωπο έχεις ιδρωμένο
μα το προσέχεις καθαρό, δε θα ντραπείς.
Οι άλλοι παίξανε μαζί μου στους αιώνες
αυτοκράτορα με χρίσανε με κάναν στρατηγό,
τα απλά μου λόγια τα σκορπίσαν σαν κανόνες
και δεν ήξερα τίποτα εγώ.

– Που με βρήκες εδώ κάτω τι με θες;
Το μυαλό μου δεν σαλεύει από κούνια,
σα να γεννήθηκα μου φαίνεται χτες
ενώ έξω υπάρχουν έξυπνοι μιλιούνια.

– Αυτούς τους είδα, τους άκουσα,
τους νιώθει το πετσί μου
προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό,
αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννησή μου,
αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό.
Πες στους εχθρούς μου ότι είχαν λόγο καλό
και θα τους σέβομαι γιατί πιο τίμια σταθήκαν
όταν με σκότωναν, κοιτούσαν ουρανό
κι έτσι προλάβαν από εκεί συγχωρεθήκαν.

– Ωραίος, παράξενε φίλε μου, απόψε
για την ανημποριά μου βρήκες σκοπό
πάρε μια κούπα πάρε ψωμί και κόψε
να τελειώσω το κρασί μου και
θα πάω να τους πω:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ’ όνομα σου,
θα πω αναβάλλεται η γιορτή
πας να ξαπλώσεις στα καρφιά σου.
Θα πω ο χρόνος πώς τρελάθηκε
δεν κάνει στάση Γολγοθά,
θα πω ο παράξενος πώς χάθηκε
κι έφυγε οριστικά.

«Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς,
ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.»

Εύχομαι
καλή Μεγάλη Εβδομάδα
σε όλες και όλους...

Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια...

2009-04-09T17:31:00.013+03:00

Με κοιτάς μεσ' στα μάτια
μα ποτέ σου δεν είδες,
τα σβησμένα μου φώτα
τις χαμένες μου ελπίδες.

Το μηδέν του Σαββάτου
της αυγής το γαμώτο,
με κοιτάς και σωπαίνεις
κι η σιωπή κάνει κρότο.

Με κοιτάς λες και είμαι
τρύπιο πάνω σου ρούχο,
μου ζητάς να σκοτώσω
την αγάπη που σου 'χω.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.
Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Με κοιτάς μες τα μάτια
κι απορείς που δεν κλαίνε
η αγάπη δε φεύγει
είναι μέσα μας λένε.

Κάπου αλλού ταξιδεύεις
κι όμως πλάι μου είσαι,
μεσ’ στην τρέλα του κόσμου
μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.

Με κοιτάς μες τα μάτια
και η μέρα τελειώνει,
σαν τον ήλιο που φεύγει
με κοιτάς και νυχτώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.
Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

...

2009-04-07T18:06:00.005+03:00

«Εκτός τόπου & Χρόνου...»

2009-03-31T06:39:00.014+03:00

Ο τέταρτος μήνας του Αττικού ημερολογίου ήταν ο Οκτώβριος και ονομαζόταν Πυανεψίων από την εορτή προς τιμήν του Απόλλωνα, τα ιερά Πυανέψια.
Ο Οκτώβριος του 2008 ήταν για μένα ο δυσκολότερος μήνας ενός, από πολλές απόψεις, δύσκολου χρόνου. Αυτόν ακριβώς το μήνα δέχτηκα τις περισσότερες προσκλήσεις, τέσσερις (4) παρακαλώ, για συμμετοχή σε μπλογκοπαίγνια. Αλλά που καιρός και διάθεση...! Παρ’ όλα αυτά υποσχέθηκα να ανταποκριθώ και δεν μ’ αρέσει να αθετώ τις υποσχέσεις μου.

Η πρώτη πρόσκληση είναι από τον Άλλο ρε...!
Με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού, πρέπει να αναρτήσω ένα κείμενο, βίντεο, στίχο ή τραγούδι που μου προκαλεί συγκίνηση, χωρίς απαραίτητα να εξηγήσω το λόγο.

Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να με χαρακτηρίσει ευσυγκίνητο άτομο, υπάρχει όμως ένα «κείμενο» το οποίο διαβάζω άπαξ ετησίως και μου προκαλεί την ίδια, μέχρι δακρύων, συγκίνηση κάθε φορά. Πρόκειται για το παραμύθι του Hans Christian Andersen «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα».
Ευτυχώς δηλαδή που οι κανόνες δεν επιβάλλουν να εξηγήσω το λόγο. Διότι πώς να εξηγήσω ότι, ακόμα και σ' αυτήν την ηλικία, κάθε χρόνο, παραμονές Πρωτοχρονιάς, διαβάζω το παραμύθι «μου» και... δακρύζω?

Οι άλλες τρεις προσκλήσεις είναι από την Artanis η οποία, χαράς το κουράγιο της εδώ που τα λέμε, αν και ευρισκόμενη «υπ’ ατμόν» δεν έχανε ευκαιρία για μπλογκοπαίγνιο.

Στην πρώτη πρόσκληση, οι κανόνες ζητούν να καλέσεις με τη σκέψη σου ένα φιλόσοφο, ένα μέντιουμ, ένα παιδί, έναν παλιό έρωτα και τον καθρέφτη σου και να τους απευθύνεις από ένα ερώτημα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

ΦΙΛΟΣΟΦΕ που έζησες μέσα σ’ ένα πιθάρι,
υφίσταται ο άνθρωπος που έψαχνες με φανάρι?

«Κοινή γαρ η τύχη, αγαπητό ΜΕΝΤΙΟΥΜ...
και το μέλλον? Αόρατο!»

Ποιον κόσμο να σου χαρίσω ΠΑΙΔΙ μου?

ΕΡΩΤΑ μου ΠΑΛΙΕ,
τι να λέμε τώρα...? Καλή Άνοιξη!

ΚΑΘΡΕΦΤΗ, καθρεφτάκι μου
«είμαστε ακόμα ζωντανοί...»?!

Σύμφωνα με τη δεύτερη πρόσκληση, αναφέρεις ένα ποίημα, ένα ρητό κι έναν πίνακα που, με κάποιο τρόπο, σημάδεψαν τη ζωή σου. Ευπειθώς αναφέρω:

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις
την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε, τουλάχιστον
όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντας την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σα μία ξένη φορτική.»
(Κωνσταντίνος Καβάφης)

ΤΟ ΡΗΤΟ
«Έν οίδα ότι ουδέν οίδα!» (Σωκράτης)

Ο «ΠΙΝΑΚΑΣ»
Με σημάδεψε... δεν το λες.
Μου 'βγαλε την πίστη... ΤΟ ΛΕΣ!

ΣΗΜ.: Το ποίημα και το ρητό είναι αναρτημένα στον πίνακα ανακοινώσεων του γραφείου μου.

Οι κανόνες στην τρίτη πρόσκληση της Artanis, θέλουν να γράψω στο blog μου 7 αλήθειες, κοινές ή περίεργες, για μένα.

Μέχρι σήμερα και με εξαίρεση ένα ψέμα στο πλαίσιο σχετικού παιχνιδιού, γράφω πάντα και μόνον αλήθειες για μένα, στο blog μου. Αλήθειες κοινές αν και «περίεργα», κάποιες φορές, διατυπωμένες.
Αυτή είναι η μία από τις 7. Τις άλλες έξι αλήθειες θα τις βρείτε(?) σκόρπιες... στα παραπάνω.

Άλλε φίλε μου, Artanis καλή μου
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Υ.Γ.: Kάντε click στα γαλάζια μου γράμματα. Mη λέμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια... μεγάλα παιδιά είστε πια!
Άντε, γιατί πολύ σοβαρό ύφος έχει τούτη η ανάρτηση και θα μου αφαιρέσουν την «άδεια» του ΑΣΤΕΙΟΛΟΓΙΟΥ... :Ρ

Ω, γλυκύ μου Έαρ!

2009-03-20T06:15:00.004+02:00

Τα καινούρια χελιδόνια μου το είπαν
πώς την Άνοιξη(click it) θα ‘ρθεις,
τα καινούρια χελιδόνια ήρθαν πιο νωρίς
γι αυτό εσύ αργείς!

Μιαν Άνοιξη θα ‘ρθεις
κι αν τόσα χρόνια φύγαν,
θα ζήσουμε μαζί ως το φθινόπωρο!

Την Άνοιξη θα ‘ρθεις
σαν χελιδόνια(click it) να με βρεις...
γιατί αργείς, γιατί αργείς
είμαι μόνη μου!

Τα καινούρια χελιδόνια(click it)
μου το είπαν πώς την Άνοιξη θα ‘ρθεις,
τα καινούρια χελιδόνια ήρθαν πιο νωρίς
γιατί εσύ αργείς?

Σε ποια πελάγη να πετάς?
Σε ποια στεριά φωλιά ζητάς?
Γιατί αργείς?

Φύγαν έτσι τόσα χρόνια
κι η αγάπη μας δεν βρήκε μια φωλιά,
ίσως τ’ άλλα χελιδόνια
να σε φέρουν(click it) μα φοβάμαι θα ‘ναι αργά!

THE END...

2009-02-06T18:19:00.012+02:00

Με λίγα λόγια, έμμετρα,
θα σας ευχαριστήσω
και, όπως πάντα, «άδοντας»
θα σας αποχαιρετίσω!

Είναι σταθμός αυτή η χρονιά,
πεντάμορφοι, για μένα
γιατί μου έχει το εννιά
κάμποσα φυλαγμένα!

Αλλάζει τώρα άρδην
όλη μου η ζωή
κι εγώ πρέπει να «τρέξω»,
με βήμα πιο ταχύ!

Όλα αυτά με οδηγούν
μακριά σας όμως, φευ!
Μικρή e-γνωριμία μας
μα το «...πολύ στο ευ!»

Ίσως μπορέσω κάποτε
να γίνω πιο σαφής,
αν όταν... «επιστρέψω»
είστε εδώ κι εσείς!

Και μη νομίζετε εύκολα
πώς θα απαλλαγείτε...
μπροστά σας, είναι πιθανόν,
έξαφνα να με δείτε!

Γιατί άλλη ανάρτηση
ίσως δεν μπει στο Κέρας,
αλλά στην μπλογκογειτονιά
θα τριγυρνά το τέρας!

Χάρηκα την παρέα σας
και έμαθα πολλά
μαζί σας, δε, μοιράστηκα
άσχημα και καλά!

Γι αυτό να σφύζετε εύχομαι
όλοι από υγεία
και να ‘ναι η ζωή σας
γεμάτη ευτυχία!

Εδώ... στο νότο!

2009-01-31T07:03:00.014+02:00

Νύχτα σα ναρκοπέδιο
λάστιχα δίχως φρένα.
Εσύ ο μελλοθάνατος
και γύρω σου η αρένα.

Χιλιόμετρα στο πουθενά
κι η σκέψη θολωμένη.
Εκείνη που σ’ αγάπαγε,
φεύγει σαν να ‘ταν ξένη.

Μισός αγάπη, μισός πηλός,
σταματημένος στο φανάρι της ζωής.
O δρόμος πίσω και μπροστά σου σιωπηλός...
ν’ αναρωτιέσαι πότε πήγε πάλι τρεις!
Νύχτα σα ναρκοπέδιο
σε λίγο θα χαράξει.
Εσύ μονάχος στη σκηνή
στην τελευταία πράξη.

Σειρήνες που σε κυνηγούν
κι ο δρόμος να γλιστράει.
Μπουκάλι άδειο η ζωή
στα πόδια σου κυλάει.

Μισός αγάπη, μισός πηλός
διακόσια είκοσι να δείχνει το κοντέρ σου.
Kούρσα θανάτου με ταχύτητα φωτός...
πορεία σύγκρουσης κι ο θάνατος σοφέρ σου!(Δ.Ν.)

********

Δεν ειν’ ο χρόνος

με το μέρος κανενός,

τις συμπληγάδες του

περνά καθένας μόνος.

Bάλε σημάδια μες στη νύχτα μη χαθείς.

Eίναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις!

Βαρκελώνη...

2009-01-23T06:06:00.014+02:00

Eκ πρώτης όψεως:

Η Βαρκελώνη, χαϊδευτικά Μπάρνα,(click it)
είναι η πρωτεύουσα και η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη,

της αυτόνομης Ισπανικής κοινότητας
της Καταλoνίας.(click it)Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε κατά τον 1ο μ.Χ. αι.
και τα θεμέλια της αποτελούν αντικείμενο
δύο διαφορετικών θρύλων.(click it)

Μια πόλη σύγχρονη, κομψή!

Mε πλούσια πολιτιστική κληρονομιά!

Από τις ομορφότερες της Ευρώπης για να ζεις!

Μια πόλη καθαρή

(τα συνεργεία εργάζονται νυχθημερόν)

που σέβεται το περιβάλλον!(click it)

Οι κάτοικοι,(click it) άνθρωποι ιδιαίτεροι,

φιλόξενοι και πολύ υπερήφανοι για την κουλτούρα τους!

Πολύ υπερήφανοι και για την ομάδα(click it) τους

που είναι "περισσότερο από ένας σύλλογος"(click it)

και την υποστηρίζουν(click it) με πάθος!

Eκ των ουκ άνευ:

Ένας περίπατος στη Las Ramblas(click it)

η οποία καταλήγει στο παλιό λιμάνι (PORT VELL)

και επί της οποίας βρίσκονται, μεταξύ άλλων,
το Gran Teatre del LICEU

και η είσοδος της Mercat de Sant Josep de LA BOQUERIA

Μια βόλτα σε palo flamenco!(click it)

Το Φλαμένκο, όπως και το ελληνικό ρεμπέτικο, δημιουργήθηκε από τους απόκληρους και κοινωνικά καταπιεσμένους. Οι στίχοι των τραγουδιών του, είναι γεμάτοι λύπη, βία και θάνατο.

Η πιο αρχαία μορφή είναι το Κάντε Χόντο (Cante Jondo). Mια ανδρική φωνή, χωρίς συνοδεία οργάνων, που διηγείται ιστορίες λυπητερές. Ο χορός και η κιθάρα προστέθηκαν αργότερα. Αυτό που σήμερα θεωρείται γνήσιο Φλαμένκο είναι το τραγούδι των Τσιγγάνων της Ανδαλουσίας και καθιερώθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα.

Ένα σεργιάνι στις γεύσεις !(click it)

...εἶ σπανία!!!(click it OΠΩΣΔΗΠΟΤΕ...)

Y.Γ.: Επί του πιεστηρίου!
(CLICK IT)

«…καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν της ἔβαλον κλῆρον!»

2009-01-18T22:20:00.010+02:00

Αδέρφια ελάτε να βγούμε στους δρόμους…
έχουνε πρόβλημα στην Αμερική!

Θα έχει το φόρεμα βάτα στους ώμους;
και τι χρώμα πρέπει να βάλει βρακί;

Θα βόλευε τάγκα να είναι ή στριγκ;
και γούνα ρενάρ ταιριάζει ή μινγκ;

Το φόρεμα θα ‘ναι μακρύ ή κοντό;
με πιέτες θα είναι, ή θα ‘ναι στενό;

Σκοτώνονται λέει στην Παλαιστίνη!
Και μας τι μας νοιάζει; Τσιμέντο να γίνει!

Θέμα πρωτεύον αυτόν τον καιρό
είναι αν το φόρεμα θα ‘χει φουρό!

Πυρά ανταλλάσσουν Ισραήλ και Χαμάζ!
Μα ιδρώνει τ’ αυτί μας με τούτα εμάς;

Δεν πάει να γίνεται μέγας χαμός…
για το φουστάνι μας τρώει καημός!

Άλλα να γράψω είχα απόψε σκεφτεί,
μα απ’ τα ρούχα μου μ’ αυτά έχω βγει!

HOLA!

2009-01-16T09:28:00.024+02:00

HOLA (ΌΛΑ) σημαίνει γεια

κι έτσι σε χαιρετούνε...

στην Μπάρνα οι Καταλανοί,

όποτε κι αν σε δούνε!

Είδα και έμαθα πολλά...

θα σας τα δείξω όλα,

μόλις ανασυγκροτηθώ καλοί μου φίλοι.

HOLA!

γεια σου...

2009-01-02T16:12:00.008+02:00

o πιο καλός, καλός τραγουδιστής
μες στα αστέρια εχάθη
και κανείς δεν θα μάθει
από λάθος αν χάθηκε
ή αν το ήθελε αυτός

γεια σου, γεια σου
ποιος σου έκλεψε
ας ξέραμε τη χαρά σου
γεια σου, γεια σου
ας μπορούσα για λίγο
να μπω στην καρδιά σου
γεια σου, γεια σου,
γεια σου γεια σου

όλο το σύμπαν, σύμπαν άκουσε
τα τραγούδια του τότε
τα τραγούδια που λέγαν
πως η αγάπη είναι
ότι χρειάζεσαι εσύ κι εγώ

γεια σου, γεια σου
ποιος σου έκλεψε
ας ξέραμε τη χαρά σου
γεια σου, γεια σου
ας μπορούσα για λίγο
να μπω στην καρδιά σου
γεια σου, γεια σου,
γεια σου γεια σου

ο πιο καλός, καλός τραγουδιστής
αν στο χάος πλανιέται
κι αν ακούει τι λέμε
ας ξανάρθει να δώσει ζωή
στο τραγούδι κι εμάς

γεια σου, γεια σου
ποιος σου έκλεψε
ας ξέραμε τη χαρά σου
γεια σου, γεια σου
ας μπορούσα για λίγο
να μπω στην καρδιά σου
γεια σου, γεια σου,
γεια σου γεια σου...

Με αγάπη...

2008-12-29T06:02:00.010+02:00

Ήταν Δεκέμβριος, η τελευταία ημέρα του χρόνου. Χιόνιζε ασταμάτητα και η μεγάλη πόλη είχε σκεπαστεί με ένα κατάλευκο πέπλο, ενώ το σούρουπο έπεφτε μουντό. Στους χιονισμένους δρόμους, χαρούμενοι διαβάτες βάδιζαν βιαστικά, φορτωμένοι με φανταχτερά πακέτα και δώρα. Μα κανείς δεν έδινε σημασία στο κοριτσάκι με τα σπίρτα!

Άδικα η μικρή ορφανή διαλαλούσε τη φτωχική πραμάτεια της και σίμωνε δειλά τους περαστικούς, ζητώντας με σβησμένη φωνή να αγοράσουν ένα κουτί σπίρτα. Άδικα ψιθύριζε αχνά πως δεν ζητιάνευε, πως πουλούσε σπίρτα για να ζήσει, αφού δεν είχε κανένα στον κόσμο. Δεν είχαν ώρα για μία πλανόδια πωλήτρια. Νύχτωνε και όλοι βιάζονταν να επιστρέψουν στα ζεστά τους σπίτια, στην οικογενειακή θαλπωρή, στο γιορτινό τραπέζι με τις χίλιες λιχουδιές, στο καταστόλιστο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

[...]

Αναστενάζοντας απογοητευμένη, η μικρούλα με τα σπίρτα ανασηκώθηκε και ξαναπήρε τη στράτα, σέρνοντας βαριά τα βήματά της. Ένιωθε πια βασανιστικά το κρύο, την κούραση, την πείνα, μα δεν είχε πουλήσει ούτε ένα κουτί σπίρτα από το πρωί. Πώς να γυρίσει νηστική, χωρίς ούτε ένα ξεροκόμματο, πίσω στην παγωμένη τρώγλη; Αλλά πάλι, ποιος θα αγόραζε σπίρτα τη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς; Όλοι είχαν τα πάντα περισσά.

Οι δρόμοι είχαν τώρα ερημώσει. Από τις σφαλιστές εξώθυρες ακούγονταν κάλαντα, τραγούδια και γέλια και πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα φάνταζαν πανέμορφα τα στολισμένα δέντρα.Το κοριτσάκι προχώρησε στη γωνιά του δρόμου και, μαγεμένη λες, κοντοστάθηκε κάτω από τον αναμμένο φανοστάτη. Από το παράθυρο κάποιου σπιτιού έβλεπε ένα δωμάτιο με χριστουγεννιάτικες γιρλάντες και στολίδια και μία τρυφερή μανούλα να ταΐζει με στοργή και απέραντη αγάπη την κορούλα της. Τα ματάκια της βούρκωσαν.

Αποκαμωμένη και μελαγχολική κούρνιασε στο πλατύσκαλο της βαριάς πόρτας, που τη στόλιζαν στεφάνια και γιρλάντες από γκι και ου. Τότε κοντοζύγωσε δειλά ένα αδέσποτο σκυλάκι. Η καρδιά της μικρής σπάραξε. Δεν είχε τίποτε να το φιλέψει, ούτε μία μπουκιά φαγητό να μοιραστεί μαζί του. Μόνο χάδια μπορούσε να του δώσει και λόγια παρηγοριάς. Η ώρα περνούσε και το κρύο γινόταν όλο και πιο διαπεραστικό. Κανείς δεν θα αγόραζε πια σπίρτα. Αν άναβε ένα, ένα μονάχα, για να ζεστάνει στη φλογίτσα του τα ξυλιασμένα δάχτυλά της;

Καθώς άναψε το σπίρτο, με τα μάτια της φαντασίας της η μικρούλα είδε μες στη λάμψη του, μια εικόνα γεμάτη ομορφιά, ζεστασιά τρυφερότητα και ευτυχία. Καταμεσής του δρόμου, λέει, ανάμεσα στα ψηλά σπίτια με τις χιονισμένες στέγες και τις καμινάδες που καπνίζουν, έστεκε ζεστή και πυρακτωμένη μια αναμμένη σόμπα από μαύρο μαντέμι. Οι φλόγες φάνταζαν κατακόκκινες και πελώριες μέσα από τη μισάνοιχτη πορτούλα και μια τσαγιέρα με ευωδιαστό τσάι άχνιζε στη φωτιά, ενώ μία τρυφερή γατούλα μισοκοιμόταν γουργουρίζοντας πάνω στο μαλακό χαλάκι. Ύστερα η φλόγα του σπίρτου τρεμόπαιξε κι έσβησε.

[...]

Το κοριτσάκι δεν άντεξε. Πήρε όλα τα σπίρτα από την ποδιά της και ένα-ένα άρχισε να τα ανάβει. Τότε, τα αναμμένα ξυλάκια ξέφυγαν από τα παγωμένα δάχτυλά της, τινάχτηκαν στο νυχτερινό αγέρα και άρχισαν να διαγράφουν μικρές φωτεινές τροχιές, που σπίθιζαν σαν πυροτεχνήματα ή σαν αναρίθμητα αστεράκια στην ουρά ενός τεράστιου κομήτη. Και σε λίγο ο κομήτης ήρθε και καρφώθηκε στο βελούδινο ουρανό, πελώριος, ολόφωτος, εκτυφλωτικός...!

Το πελώριο αστέρι σιγά-σιγά μεταμορφώθηκε. Το εκτυφλωτικό φως του γέμισε σκιές που πήραν σχήμα και μορφή και ξαφνικά ο κομήτης άλλαξε όψη και έγινε μία γριούλα με τρυφερό πρόσωπο και ζεστό χαμόγελο, με γελαστά μάτια και μία ορθάνοικτη στοργική αγκαλιά. «Γιαγιά!» ψιθύρισε εκστατική η μικρούλα, αναγνωρίζοντας, τη σεβάσμια γυναίκα.
«Πολυαγαπημένη μου, γλυκιά γιαγιούλα! Εσύ είσαι, που μου έψηνες πίτες και χίλιες άλλες λιχουδιές, που μου σιγοτραγουδούσες νανουρίσματα και με κοίμιζες με παραμύθια για νεράιδες και ξωτικά, που με σκέπαζες στοργικά κι έγιανες το λαβωμένο γόνατό μου! Μη με αφήσεις μόνη άλλο πια. Πάρε με κοντά σου!».

Και η γιαγιά, σαν όλες τις γιαγιάδες του κόσμου, άνοιξε τη ζεστή αγκαλιά της κι έκλεισε μέσα σφιχτά τη μονάκριβη εγγόνα της. Και όπως τη γλυκοφιλούσε, την πήρε και πέταξαν ψηλά στα ουράνια, πάνω στα σπίτια και στα δέντρα. «Κοίτα!» είπε η γιαγιά. «Κάθε σπιτικό είναι και μια οικογένεια και το κάθε παραθύρι φωτίζει όχι το φως μιας λάμπας, αλλά η αγάπη που ενώνει την οικογένεια. Με την αγάπη μπορείς να φωτίσεις και να ζεστάνεις τον κόσμο όλο! Μη διώξεις ποτέ την καλωσύνη από την καρδιά σου και τότε θα βρίσκεις, μα και θα χαρίζεις πάντα την αγάπη»!...

Hans Christan Andersen: «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» (click it)

...εσείς «ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΟΙ»
να ζήσετε, το «ΤΕΡΑΣ»
σας εύχεται, λόγω τιμής... και
λόγω της ημέρας! (click it)

Εν μέρει... όπως A(n) Merry...

2008-12-22T14:17:00.013+02:00

(Νικηφόρος Λύτρας - Κάλαντα)

na (ta) pei kaneis i
na min (ta) pei...? (click it)

ChRIstMAs!* (click it)

I'm alive...

2008-12-19T22:06:00.006+02:00

mmmm... mmmm...
I get wings to fly
Oh, oh... I'm alive... Yeah

When you call on me
When I hear you breathe
I get wings to fly
I feel that I'm alive

When you look at me
I can touch the sky
I know that I'm alive

When you bless the day
I just drift away
All my worries die
I'm glad that I'm alive

You've set my heart on fire
Filled me with love
Made me a woman on clouds above

Couldn't [I can] get much higher
My spirit takes flight
'Cause I am alive

When you call on me
(When you call on me)
When I hear you breathe
(When I hear you breathe)
I get wings to fly
I feel that I'm alive
(I am alive)

When you reach for me
(When you reach for me)
Raising spirits high
God knows that...

That I'll be the one
Standing by through good and
through trying times (click it)

And it's only begun (click it)
I can't wait for the rest of my life

When you call on me
(When you call on me)
When you reach for me
(When you reach for me)
I get wings to fly
I feel that...

When you bless the day
(When you bless, you bless the day)
I just drift away
(I just drift away)
All my worries die
I know that I'm alive!

I get wings to fly
God knows that I'm alive

Ώσπου...

2008-12-10T15:11:00.019+02:00

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια.

Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά.

Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί.

Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,

θα σ' αγαπώ!

Ώσπου στα μάτια σου να δω φωτιές.

Ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις.

Ώσπου να πάψει η ανατολή.

Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ,

θα σ' αγαπώ!

Θα σ' αγαπώ

όσο κανείς δεν αγαπάει,

θα σ' αγαπώ...

με μιαν αγάπη

που ο νους σου δεν χωράει,

θα σ' αγαπώ!

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια.

Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά.

Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί.

Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,

θα σ' αγαπώ!

Ώσπου στα μάτια σου να δω φωτιές.

Ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις.

Ώσπου να πάψει η ανατολή.

Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ,

θα σ' αγαπώ!

Θα σ' αγαπώ

όσο κανείς δεν αγαπάει,

θα σ' αγαπώ...

με μιαν αγάπη

που ο νους σου δεν χωράει,

θα σ' αγαπώ!

Πέρα από κει που φτάνει η αντοχή.

Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ.

Μέχρι το θάνατο και πιο μακριά.

Μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια,

θα σ' αγαπώ!

Αφού...

2008-12-08T18:34:00.006+02:00

δεν

είχε

νέα

ευχάριστα

να πει,

καλύτερα

να μη μας πει

κανένα...

μπρρρ...

2008-12-01T00:02:00.004+02:00

Σε μια περιοχή της Αμερικής, πλησιάζει χειμώνας.

Οι Ινδιάνοι ρωτάνε το μάγο της φυλής για τον καιρό.

- Ω μεγάλε μάγε, πες μας, πώς θα είναι ο φετινός χειμώνας;

Ο μάγος σκέφτεται λίγη ώρα και απαντά:

- Χμμμμμ... παιδιά μου, ένα έχω μόνο να σας πω. Ο χειμώνας φέτος θα είναι βαρύς. Κόψτε ξύλα!

Έφυγαν, λοιπόν, οι Ινδιάνοι για το βουνό κι αρχίζουν να κόβουν ξύλα.

Μετά από μια εβδομάδα, ξαναπάνε στο μάγο και ρωτάνε:

- Ω μεγάλε μάγε, πες μας, τι καιρό θα κάνει φέτος το χειμώνα;

- Χμμμμμ... παιδιά, ο χειμώνας φέτος θα είναι πολύ βαρύς. Κόψτε πολλά ξύλα.

Φεύγουν οι Ινδιάνοι από το μάγο, ανεβαίνουν στο βουνό και συνεχίζουν να κόβουν ξύλα.

Οι Ινδιάνοι έκοβαν ξύλα, αλλά συνέχιζαν να επισκέπτονται τον μάγο κάθε μέρα.

- Ω μεγάλε μάγε, πες μας, θα είναι βαρύς ο χειμώνας φέτος;

- Ρε παιδιά, τα είπαμε χίλιες φορές, λέει ο μάγος. Ο χειμώνας φέτος θα είναι πάρα πολύ βαρύς. Κόψτε ξύλα.

- Μα, καλέ μας μάγε, κόβουμε ξύλα τόσον καιρό. Είσαι σίγουρος;

- Μα τι λέτε τώρα, με αμφισβητείτε; ρωτάει θυμωμένος ο μάγος. Είμαι πάρα πολύ σίγουρος. Κόψτε ξύλα.

Οι Ινδιάνοι έφυγαν ήρεμοι, αφού είδαν τόσο σίγουρο το μάγο.

O μάγος, όμως, μπήκε σε σκέψεις. «Βρε μπας και κάνω λάθος για το χειμώνα;»

Αποφάσισε, λοιπόν, να πάει στη διπλανή πόλη, να ρωτήσει τους μετεωρολόγους για τον καιρό, ώστε να σιγουρευτεί κι αυτός.

- Ρε επιστήμονες, ποιές είναι οι προβλέψεις σας για το φετινό χειμώνα; ρωτάει ο μάγος.

- Γέρο φύγε να σωθείς, του λένε. Ο φετινός χειμώνας θα είναι πάρα, πάρα πολύ βαρύς!

- Κύριοι με τρομάζετε, τους λέει ο μάγος. Είστε σίγουροι;

- Βεβαιότατα. Περιμένουμε τον πιο βαρύ χειμώνα των τελευταίων 25 ετών!

«Πω-Πω, δύσκολα τα πράγματα» σκέφτηκε ο μάγος.

- Και πώς είστε τόσο σίγουροι βρε παιδιά;

- Τι λες, ρε φίλε. Δεν βλέπεις τους Ινδιάνους; Έχουν κόψει όλο το βουνό...!

OYΓΚ... (click it to "translate")

μμμ... κρυάδες!!! (click it)

ΠΗΓΗ: www.funny-city.gr

Tα 101 post της Αμα(λ)θείας!!!

2008-11-20T14:04:00.038+02:00

Προβολή πλήρους προφίλ

τo τέρας της «αμάθειας»(CLICK IT)

• Ηλικία: 46 (plus) (click it)

• Φύλο: Γυναίκα (click it)

• Ζώδιο: Αιγόκερως (click it)

• Ζωδιακό Έτος: Βόδι (click it)

• Κλάδος: Ναυτικά (click it)

• Τόπος:Κρήτη : Ελλάδα (click it)

• Κλιπ Ήχου (click it)

Για Μένα (click it)

ΑΜΑΛΘΕΙΑ ήταν η κατσίκα τροφός του Δία ο οποίος, (άτακτος εκ γενετής) παίζοντας, της έσπασε το ένα κέρατο. Εκείνη στεναχωρήθηκε & ο Δίας για παρηγοριά (& συναισθηματικός!) μάγεψε το σπασμένο κέρατο ώστε αυτός που το είχε, αποκτούσε όλα "του κόσμου τα καλά" (καρπούς, άνθη κλπ). Από τότε έμεινε γνωστό ως "κέρας της Αμάλθειας" ή "κέρας της Αφθονίας"!

Γιατί επέλεξα το όνομα αυτό για ιστολόγιο (e-αστειολόγιο αν προτιμάτε...)?

Ένας λόγος είναι ο αστερισμός στον οποίο γεννήθηκα. ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ, λατινικά Capricorn που σημαίνει «κέρατο κατσίκας» & οι αρχαίοι Έλληνες τον ταύτιζαν με την Αμάλθεια.

Ένας άλλος είναι η καταγωγή μου, αφού ως γνωστόν η Αμάλθεια έθρεψε τον Δία στην Κρήτη.

(Για να μην αναφέρω, μεταξύ σχετικού & άσχετου, το ΚΡΙ-ΚΡΙ, σπάνιο είδος αιγάγρου της Κρήτης & πήξουμε στο κέρατο εδώ μέσα!).

Κυρίως όμως το επέλεξα επειδή κατά βάθος ελπίζω να κρατάνε ακόμα τα μάγια και να υπάρξει αφθονία θεμάτων, ώστε κάθε επισκέπτης να βρει τη δική του έκφραση.

Εννοείται ότι κάθε συμβουλή δεν είναι απλά ευπρόσδεκτη άλλα άκρως απαραίτητη διότι, αφ' ενός μεν δεν είμαι & τόσο σίγουρη ότι τα μάγια είναι διαχρονικά, αφ' ετέρου δε, δηλώνω ΑΜΑΘΕΙΑ!

Ενδιαφέροντα

• Διάβασμα (click it)

• Ταξίδια (click it)

Αγαπημένες Ταινίες

• La vita e' bella (click it)

Αγαπημένη Μουσική

• Ελληνική περισσότερο (click it)

Αγαπημένα Βιβλία

• Ελληνική λογοτεχνία κυρίως (click it)

Τα Blogs μου

«ΤΟ ΚΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ» (click it)

ΦΟΙΒΗ (click it)

Στο Blogger (click it) Από Δεκέμβριος 2007

Προβολές Προφίλ 2.940...

to be continued ??? (CLICK IT)

we are the children...

2008-11-17T14:55:00.012+02:00

there comes
a time when(click it)

we head a certain call
when the world must
come together as one
there are people dying
and it's time to lend a hand to life
the greatest gift of all

we can't go on
pretending
day by day(click it)

that someone, somewhere
will soon make a change
we are all a part of
God's great big family
and the truth's, you know
love is all we need
we are the world
we are the children
we are the ones who
make a brighter day
so let's start giving
there's a choice we're making
we're saving our own lives
it's true we'll make a better day
just you and me

send them your heart
so they'll know that someone cares
and their lives
will be stronger and free
as God has shown us
by turning stone to bread
so we all must lend a helping hand
we are the world
we are the children(click it)

we are the ones who make
a brighter day
so let's start giving
there's a choice we're making
we're saving our own lives
it's true we'll make a better day
just you and me

when you're down and out
there seems no hope at all
but if you just believe
there's no way we can fall
well, well, well, well, let us realize
that a change will only come
when we stand together as one
we are the world
we are the children
we are the ones who make
a brighter day
so let's start giving
there's a choice we're making
we're saving our own lives
it's true we'll make a better day
just you and me

so let's start giving(click it)